Iemant pakt haar atelier in

Schrik niet. Het is tijdelijk. Het atelier gaat verhuizen naar zolder, maar dat kan nog niet. De zolder is namelijk nog niet geïsoleerd, er ligt nog een slagveld van spullen uit de categorie ik-heb-het-niet-meer-nodig-maar-het-mag-nog-niet-weg-want-wie-weet-ga-ik-het-ooit-nog-wel-nodig-hebben-of-ga-ik-het-missen-als-het-weg-is-en-dan-is-het-te-te-laat-en-krijg-ik-heel-erg-spijt. En de zo gewenste dakkapel staat nog in een fabriek.
Mijn spullen gaan dus in dozen. Wat een plezier zal ik hebben als ik die weer uit ga pakken. Daar houd ik me maar aan vast. Want een beetje verdrietig was het wel dat inpakken. Ik weet immers niet precies hoe lang het gaat duren, dat weer uitpakken. En er kwamen nogal wat spullen langs uit diverse ik-wil-dit-graag-proberen-want-dit-is-precies-wat-ik-altijd-al-heb-willen-doen fases. Die dus geëindigd zijn in de fase ik-heb-het-gedaan-en-vond-het-leuk-doe-het-nu-niet-meer-maar-ga-het-misschien-nog-eens-doen. Van die spullen die dan dus op een zolder belanden. En dat zou prima zijn als ze niet zo groot waren. Bijvoorbeeld van het soort klosje garen. Maar we hebben het hier onder andere over een draaischijf, drie ovens, twee kisten glazuur en nog wat randverschijnselen die je verzamelt als je ooit hebt gepottenbakt. Spullen die er niet beter op worden als je ze niet gebruikt. Het besluit is dus gevallen. Het boeltje wordt verkocht.
Maakt u zich geen zorgen. Er blijft nog over: diverse schildersdoeken, stapels verf, papier, leer, hout, kleine onderdelen, grotere kleine onderdelen, kralen, kettingen, een kolomboor, een scanner, twee boekenpersen, camera's, enzovoort, enzovoort. En als ik niet uitkijk komt daar binnenkort materiaal en gereedschap voor vilten bij. Maar ik kijk wel uit en trap er niet in. Het leven is keuzes maken en daar hoort de keuze 'niet' ook bij. Voor zolang het me aanstaat.

Maar waarom dan? Waarom dan? Vraagt u zich af. Omdat.............binnenkort meer daarover.

Iemant voert opdracht 2 uit

Ja ja, inderdaad tussen opdracht 1 en 2 zit een gat. Van een maand. Logistieke problemen hebben dat gat veroorzaakt. Zo heeft het blauwe mannetje nog steeds een dvd niet bezorgd die ik nu al twee maanden terug besteld heb en heb ik het verkeerde boekje gekocht van een koninklijke mannetje. Er ging dus van alles mis en toen was de maand om. Zomaar. Gelukkig werd het gauw 8 maart. Want op 8 maart ging ik mee met B. Een soort van ontvoerd naar een singer-songwriter optreden. Ik wist de locatie en verder niets. Het bleek een concert van Johan Borger (eerste uur) en Matthew de Zoete (tweede uur). Ik heb geen verstand van muziek. Ik ga dan ook geen reactie geven dieper dan het niveau 'leuk' en 'klinkt lekker'. Matthew staat op spotify, luister zelf maar en oordeel. Van de muziek van Johan ging een ontspannen werking uit. Tenminste...B. vond het nogal deprimerend en vroeg zich af wat de jongen al had meegemaakt in zijn leven. Maar ik kon er wel op wegdromen en soezend een dagdutje doen. Beetje hetzelfde effect als de zon op me heeft.
Dat heb ik B. maar niet gezegd. B. en ik waren namelijk ooit collega's en in die hoedanigheid heeft ze ooit eens de conclusie getrokken dat ik 'gewoon raar' ben. Ik beschouw dat als een groot compliment en dat moet je koesteren en niet opnieuw uitlokken.
Matthew nam ons mee in het ontstaan van zijn liedjes. Wat uiteindelijk een beetje een onthutsend beeld van zijn huwelijk opleverde en hopelijk ook een vertekend beeld. Het werd wel versterkt door de wetenschap dat hij met zekere regelmaat maandenlang toert in binnen- (dat is voor hem Canada) en buitenland, terwijl zijn vrouw haar (let op niet hun) boerderij runt van iets van 300 acres, waarvan 40 acres bos waar soms de huntersmoon schijnt. Dat is voor insiders, dat laatste. Het heeft zijn weerslag op zijn huwelijk, zoveel is duidelijk geworden. En ook op andere zaken, maar dat wordt me te intiem en frankly a bit too much detail. Matthew sprak een leuk mengelmoesje van Engels en Nederlands. Want al zijn opa's en oma's en zijn vader en moeder zijn gewoon van hier.
Afijn, al met al vond ik het een zeer geslaagde opdracht. Het was superleuk om B. weer te zien, want B. is stiekem namelijk zelf ook een beetje raar. Altijd fijn om een soortgenoot in de ogen te kijken.

p.s.: ik heb gisteren vergeten een foto te maken, dus vandaar maar eentje van de kringloopvondst van vandaag. En nog wat ... B. had gisteren ook een zakje kurken voor me! Maar alle kurken zijn nog welkom.

Iemant valt voor een gangvaas

Ik ben eentje van '70. De periode waarin verfoeilijke vazen werden gefabriceerd. Echt hideous. Ik kan me nog zo de gangen voor de geest halen van het verzorgingshuis van mijn opa en oma, waar al die gruwelijke vazen gestald werden op beschikbare vensterbanken en hoekjes met bamboetafeltjes. De enige verklaring die ik daar voor had, was dat ik niet de enige was die die dingen niet om aan te zien vond. Vond je ze mooi, dan zette je ze wel ín je huis en niet buiten op een gemeenschappelijke gang in de hoop dat de kleinkinderen van de buur bejaarden ze wel omver zouden kegelen in een verboden voetbalspelletje. Doet me trouwens denken aan de keer dat we daar met een set neefjes en nichtjes een soort tikker-verstoppertje speelden over meerdere verdiepingen en ik dacht slim te zijn door mijn hoofd tussen de tralies in het trappenhuis te steken om te zien of mijn vijand zich naar boven of naar beneden begaf. Op zich was dat wel slim (ik was zo ongeveer de jongste van het stel), maar het was nog slimmer geweest als ik had begrepen dat de terugweg bemoeilijkt werd door uitstekende oortjes. Die je echter gemakkelijk even terug kon vouwen, waarmee het probleem opgelost zou zijn geweest. Het had me het moord en brand schreeuwen bespaard en mijn moeder de schrik van haar leven. Mijn moeder was heel daadkrachtig, maar niet altijd even doordacht. De kracht waarmee ik eerst 'moord' en daarna 'brand' uit mijn longen perste gebruikte zij om aan me te trekken. Het concept van terugvouwende oortjes geheel negerend. Resultaat was twee uitgescheurde oorlelletjes, heel heel veel bloed en nog meer moord en brand. Tot op heden kan ik niet zeggen dat mijn oren van lelletjes voorzien zijn. Ze zitten gewoon vast aan mijn hoofd. In een vloeiende lijn. Is overigens nog niets vergeleken met het gat in het gehemelte van mijn zus, toen mijn moeder ervan overtuigd was dat ze daar het stuk kauwgom wel ergens kon vinden waarin mijn zus aan het stikken was.
Afijn, leuk dit met u te delen, maar nu weer terug naar de vazen. Ik denk dat u wel een beeld heeft van het soort vaas ik bedoel. Zo niet, zoek dan even op Marktplaats op 'west germany vaas' en het komt helemaal goed. Deze kennis (W.Germany) heb ik gisteren opgedaan hoor. Vers van de pers. Gisteren was ik namelijk in Utrecht op De Vlooienmarkt en mijn oog viel daar op een vaas. En ik werd helemaal blij van de vaas. Heel raar. Wat het is zo'n vaas uit de categorie verfoeilijk. Ik hoor deze vaas helemaal niet mooi of leuk te vinden. Ze is tenslotte een gangvaas. En toch. Toch had ze me. Dit dilemma vroeg om De Test. Die test houdt in dat je je eerst van je object of desire vandaan beweegt en vervolgens bij jezelf nagaat hoeveel zorgen je je maakt dat ie verkocht wordt aan iemand anders. Hoe erg zou dat zijn?
Hoe verder ik bij de vaas vandaan ging, hoe meer zorgen ik me ging maken. En dat is een goede uitslag van De Test. Daar kun je wat mee. Ik bewoog me dus weer richting vaas (het lijkt bijna wel een ballet zo) en probeerde vanaf een andere rij een glimp van haar op te vangen. En dat lukte. En weer werd ik blij. Ze was zo mooi en vrolijk. Ik hakte de knoop door. Ze was van mij en mocht mee naar huis. De dame die hem verkocht deelde me nog trots mee dat het een echte West Germany was. Ik had het hart niet om te zeggen dat me dat om het even was en eigenlijk helemaal niets zei. De liefde en voorzichtigheid die ze aan de dag legde om mijn vaas in te pakken, maakte me duidelijk dat W. Germany serieus genomen diende te worden. Waarvan akte. En nu staat ze dus mooi te zijn. In huis. Mijn huis. En niet op de gang. Voorlopig niet in ieder geval.

Iemants hoofd gaat niet uit

Zo mensen, lekker gedoucht breng ik dit logje bij u over het scherm. Wel met enige hindernis van sterk verkoelde ogen. Dacht dat ik wel eerder de make-up van mijn ogen haalde met eucalyptus douchegel van Kneipp, maar weet inmiddels wel zeker van niet. Kneipp eucalyptus is een pure weldaad voor lichaam en geest. Het geeft het lichaam een opkikker en werkt heilzaam op de luchtwegen. Zo zegt de website. Reken de ogen dan niet als onderdeel van dat lichaam. Want echt, ik kan dit niet weldadig noemen. Eerder gewelddadig, maar dat is natuurlijk geen goede reclame. Voor de rest gaat het goed met me hoor.
Nou ja, er is wel iets dat me bezighoudt. Eigenlijk draait het daar om in dit logje. Het is u misschien opgevallen dat ik nooit een logje schrijf over mijn werk. Dat is geen toeval. Dat is bewust. Mijn werk heeft hier niets te zoeken. Bovendien zijn er collega's en gerelateerde onverlaten die dit blog bezoeken en voor je het weet heb je dan de poppen aan het dansen en zijn de interpretaties en beschuldigingen niet van de lucht. Want zo zijn ze wel he, die collega's. Ook al zijn mijn collega's niet van dat slag. 
Maar wat me bezighoudt is mijn hoofd. Letterlijk. Mijn hoofd houdt me letterlijk bezig. Er zit geen 'uit' op. Althans, meestal wel, maar nu sinds een week of twee niet (waarschijnlijk zijn dat er dan dus vier, want de tijd gaat sneller dan ik registreer). Of ik nu wakker ben of slaap, ik ben continu bezig. Ogenschijnlijk moeiteloos werk ik me door een 24-urige werkdag op deze manier. Maar dat is dom, heel dom. Want natuurlijk krijg ik niet betaald voor die 24 uur en kan ik er geen overuur voor noteren. Dus waarom? Waarom vraag ik u? Wat is het nut van deze nutteloosheid?
Voordat u zich nu zorgen over mij gaat maken en me gaat onderwerpen aan vragen als 'hoe gaat het nu met je?' en opmerkingen als 'je moet wel op jezelf passen hoor' wil ik u daar nu gelijk Het Stopteken voor geven. Ik zit daar niet op te wachten. Die vragen zijn net zo nutteloos als een hoofd dat niet uit gaat. En die heb ik al, dus ik hoef er niet nog iets nutteloos bij. De enige reden dat ik u deelgenoot maak van mijn voortdurend in bedrijf zijnde, doch zwaar ondergewaardeerde hoofd is dat ik na het schrijven van dit logje de twee mannetjes en de Man bij de Supermarkt respectievelijk niet en bijna niet meer gezien heb. Wonderlijk niet? Zou fijn zijn als dit logje hetzelfde effect op mijn hoofd heeft. Dat ik dan morgen wakker word en constateer dat mijn hoofd ein-de-lijk iets anders heeft gedaan. Of liever, niets heeft gedaan. Zalig niets. Kan het misschien ook nog door die eucalyptus komen, maar dat weten we dan overmorgen wel he. Want die eucalyptus die raak ik niet meer aan voorlopig.

Is er dan nog kans dat iemant toch een goede huisvrouw wordt?

Mensen, ik had een plan voor vandaag. Allereerst deed ik een wasje, dan ging ik mijn, in de kringloop gevonden, Unox worsten vitrinekastje voor de laatste ronde wit schilderen, dan ging ik naar de kringloop, waarna ik naar boven zou vertrekken met stofzuiger en ander schoonmaakspul, om vervolgens een stukje te schrijven (niet dit stukje trouwens) en de rekeningen te betalen. Dat plan liep anders. Allereerst deed ik een wasje, so far so good. Toen week ik af mijn plan door eerst naar de kringloop te gaan en daar ging het fout. Gevolg is dat het nu half twee geweest is en ik met mijn lijstje niet verder ben dan was en kringloop. Maar zo gaat het leven he. Dat leeft gewoon door, zonder zich iets aan te trekken van een of ander plan. Dat had John Lennon al eens gezegd meen ik. En ik vind het wel best zo. Het is mijn vrije dag hoor. Vier dagen in de week sta ik ter beschikking van Het Plan. Drie dagen niet. Klaar. Uit. En Over. En dan nu over naar de kringloopvondst van deze week: The Everyday Reference Library uit 1954. Een geweldig in leer gebonden boek met antwoord op zo ongeveer alles in het leven waar je maar een vraag over zou hebben. Om een boek als dit samen te stellen moet je toch een of andere overmatige drang tot ordenen en overzicht hebben. Ik neem u even mee door de inhoudsopgave:

Part one Usable Information for Your Home (vooral dat usable, da's fijn he om vooraf te weten)

• Choosing and Planning a Home
• Essential Facts About Building a House
• Furnishing and Decorating the Home
• Care and Repair of the House (let u even op dat we hier tot nu toe subtiel wisselen tussen house en home)
• Practical Pointers on Household Management
• Cooking, Foods, and Nutrition
• Canning, Freezing, and Storing Foods
• Sewing, Textiles, and Clothing
• Knitting and Crocheting Useful Articles
• Marriage and Family Relationships
• Home Medical Guide, First Aid, and Child Care
• Practical Guide for Home Gardening
• Choosing and Caring for Household Pets
• Succesful Operation of a Small Farm
• Consumers's Guide and Useful Formulas 

Part two Usable Information About Business

• Practical Guidance in Choosing a Career
• Shorthand, Typewriting, and Clerical Skills
• Business English and Effective Speaking
• How to Write Good Business Letters
• Practical Arithmetic for Business Uses
• Guide to Bookkeeping and Accounting
• Business Ownership and Business Finance
• Business Organization and Operation
• Merchandising and Selling
• Advertising and Business Promotion
• A Layman's Guide to Business Law (onderverdeeld in nog heel wat hoofdstukken, maar die bespaar ik u en mezelf trouwens ook)
• Geographical Facts and Population Figures
• Useful Business Facts and Figures

Part three (bear with me, bear with me)  Usable Information for Self-improvement and Recreation

• Personality Development and Beaty Aids
• Etiquette and Social Correspondence
• Parties and Party Games for Children and Adults
• Easy Lessons in Social Dancing
• Indoor Games and How to Play Them
• Sports and Outdoor Activities
• Travel and Vacation Guide
• Field Guides for Nature Study
• Popular Hobbies for Beginners
• Arts and Crafts for Beginners
• Club Membership and Parliamentery Law
• First Names and Their Meanings

We tellen 1634 pagina's. Ik geloof dat ik alleen nog iets zou verwachten op het gebied van geestelijk welbevinden in een dergelijk boek, maar we hebben het natuurlijk wel over 1954. Naast heel, heel veel tekst bevat het boek ook tekeningen en foto's. Geweldige foto's. Kijk maar mee.

En het voorwoord beslaat 3,5 pagina's met uitleg hoe het boek te gebruiken (gewoon systematisch doorlezen of naslaan in tijden van nood bijvoorbeeld) en ook een verantwoording aan de lezer: hier ligt niet zomaar iets voor u, alles is nieuw geschreven en gecontroleerd door experts en vanuit gezag geschreven. Dat is een opluchting. Zit ik alleen nog even met de vraag waarom ik over het ene onderwerp useful information aangereikt krijg en daarover bij andere onderwerpen niets zie staan. Zet ik er toch gelijk een vraagteken bij. Dat heb ik trouwens ook met gerechten op de menukaart waar geen 'vers' bij staat, als het bij een ander gerecht wel staat. 

Maar alles wel, de komende tijd zult u nog wel een en ander van mij meekrijgen uit dit boek. Ik ben van plan er voorlopig maar eens gebruik van te maken bij alle vraagstukken die me bezig houden. Spreekt me meer aan dan systematisch doornemen. Mocht u zelf met iets zitten waarvan u denkt dat er wel eens useful raad in dit boek kan staan, schroom niet, ik wil best wel even voor u kijken. Kijk ik zelf alvast even of ik nog iets op kan steken van Household Management.

P.s.: de naam (J.A.F.C. Marckmann) die u op de cover ziet staan is niet de auteur. Maar degene die het boek voor zijn verjaardag heeft gekregen van J.H. Besser met de felicitatie 'Happy Birthday' (gegraveerd op de achterzijde). Even goochelen en laat ik nou toch een en ander vinden van deze persoon. Zo heeft hij een landhuis laten bouwen in Driebergen in de periode 1949-1950. Wel jammer dat hij dit boek toen nog niet had. Was vast van pas gekomen. Later heeft hij nog een huis laten bouwen in Park Biltse Duinen. Wellicht heeft het boek toen goede diensten bewezen. En in het Utrechts Archief vind ik een foto bij een krantenartikel over de bouw van Hoog Catharijne.  En nu weet ik niet of ik het wel leuk vind, dat ik dat allemaal weet. Voelt een beetje voyeuristisch. Of zo. Maar het levert ook weer nieuwe vragen op. Waarop ik natuurlijk noooooit een antwoord krijg. Zoals 'wie was J.H. Besser? Kwam ie uit de United States of America? Hoe kenden ze elkaar?' De sporen van gebruik doen vermoeden dat het boek inderdaad useful was, maar voor wie? Voor Marckmann zelf, voor zijn vrouw, voor het hele gezin? Was dit boek in die tijd een upperclass boek of was dit alleen een upperclass uitgave? Herkenden ze zichzelf in de gezinnen op de foto's uit het boek of juist niet? Hadden ze een hond? (ik denk het wel, als ik Cloony zo enthousiast het boek zie besnuffelen). Hebben ze dit boek gebruikt om een hond uit te zoeken? Zouden ze...... o, ja, sorry, ik sla geloof ik nogal door.