Wees gegroet

2012-02-12T10:30:00.000+01:00

Toen ik een jaar of vier was kwamen we in Limburg wonen. Een hele verandering als je uit Amsterdam komt. Dat heb je zelfs door als je vier bent. En als je dan zo ongeveer hersteld bent van de cultuurshock en je thuis gaat voelen, dan laat een of andere onverlaat je kennismaken met het fenomeen carnavalsoptocht. Ben je weer terug bij af. Afijn, u bent hier getuige van mijn allereerste carnavalsoptocht. U kunt links zien dat ik het concept nog niet zo goed door heb. De statige houding, plechtig gevouwen handjes, strakke blik vooruit en rechte rug geven dat een beetje weg. Ook het zogenaamde pekske is niet geheel in stijl. De ballon is leuk gevonden en ik geloof dat het me ook deed voelen als de heuse Indiaan waar ik voor door moest gaan. Maar er ontbreekt wel een en ander. Weet ik nu. Ik heb geen enkele herinnering meer aan deze optocht. Dat weet ik zeker want de vroegste herinnering die ik aan een carnavalsoptocht heb zijn de snoepjes die gegooid werden vanaf de carnavalswagens. Dat vond ik helemaal Geweldig. En op de foto's zie ik geen snoepjes. Nul. Geen een.
Wat ik wel gezien heb weet ik niet, maar dat het indruk heeft gemaakt is wel duidelijk op foto twee. Daar kijk ik vertwijfeld de optocht na, nadat die me voor de tweede keer gepasseerd was. Afgezakte schoudertjes tonen dat ik er meer van verwacht had. Die plechtigheid kon ik wel laten varen. De uitdrukking op mijn gezicht voegt er genoeg aan toe. Daar hoef ik geen woorden meer voor te gebruiken.

P.s.: die klompjes die ik aan had waren rood. Het waren mijn lievelingsklompjes. Ik heb gehuild toen ze te klein werden en ik ze niet meer aan mocht.

Iemant heeft de kleuterschool weinig van binnen gezien

2012-02-10T12:11:00.000+01:00

Als kind was ik vaak, heel vaak ziek. Ik heb bijna de hele kleuterschool overgeslagen omdat ik zo vaak ziek was. Dat veranderde allemaal toen mijn amandelen eruit gevist werden. Althans, dat was de theorie. De praktijk bleek anders. Waardoor mijn moeder met een huge schuldgevoel zat dat ze me een operatie had laten ondergaan voor Niets. Helemaal toen haar later bleek dat amandelen een soort waarschuwingsfunctie kunnen vervullen voor voedingsmiddelen die je lichaam niet verdraagt. 'Gaan de amandelen aan, laat dit voedsel voortaan staan.' Zoiets.
Als kind at ik ook graag zoet. Chocolade vooral. Of daar een verband zat weet ik niet. Geloof niet dat iemand van ons gezin daar ooit bij stil heeft gestaan. En ik al helemaal niet. Had ik het verband wel gezien, dan had ik mijn kaken stijf op elkaar gehouden (tijdens het niet snoepen dan). Mijn moeder propte er ook voldoende groente en fruit in hoor, dus ik denk dat gezond en ongezond elkaar wel ergens in het veilige midden ontmoetten. Met mijn zus had ik een groente ruilhandel. Ik denk dat zij het brein hierachter was, gezien ze veel eerder bij verstande was om dat soort dingen te bedenken dan ik. Ik was namelijk het kleine zusje, zij het grote. Het hield in dat het verplichte aantal spruiten ondertafels zo veel mogelijk haar kant op ging en het verplichte aantal sperziebonen zo veel mogelijk mijn kant op. Maar toen mijn zus wat ouder werd en vaker niet aan tafel zat tijdens het avondeten, hield de ruilhandel natuurlijk ook op. Want mijn moeder bleek er niet voor in. En de hond trok zijn neus op voor groenten. Dat betekende dus uren en uren aan tafel zitten tot het bord leeg was. En ik kan u zeggen dat koude spruiten echt huizenhoog erger zijn dan warme spruiten. Maar mijn moeder was onverbiddelijk. Waarschijnlijk in de veronderstelling dat ik zou capituleren en mijn eten warm zou eten. Nou niet dus. Bleek dat mijn moeder mij nog niet zo goed kende. Ik op mijn beurt haar ook weer niet. Want ondanks mijn gemier en gedrein, gingen die spruiten er echt wel in hoor. Al waren ze bijkans bevroren en duurde het tot ver na mijn gebruikelijke bedtijd. Misschien was ik daarom wel zo vaak ziek. Te weinig nachtrust.

P.s.: wie de dame is die mij zo gezellig gezelschap houdt op de bank weet ik niet, het is niet mijn zus als u dat mocht denken. Ik geloof een vriendin van mijn moeder. En misschien heette ze wel Lonneke. Maar misschien ook niet. We woonden toen in Amsterdam meen ik. Iemand die haar kent?

Iemant is dit weekend niet bereikbaar

2012-02-08T21:49:00.001+01:00

Waarom is het toch dat zodra je besluit dat deze avond of dit weekend toch echt ongestoord voor jezelf is, er prompt visite voor de deur staat? Of een of andere andere soort verplichting op de deur klopt. Is dat het universum die zegt 'zo, laten we eens kijken hoe goed jij bent in het stellen van grenzen'? Nou universum ik kan je nu alvast zeggen 'niet zo goed'. Dus dat hoef je komend weekend niet meer te testen, dat weten we dan nu al. Hoef je dus ook geen visite voor mijn deur te zetten. Of iets anders. Ik heb er geen zin in. Ik ga geen koffie zetten, taart bakken, koken of op andere manieren sociaal zijn. Ik ga heel asociaal zijn en me tussen eettafel en bank bewegen van laptopscherm naar tv. Of zoiets. Misschien wordt het iets heel anders, maar dat zie IK dan wel.
Een aantal jaren terug studeerde ik in de avonduren. Op maandagavond moest ik naar school en op woensdagavond. De dinsdagavond was mijn heilige avond. Net 5 heeft gedurende mijn hele studie een prima programmering voor de dinsdag gehad. Vanaf etenstijd was ik onder de pannen. Ik zat op de bank, keek tv en wenste niet gestoord te worden. Vriendlief had toen regelmatige avonddiensten, dus dat kwam goed uit. De weken dat hij wel thuis was, maakte hij zich onzichtbaar door boven achter de pc zijn tijd door te brengen (klinkt zielig, maar dat valt wel mee hoor). Zo nu en dan was er een of andere onverlaat die me kwam storen. 'He hoi, ik was in de buurt en dacht ik doe even een bakkie.' Je kon me niet chagrijniger krijgen. Dat probeerde ik dan meestal nog te verbergen, hetgeen met niet echt goed lukte. Toen ik dat ook zelf doorhad besloot ik gewoon maar te zeggen dat het nu niet zo goed uitkwam voor een bakkie en of het een andere keer kon. Blijkbaar kon ik dat erg goed brengen, want voor zover ik heb kunnen merken en weet is er niemand boos over geworden. Ik weet niet of ik daar inmiddels slechter in geworden ben. Dus mocht je dit weekend voor de deur staan en je krijgt te horen dat het niet schikt omdat ik toch echt wat anders te doen heb en je wordt daar niet vrolijker van, weet dan dat ik mijn best heb gedaan het zo aardig mogelijk te brengen, maar dat ik misschien weer wat moet oefenen.
Van een heel andere orde is dat ik u wil laten weten dat de fotoboom verkocht is, dat John me nog niet heeft gebeld om van gedachten te wisselen over mijn briljante idee voor een real life non script tv-serie, dat de op 8 januari bestelde dvd Rhythm is it! nog steeds niet binnen is, maar Britains Greats wel en het dus tijd wordt een februari opdracht te kiezen. Rest me nu nog om te bedenken welke foto bij dit logje past.

Iemant loopt van de ene verslaving in de andere

2012-02-05T17:29:00.000+01:00

De afgelopen maanden heeft een groot deel van mijn avonden in het teken gestaan van The Soprano's. De complete serie hebben we geleend van vrienden. Waarvoor onze dank. Ten tijde dat de serie op televisie kwam heb ik hem volledig gemist. Althans, een scene kwam me bekend voor, die heb ik mogelijk al eens gezien zonder te weten waar ik naar keek. Afijn, de serie is goed. Heel vreemd om te merken hoe snel je sympathie kunt opbrengen voor een psychopaat en bijna klakkeloos mee kunt in de reden van represailles; 'had ie inderdaad maar moeten betalen, dat was tenslotte de afspraak'. Als de bewuste persoon zichzelf beschrijft als 'a nice guy' of 'a decent person' frons je niet eens je wenkbrauwen, maar denk je 'underneath it all, he indeed is'. Maf. Maar misschien, sorry het gaat wat filosofisch worden, is het allemaal helemaal niet zo gek. En zijn we underneath inderdaad allemaal heel decent. Er zitten immers altijd meerdere kanten aan een verhaal of persoon. Een film over de Tweede Wereldoorlog bezien vanuit een geallieerde of een film vanuit een Duitse soldaat levert bij mij dan ook altijd heel tegenstrijdige standpunten op. Overigens, en nu ga ik weer helemaal een andere kant op, verbaas ik me altijd over de uitspraak (van rechters, advocaten of OM) dat van een of ander persoon die zojuist een ernstige misdaad heeft gepleegd nog vastgesteld moet worden of ie normaal is of dat hij een stoornis heeft. De daad an sich lijkt me die vraag dan altijd al beantwoordt te hebben. Het zou toch eng worden als normale mensen in staat zijn tot gruwelijkheden van buitengewone proportie. Afijn, ik dwaal ontzettend af. Overigens bleek aan mijn begrip en sympathie voor T.S. ook een grens te zitten. Zijn nare trekjes kregen gaandeweg de serie de overhand en dus is het maar goed ook dat de boel is afgelopen. Overigens laat het einde nogal wat open. Ik ben van de Hollywood-kant. Dus wat mij betreft was dit het begin van de rest van hun leven. De zwartgalligen onder ons hangen echter de overtuiging aan dat dit het einde was en T. eindelijk antwoord kreeg op de vraag of het hel of hemel zou worden. Maar goed, daags na het afsluiten van de Soprano-periode ging ik me eens verdiepen in Pinterest. En man, da's leuk. Er komt een verslaving op. Ik ga hier niet uitleggen wat het is, mocht je het niet weten kijk dan maar op hun site. En als je het dan begrepen hebt, meld je dan aan. Dan kunnen we elkaar ook daar volgen. Leuk hoor. Mij vind je hier. Het is er nog wat kaal, maar daar zal vast verandering in komen.

Iemant vlooit en loopt in kringetjes dat het een lieve lust is

2012-02-01T14:11:00.000+01:00

Ooit heb ik eens een cursus creatieve loopbaanplanning gedaan. Doel van de cursus was om te ontdekken welke loopbaan jou nou op het lijf geschreven is. Een belangrijke aanwijzing om daar achter te komen was om terug te gaan naar je jeugd (in gedachten dan he) en op basis van wat je als kind het allerleukste vond om te doen, een baan te formuleren die daar op aansloot. Needless to say, het heeft me niet echt verder geholpen. Maar misschien had ik beter op moeten letten of beter mijn best moeten doen.
Een van de manieren waarop ik mijn tijd graag doorbreng is neuzen. Neuzen tussen rommel. In de kringloop, op de rommel- of vlooienmarkt, in een container langs de weg of tussen een stapel grof vuil. Bent u een regelmatige lezer van mijn blog, of kent u mij gewoon, dan weet u dit en vertel ik u niets nieuws. Op dit moment is de kringloop in Leusden een favoriete bestemming. Ik heb een flauw vermoeden dat de dagelijkse leiding of wellicht eigenaar van die kringloop sinds kort zelf is gerecycled. Het aanbod is velen malen groter en ook interessanter. En er zijn wat personele wisselingen. Ook niet echt erg. De aardige meneer achter de kassa is er nog wel. Dat is zo'n lieve man.
Vorige week zondag ben ik met een vriendin naar de Veemarkthallen in Utrecht geweest, op een moment dat daar geen vee liep, maar er een vlooienmarkt werd gehouden. ~~Ik kom daar denk ik al zo'n twintig jaar.~~ Ik weet niet precies hoe lang ik daar al kom, maar het einde van dat tijdperk is in zicht. De Veemarkthallen gaan plat meen ik.
Twee weken terug heb ik bij de kringloop een fotoboom gekocht, met het idee om er een lamp van te maken. Maar dat was niet zo'n best idee. Ik heb hem dus maar gewoon in gebruik genomen zoals de ontwerper het bedacht had. Best geinig. Maar eigenlijk, eigenlijk wilde ik een kaartenmolen. Die stond al best een tijdje op mijn lijstje.
En laat ie daar nou staan. In die Veemarkthallen. En voor een acceptabele prijs. Mee dus. Nou moet u even weten, dat deze vlooienmarkt altijd meer dan 800 kramen heeft. Toen ik de kaartenmolen tegenkwam was ik net op de helft. Ik moest nog zo'n anderhalf uur of zo. Maar de molen heeft wieltjes en laten staan om later op te halen daar doe ik niet aan, als het even kan. Dat werd duwen dus. En het bleek een groot voordeel. Al die hotsenklotsende, soms ongewassen en ongeschoren, tenenstappende, naar wiet, bier of knoflook ruikende, onvaste individuen gingen me ruimschoots uit de weg. Ik stak boven iedereen uit, maakte herrie en voordat ze mij zagen, zagen ze een zwart gevaarte op zich af rollen. Genoeg om ruim baan te maken. De meesten overigens met een lach en een ~~flauwe~~ originele opmerking. Maar hier en daar een chagrijn natuurlijk. En daar doe ik dan graag een schepje bovenop. En als ik een kans mis, dan doet vriendin het graag. Het was heel gezellig.
Afijn, een fotoboom en een kaartenmolen in huis is een beetje teveel van het goede. De fotoboom gaat er dus weer uit. Je kunt hier bieden.
Maar wat heeft de inleiding hier nu mee te maken? Nou, het volgende. Ik weet niet wat het deed gebeuren, maar ik realiseerde me ineens dat ik als klein meisje (echt klein hoor, ik denk zelfs onder de vijf) mijn vaders kop gek zeurde om in Amsterdam (daar woonde ik toen) het grof vuil langs te gaan. We hebben het nooit gedaan, maar toen ik later (toen ik groot was, echt groot, ik denk zelfs boven de twintig) in Amersfoort kwam wonen in het Soesterkwartier was daar maandelijks ook een grof vuil moment. Ideaal. Ook voor de hond die het laatste rondje 's avonds dan altijd voldoende tijd kreeg om plasjes, snufjes en wat dies meer zij te doen. Ik heb daar menig vuiltje vandaan gesleept en later weer naar de kringloop gebracht. Maar de kik van mogelijk de vondst der vondsten te vinden was vaak al genoeg.
Misschien zit daar de ingang wel van wat ik later wil doen als ik groot ben. Dat had natuurlijk in me op moeten komen tijdens die cursus, maar dat deed het niet.

Iemant vraagt of John even op wil letten (of iemand die John kent en hem dan aan mij voorstelt)

2012-01-22T13:55:00.000+01:00

(Chateau Noisy, België)

Het komt door het vorige logje en de reactie en foto's van haar, die wel durft en zelfs nog een heel cool adresje weet. Waardoor ik helemaal overboord ging en bijna opstandig werd van het feit dat we al die mooie geschiedenis zo maar later vervallen tot een plek waar het is verboden om te komen. En je dus ook nooit komt, als je geen lef hebt. Als ik wist waar ik moest protesteren, dan deed ik dat. Er is zoveel creativiteit in de wereld, er is zoveel mogelijk met een beetje wil en vertrouwen. Kunnen we hier nu niets op verzinnen?
De vraag stellen is hem beantwoorden (ik heb toch zo'n hekel aan deze dichtgooier). Maar het is soms wel waar, want BAM, de contouren van een geweldig non-script (jargon he) TV concept tekenden zich in één keer voor mijn geestesoog af. Ik licht een tipje van de sluier op. Stel u voor. Doe in een doosje met een deksel: Bouwval gezocht, Help, mijn man is klusser, Ik vertrek, Ik begin, Het Blok, De wandeling, alle realitysoaps op een husje, Escape to the country, Homes under the hammer en Eigen huis en tuin. Heeft u het zo'n beetje op een rijtje? Ik wel, ik wel. Alles erin? Deksel dicht! En schudden maar. Man, dan heb je me toch een kijkcijferkanon. John, heb je opgelet? Dit is voer voor jaren en jaren. Wereldwijd. Minstens. En die 50.000,- euro die je in 2008 bood voor een baanbrekend idee? Daar ga je er bij mij niet mee komen! Dan weet je dat alvast.

P.s.: Er was nog een opdrachtje tussen het wal en het schip gevallen en bijna verzopen: de film Blue Valentine kijken. Weet ook eerlijk gezegd niet meer of ik die opdracht echt van haar gekregen heb of dat ik dat gedroomd heb. En er is er nog eentje toegevoegd: het lezen van Le Petit Prince. Ik heb nu meer opdrachten dan er maanden in een jaar zitten, maar dat gaat wel goed komen. Zeker als het dit weer blijft. Tenzij John me belt, dan krijg ik het druk he.

Iemant is te schijterig

2012-01-21T11:32:00.003+01:00

Met dank aan Wikipedia: Urban exploring, urbex of UE is het doorzoeken van producten van onze beschaving die voor het publiek (meestal) niet toegankelijk zijn. De term Urban exploring is Engels en betekent letterlijk 'het onderzoeken van het urbane (=stedelijke)', maar het kan zich net zo goed op het platteland afspelen. Urban exploring wordt beoefend door Urban explorers.

Iemant zou best graag een Urban explorer willen zijn. Maar iemant durft dat niet. Vanochtend kwam ik dit artikel tegen. En ik vraag me ten zeerste af of hier sprake is van het 'doorzoeken van producten van onze beschaving'. Wat een horror moeten die plaatsen geweest zijn. Stel je voor dat je morgen wakker wordt en je bent daar. Tijdens de hoogtij van die instellingen. Dan was je zwaar de sigaar. Er moeten mensen hebben gezeten die prima bij hun verstand waren, maar waar iemand graag korter of langer vanaf wilde. Een overijverig sheriffje of zo. En dan heb ik het over de mental institutions, waar je volgens mij ook zwaar mental moest zijn om te kunnen werken. Maar die horrifying specialistische ziekenhuizen met hun overtuigd medisch kunnen, die doen ook niet voor de ergste nachtmerrie onder. Doet me wel afvragen welke medische behandelingen van tegenwoordig we als een nachtmerrie zullen bestempelen over pakweg 50 jaar.

Maar deze gruwelingen zijn niet de reden dat ik niet durf te urban exploren. Kan natuurlijk ook naar een ander soort product van onze menselijke beschaving gaan. Maar over het algemeen vinden de mensen van wie die producten zijn het niet zo leuk als je hun eigendom betreedt. Soms laten ze die eigendommen zelfs bewaken door honden met grote tanden en een agressieve dronk. En als het product van niemand is, rechtmatig gezien, dan is er meestal wel iemand in de buurt die vindt dat ie de rechtmatige eigenaar is. Die iemand is dan meestal niet zo'n fris persoon. En zal zeker geen kopje thee voor je zetten. Zo wil ik ook al jaren Chateau Noisy bezoeken (even goochelen en je stuit op nog meer geweldige sites). Maar daar schijnt fulltime een man met een geweer rond te lopen die ook daadwerkelijk schiet als ie je in zijn vizier heeft. En dan durf ik niet meer he. Ik ben zo'n ontzettende schijterd. Het liefst bel ik iemand op en vraag ik toestemming om te gaan. Maar ja, een deel van de fun is natuurlijk dat je iets doet wat niet mag. En verder heb ik nog iets waardoor ik me nog steeds niet aan UE heb gewaagd. Het schijnt, een ongeschreven regel want waar zou ie beschreven moeten staan, dat je alles zo moet laten zoals je het aantreft. Je mag geen objecten van producten van onze beschaving meenemen. Maar op veel foto's zie ik zulke gave objecten staan. Dat ik liefst gelijk met een vrachtwagen afrijd. Weet iemand een dergelijke locatie in Nederland? Als ik dan gepakt wordt dan kunnen jullie me tenminste nog opzoeken in het ziekenhuis of het gevang.

[De originele foto is van Tunnelbug]

Iemant voert opdracht 1 uit

2012-01-19T20:41:00.001+01:00

Gisteren was het zo ver. Opdracht 1 was aan de beurt. Altijd handig om aan het begin te beginnen. Ik kies de inhoud van de opdrachten op basis van beschikbaarheid, haalbaarheid en gewenstheid. Dat is geen echt woord geloof ik, maar u snapt me wel. Maar de volgorde van de opdrachten houd ik voor het gemak maar op 1, 2, 3, 4, 5, enzovoort. Misschien vraagt u zich af waar deze informatie op slaat en zoekt u de diepere logica erachter. Zoek niet verder, het slaat nergens op.
Collega S. had me opgedragen C.R.A.Z.Y. te kijken, een Franstalige Canadese film, en gelijk ook voor de beschikbaarheid gezorgd. Dus dat was makkelijk. Hij duurde twee uur, dus best haalbaar. En gistermiddag was ie zeer gewenst. De regen sloeg op de ruiten, ik had het koud en wilde me met een geldig excuus kunnen terugtrekken op de bank onder een dekentje.
Bank, dekentje, hondjes, eten, drinken, en ik was er klaar voor.
Hoofdpersoon in de film is Zac Beaulieu, die op eerste kerstdag 1960 broertje nummer vier van (later) vijf werd. Vaak kan ik al snel inschatten of een film en ik elkaar passen of niet. En in dit geval trok ik bij de eerste beelden al de conclusie dat het goed zat. Het was een echte Iemant-film. Maar er dreigde een kink in de kabel. Bij de beelden van een gezellig familiekerstfeest sprak de hoofdpersoon uit altijd al een hekel aan kerst te hebben gehad. En tegen mensen (echt of die in de film of op tv) die niet van kerst houden heb ik toch een zekere verdenking. Ik weet niet waarvan, maar het is verdacht. Maar later volgde zijn uitleg. Die ik heel goed kon volgen, aangezien ik twee dagen en 10 jaar later geboren ben. Ik stapte er dus maar overheen.
Voor Zac heb je snel sympathie. Net als voor zijn vader en moeder. Van een klein jongetje, met een bijzondere positie in het gezin, ziet de kijker (dat was ik) Zac opgroeien tot een jong volwassene. Wil je weten wat die positie bijzonder maakt? Kijk dan zelf maar.
De kleuren doen wat denken aan Amelie. Er zal vast wel een mooie term zijn voor wat ik hier bedoel, maar het sfeerbeeld en de intensiteit is waar ik op doel. De soundtrack is ook super goed. Van Bowie, via Patsy Cline en Charles Aznavour naar Pink Floyd, om maar wat te noemen. Dus al met al heb ik me 127 minuten goed vermaakt. Bij minuut 126 dacht ik 'leuke film, maar nu snap ik nog niet waarom er een puntje na elke hoofdletter in de titel staat'. In minuut 127 kwam het antwoord. De regisseur had gelukkig rekening gehouden met types zoals ik.
Denkt u over het algemeen van uzelf dat u slim bent, dan kan ik u zeggen dat u op basis van enkel en slechts dit logje kunt ontdekken waar de titel van de film op slaat. Succes.

..... eventjes later....... als ik de hoes van de DVD wat beter had bekeken had ik misschien niet op minuut 127 hoeven wachten......maar toch, die regisseur die doet dat niet voor niets he, die laatste minuut voor nog wat nuttige informatie gebruiken ....

En iemants kalkoenen vlogen door de lucht

2012-01-11T11:25:00.001+01:00

Een weekje voor Kerst waren tientallen bevroren kalkoenen op weg naar hun bestemming. Wat ze nooit meer verwacht hadden werd toch werkelijkheid. Ze mochten nog één keertje vliegen (Eerlijk gezegd vroeg ik me terwijl ik dit schreef af of een kalkoen eigenlijk wel kan vliegen. Nou hier een klein lesje. Het schijnt dat een wilde kalkoen wel een stukje kan vliegen, geen grote afstanden hoor, kleine stukjes. Maar dat gefokte kalkoen niet van de grond komen door hun gewicht. Ik gok dat dit gefokte kalkoenen waren. Gezien de bevroren toestand waarin ze zich bevonden. En de periode waarin ze bevroren vervoerd werden in een vrachtwagen van een vervoerder die erom bekend staat te leveren aan de grootste supermarkten van ons land. Kent u die vervoerder niet? Nou ik wel.) Afijn, hun dromen waren voorbij, hun eindbestemming in zicht. En toen kwam de verassing, eerst flink wat herrie en toen Vlogen ze weer. De vrachtwagen die hun lot was geworden stond nog op het spoor toen er een trein langs wilde. Ging niet goed. Gelukkig geen persoonlijk letsel. En mensen dat was een wonder. Want hoewel ik het net niet live mee heb gemaakt, mocht ik even later wel de gigantische ravage aanschouwen. Waarna ik de nog enig beschikbare kant op werd gestuurd, de snelweg. Waar ik niet heen moest. Waardoor ik een half uur later thuis was dan gepland. En dat was niet handig. Want ik zat in een strakke planning he. Zo net voor de feestdagen en familiebezoekjes.
Afijn, het was niet verbazingwekkend dat dit was voorgevallen in mijn ogen. Het was nog een iemand-op-de-blote-knietjes-bedankend feit dat het een trein en een vrachtwagen betrof, wat volgens mij de enige reden was, naast die gefokte kalkoenen die best een klap op kunnen vangen in ieder geval beter dan hun wilde soortgenoten en naast het feit dat er geen fietser bij de overgang stond te wachten die een langs vliegende bevroren gefokte en niet wilde kalkoen moest terug koppen, dat er niemand gewond raakte. Volgt u me nog? Afijn, ik zat me al een hele tijd af te vragen of de situatie daar niet wat onveilig was geworden. Sinds het verleggen van afritten, verwijderen van stoplichten, opwerpen van twee tijdelijke, onoverzichtelijke rotondes en het neerzetten van talloze rood/wit gestreepte paaltjes. En nadat ik mijn antwoord daarop dus had, heeft iemand anders dit ook bedacht. En die heeft het uitzendbureau gebeld. En nu staan er twee mannetjes. Elk aan een kant van de overgang. En die waarschuwen u en mij nou in onze autootjes mochten we zelf niet dreigen in te zien dat we midden op die overgang vast komen te zitten als we niet zouden stoppen. In weer en wind staan ze daar. En dat intrigeert me mateloos. Wie neemt zo'n besluit? Hoe lang staan ze daar nog (de werkzaamheden lijken niet op te schieten)? Staan ze er 's nachts ook? Is er echt niets anders te verzinnen dan het neerzetten van twee mannetjes? Waarvan er herhaaldelijk één de verkeerde kant op kijkt, het nut kun je dus in twijfel trekken. Misschien zou ie zijn functiebeschrijving nog even moeten lezen. Zou ie een functiebeschrijving hebben? Wie heeft die geschreven? En zo kan ik nog wel even door gaan. Maar naast dat ik het een zeer nobel gebaar vind van degene die zo begaan is met uw en mijn veiligheid, heb ik soms ook wat medelijden. Vanwege die weer en wind waar ze in staan. En dan wordt het aanstaand weekend nog koud ook. Dat is toch sneu?
Nou eigenlijk, voor de een is het zo sneu. Voor de ander niet. Die ander die lijkt namelijk op de Man bij de Supermarkt. En de Man bij de Supermarkt verkoopt vanaf die plek elke dag zowat het daklozenkrantje. En dat intrigeert met niet mateloos. Dat ergert me mateloos. Het spijt me, maar het is zo. Als ik boodschappen ga doen en hij staat er eens niet, dan geniet ik daar gewoon van. Even gewoon naar binnen kunnen lopen zonder dat die Man bij de Supermarkt met zijn Brad-Pitt-look-alike-waan je lonkend en bijna likkebaardend groet. En dat doet ie alleen als ik daar in mijn eentje loop. Loopt vriend R. naast me dan groet ie bijna zakelijk. De gladjakker. En als ie dat nou alleen bij mij deed he. Dan was het niet erg. Ik ben bijzonder goed in het vakkundig negeren van personen. Ik negeer hem gerust een sneeuwbui in.

Iemant heeft nu al een noodgeval

2012-01-10T22:28:00.002+01:00

Gelukkig niet een van de ernstige soort. Maar die twee plekjes die ik nog voor opdrachten had he. Waarvan ik er eentje vrij hield voor noodgevallen he. Nou, die is nu al aan de beurt. Was ik me toch een opdracht vergeten. Als het goed is valt ie morgen in de bus: Rhythm is it!

Iemant gaat lezen, kijken, koken en luisteren

2012-01-09T13:12:00.000+01:00

Met een glimlach om de lippen wil ik u hierbij danken voor uw bijdragen. Mijn lijstje voor de komende maanden om te lezen, te kijken, te koken en te luisteren is bijna compleet. In willekeurige volgorde is de keuze gevallen op:

Singer/songwriters optreden met B.
Italië dag: Eros Ramazotti luisteren, Pane E Tulipani kijken, Pizza maken op basis van recept uit mijn nieuwe winterkookboek
Anna Karenina van Lev Tolstoj lezen
Into the Wild kijken, verwarmend winterpotje koken
Spanje dag: workshop Flamenco, Atame kijken,Paella koken
Matthäus Passion luisteren
Great Britain dag: heel veel thee drinken met zelfgebakken scones uit mijn nieuwe winterkookboek, dan zoek ik nog een exemplaar van dit boek: http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2844/Archief/archief/article/detail/571676/2000/12/29/Typisch-Engels-Jane-Austen-en-thee.dhtml, Beatles luisteren, Fish and chips eten
Jules Verne: De reis om de wereld in 80 dagen lezen, De reis om de wereld in 80 dagen van Michael Palin kijken (336 min.!!!) (sorry Walt, toch een kleine aanpassing gedaan)
Das Leben der Anderen kijken
C.R.A.Z.Y. kijken

En dan zijn er idd nog twee plekjes open. Die houd ik beschikbaar voor recepten. Als u er niet mee op de proppen komt, dan gaat één plekje naar het maken van een Christmas pudding in iets van oktober 2012 op basis van een recept van Jamie en blijft het andere plekje open voor 'noodgevallen'.

Wil iemant een opdracht geven?

2012-01-04T11:30:00.000+01:00

Het is weer die tijd van het jaar dat ik u een goed jaar moet wensen. In principe wens ik u elke dag van het jaar een goed jaar toe. Maar het is sociaal wenselijk dat ik dat specifiek in iets van de eerste 10 dagen van januari doe. Het is nu de vierde dag in januari. Dus ik doe het nu. Zo, dat hebben we dan maar gehad.
U merkt het. Ik heb niet alleen niet zoveel met verjaardagen van mensen, ook die verjaardagen van de jaren kunnen me gestolen worden. En aangezien ik dit allemaal moet verwerken in een dezelfde laatste week van elk jaar, steeds opnieuw, kunt u zich voorstellen hoe mijn mentale gesteldheid op dit moment is. Ik ben er klaar mee. En ga genieten van het feit dat het verjaren van mijzelf en het jaar nog ver weg is. Betekent wel dat Kerstmis ook nog ver weg is en dat is dan weer jammer, maar het is niet anders. Ik heb het er voor over.
Wat ook ver weg is, is die horrorwinter. Of eigenlijk, dit is ook een horrorwinter, maar dan aan het andere eind van het spectrum en niet volgens de voorstelling in mijn hoofd. Ik wil winter, met sneeuw en ijs. Zodat ik ook warme stoofpotjes, kruidige winterdranken en ander wintergrut wil. Om me in de stemming te brengen heb ik een van de voor mijn verjaardag ontvangen boekenbonnen ingewisseld voor het boek 'Home made winter'. Ik heb het net doorgebladerd en deels gelezen. Ik werd lekker meegezogen in zowel home made als winter. En ik heb net besloten dat ik ga doen alsof. Alsof het echt winter is. En geen herfst. Het boek heet immers niet 'Home made herfst'. En ik wil niet volgend jaar pas uit dit boek halen wat er te halen valt. Ik ga aan de kook dus, de komende tijd.
En deels is dit de inleiding op mijn verzoek aan u. Deze dame verzint altijd van die leuke projectjes. En door haar geïnspireerd heb ik het volgende bedacht. Ik zoek 12 opdrachten. Voor elke maand van het jaar 1. Die opdracht mag zijn:

het lezen van een specifiek boek, of
het kijken van een specifieke film, of
het koken van een specifiek recept, of
het luisteren naar specifieke muziek.

Dus bent u helemaal idolaat van een of ander en wilt u graag dat ik dat ook word, dan is hier nu de kans voor. Ook als u denkt dat het me aan mijn opvoeding iets ontbreekt, mag u daar nu eigenhandig een bijdrage aan leveren. Opdat ik een nog beter mens zal worden. Bent u zo'n genie die één opdracht in elkaar kan draaien waarin alle vier de elementen verwerkt zitten, laat u niet weerhouden. Ik zal mijn beste beentje voor zetten.
Mijn recensie van uw opdracht kunt u t.z.t. natuurlijk hier terugvinden.
Laat me nu niet hangen he, door massaal niet te reageren. En ik vervolgens schoorvoetend dan moet bekennen dat mijn projectje al gestrand is nog voor het van de grond is gekomen. Lukt reageren onderaan dit bericht niet, stuur me dan een mailtje (voor degenen die mijn mailadres hebben) of stuur een tweet naar @'eerste deel url van dit blog'. Het 'eerste deel url van dit blog' moet u dan dus vervangen door hesterisiemant. Ja? Duidelijk allemaal?

Iemant is 41 en op punten hardleers

2011-12-27T15:07:00.000+01:00

Nu ben ik vandaag 41 geworden. En nog steeds heb ik een paar dingen niet in mijn systeem zitten. Je zou denken dat 41 jaar genoeg is om een en ander te onthouden. En een en ander lukt ook wel, er zitten ook wél dingen in mijn systeem. Maar er zijn ook dingen die stug en hardnekkig niet aan mijn brein onderworpen willen worden. Zo verlaat ik met grote regelmaat nog het huis voor het maken van een of andere wandeling zonder een zakdoekje bij me te steken. En das niet handig. Met een chronische loopneus. Die loopneus is sowieso al niet handig. Koude, drank, soep, niets, het is allemaal genoeg om die neus van mij aan het lopen te krijgen. Hoe zou bijvoorbeeld Maxima dat doen? Of een van die andere prinsessen. Die dan op Koninginnedag in hun mooie pakje door Nederland lopen te glimlachen. Zonder! Zonder ook maar één keer hun neus te moeten snuiten of betrapt te kunnen worden op een glimmende druppel onderaan het puntje.

Verder staan in mijn keukenkastje twee flesjes witte wijnazijn, twee flesjes rode wijnazijn en twee flessen balsamico. En dat is omdat ik niet eerst even kijk wat ik in huis heb voor het boodschappen doen. Dat doe ik als ik weer thuis ben en de boodschappen opruim.
En wat er in de garage allemaal dubbel staat, dat ga ik maar niet eens opsommen. Waarschijnlijk kan ik niet eens volledig zijn. En dan zijn er nog wat huishoudelijke klusje die maar niet blijven hangen. Oven gelijk na gebruik even schoonmaken bijvoorbeeld. Maar waarschijnlijk is dat meer te wijten aan luiheid.

Iemant viert haar verjaardag (niet)

2011-12-22T10:52:00.001+01:00

Ik ben geen verjaardagvierder. Niets heb ik er mee. Niet met de verjaardag van anderen en niet met die van mezelf. Als je dit leest en concludeert dat ik je inderdaad niet vaak feliciteer, weet dan nu dat dat niet persoonlijk is. Het ligt aan het fenomeen verjaardag in combinatie met mij, niet aan jou. Het enige leuke aan verjaardagen zijn de cadeautjes. Maar ook dat vind ik niet altijd heel leuk. Op de een of andere manier vind ik het vervelend om en plein public het papier van een cadeautje te moeten halen (ruk je het eraf of haal je voorzichtig de plakbandjes los?) en vervolgens blij verrast te zijn (ook al ben je dat niet altijd) en te bedanken. Ik voel me altijd getest. Ben ik voldoende blij geweest? Heb ik gereageerd zoals de gever voor ogen had toen ie het cadeautje kocht? En hemeltje, wat als je het gegevene al hebt? Wat doe je dan? Zeg je het eerlijk of durf je de ander niet te teleurstellen? En de ergste soort, met iets in handen staan waardoor je je afvraagt of die persoon jou echt zo ziet en dus zo slecht kent. Wat zegt dat over het contact? Wat doet die persoon op je verjaardag?

En als je je dan door het cadeauritueel hebt geworsteld volgen de vraagstukken of iedereen genoeg te eten en te drinken heeft en het naar zijn zin heeft. Je bent alleen maar heen en weer aan het rennen tussen keuken en monden. En dan heb ik het echt lastig he. Want op derde Kerstdag jarig zijn, bemoeilijkt de catering danig. Sla je groots in met een heuse verjaardagstaart, eet niemand wat omdat ze nog vol zitten van de Kerst en minstens 10 kilo zijn aangekomen. Die er nog voor Oud & Nieuw weer af moeten. De ergste
derde-Kerstdag-verjaardagsbezoeker slaat niet alleen taart af, maar vraagt vervolgens of je wortels in huis hebt. Denk je het jaar erop er vanaf te kunnen komen met petit fours, zijn de ~~voor de lapzwansen onder het bezoek~~ vermakelijke opmerkingen niet van de lucht. 'Kon het eraf?', 'Met het ouder worden gebeurt er blijkbaar ook iets met je portemonnee?' Ik lach me kriek en houdt mijn oorlel vast voor steun. De grapjassen. Je kunt toch altijd op ze rekenen. En maak een mentale notitie volgend jaar geen verjaardag te vieren.

Maar nu is het bijna weer zover. Nog 5 nachtjes slapen en dan ben ik jarig. En het dilemma van wel of niet vieren is nog niet beslecht. In ieder geval vier ik het niet op derde Kerstdag. Dat is echt geen dag voor een verjaardag. Nee, de enige optie dit jaar is een verjaars-/nieuwjaarsborrel op zondagmiddag 1 januari vanaf 14.00. Mocht je willen komen (voel je niet verplicht), laat het me dan even weten. I.v.m. de catering. Geef dan ook even een inschatting van hoe vol je nog zit van de oliebollen.

Iemant was hulpjarig

2011-12-19T10:52:00.000+01:00

Het is hier spekglad op het moment en wit bevroren. En dat helpt wel. Om in de kerststemming te komen. Volgens mij zijn we daar allemaal wat laat mee dit jaar. Met die kerststemming. Die vroege sneeuw van de afgelopen twee jaren heeft de toon gezet. Met Kerst ligt er sneeuw, de herfst is dan voorbij. Maar zo was het niet dit jaar. Misschien komt het nog goed. Ik heb in ieder geval Vakantie en ga zo de kerstkaarten schrijven. Ook laat dit jaar. Of ..., dat is eigenlijk elk jaar zo. Vrijdag was mijn zusje jarig. Voor de gelegenheid zijn we afgereden naar Limburgia en hebben er gelijk maar een kerstweekend aan vastgeplakt. Want voor het eerst in denk ik zo'n twintig jaar zijn de zusjes niet samen met de Kerst. En dan is het wat raar als ze je daar een Zalig Kerstfeest wensen. Want niet bij mijn zusje zijn, houd dan gelijk een Onzalig Kerstfeest in, he. Maar we slaan ons er wel doorheen en bellen gewoon elke dag. Een keer of twee.
Maar goed, zusje was dus jarig. En dat hield in dat ik hulpjarig was. Want jarig zijn is een zware taak en dat kun je niet alleen. Als hulpjarige heb je het best goed. Niemand weet dat je hulpjarig bent, dus de plichtplegingen gaan aan je voorbij. Maar je krijgt wel een cadeautje. Zie hierboven de nieuwe huisgenoot die deze hulpjarige heeft ontvangen. Is het geen mooi beessie? Mijn moeder heeft het concept bedacht. Waarom weet ik eigenlijk niet. Maar nu ben ik op 27 december jarig. (Das bijna he.) En dan was mijn zusje altijd hulpjarig. Dus in een maand tijd waren we beiden twee keer jarig. Heel plezierig. En daar hield het verjaardagsconcept niet op. Aangezien we beiden aan het eind van het jaar jarig zijn, duurt een jaar heeeeeel lang. Langer dan bij een ander, die laten we zeggen ergens in maart of oktober jarig is. Daarom waren we ook zomerjarig. Die zomerverjaardag viel elk jaar op een voor mijn moeder geschikt moment. Dus op een mooie zomerochtend werd je wakker en dan was je jarig. Die verjaardag was ook zonder plichtplegingen, maar mét cadeautje. Een kleintje hoor. We waren niet verwend thuis.

Iemant's kerstgevoel is even ver te zoeken

2011-12-11T19:05:00.001+01:00

Het luistert voor mij nogal nauw, het versieren van het kersthuis. Er zijn wat omstandigheden die daarbij zeer gewenst zijn. Eigenlijk randvoorwaardelijk om het tot een goede boom-optuig-kerst-versier-sessie te kunnen rekenen. Zo moet er sneeuw liggen. Bij gebrek aan sneeuw is ander echt guur winterweer ook goed. Maar wel guur he, de zon mag zeker niet schijnen. Alle huishoudelijke klussen en boodschappen moeten gedaan zijn. De hondjes moeten al lekker naar het bos zijn geweest en tevreden in hun mandjes liggen snurken. De tijd moet aan mezelf zijn. Geen tijdsdruk door bijvoorbeeld komst van visite of weg moeten. Er moet een lekker muziekje op en de verwarmde glühwein moet door het huis geuren. Indien het daarvoor te vroeg is, mag de geur van koffie ook. Het versieren kan van start als de boom binnen is en stevig staat, alle door-het-jaar-heen-prullaria naar de zolders is verhuisd en de kerstspullen naar beneden zijn gedragen.
Nou weet ik al jaren dat dit mijn randvoorwaarden zijn. En denk maar niet dat er een jaar is, dat ik me daar ook echt aan houd. Voor zover ik invloed op die voorwaarden heb dan. Maar dit jaar was het bar en boos.

Tegen beter weten in sleepten R. en ik de boom die we vrijdagavond bij de bezinepomp (godbetert!) hadden gescoord op zaterdagochtend het huis binnen. Om ons, net als elk jaar, af te vragen hoe we het ding stevig gingen neerzetten. Geen kluit dit jaar. Wat hadden we in huis of tuin dat de klus kon klaren? Potgrond? Nee, op. Zand? Nee, nooit gehad. Strooizout? Vast niet goed voor de boom. Stenen? Niet genoeg. Denneappels? Wel genoeg, niet stevig. En mensen, we stonden daar een partij onhandig te doen. Maar het was onze eigen schuld. Het was namelijk tegen-beter-weten-in!!
Want.... de zon scheen, alle huishoudelijke klusjes moesten nog gedaan, geen enkele boodschap was nog in huis, de hondjes waren hyper want nog niet naar het bos geweest, er was een afspraak om 12.00 uur en mijn neus was verstopt dus koffie of glühwein was om het even. De muziek was het enige wat wel lukte. Kerstkoren. Die ongelooflijk op mijn zenuwen werkten door alles wat niet goed ging. Uiteindelijk hing de boom in een mand tegen de muur, ging vriend R. grond kopen en ik stofzuigen. Chagrijnig. Mijn hele kerstritueeltje naar de floppen. En je hebt elk jaar maar één kans he. Eén kans op een mooi kerstritueeltje.

Afijn, vriend R. kwam terug met zand, waarna we voor de afspraak van 12.00 uur nog net de boom fatsoenlijk in zijn mandje hebben kunnen zetten. Daarna besloot ik af te koelen en eerst het lijstje met randvoorwaarden af te werken. Dus thuisgekomen werden eerst de klusjes gedaan, deed R. boodschappen, gingen we met de hondjes naar het bos, werden de prullaria naar boven gebracht, gingen we eten en een filmpje kijken. Het kersthuis moest maar tot zondag wachten.

En toen werd het zondag, het was wel koud maar niet guur. De zon scheen. Geen goede start. Wat was nu wijsheid? Wachten tot het slecht weer werd en ondertussen de kerstkaart voor het pension ontwerpen en het fotoalbum voor vaders af maken? Nee, toch maar eerst de kerstspullen naar beneden halen en versieren. Die twee klusjes kwamen later wel.
De keuken was het eerst aan de beurt. Ramen werden versierd en een tafelstuk werd gemaakt. All went well and was beginning to look a lot like Christmas. Ook in mijn hartje. Opgetogen toog ik naar de woonkamer. Boom, decoratiestuk van takken en een lintenhanger aan het plafond waren daar het plan. Eerst de boom. Lichtjes getest. Werkend. Mooi. Lichtjes in de boom en KLABAM uit was de pret. Blijkbaar was de boom van de bezinepomp sinds jaren de grootste boom die we in huis hebben gehad. Het was wel de mooiste, dat hadden we al geconstateerd. Maar dat ie zoveel groter was, hadden we nog niet geregistreerd. Maar het zielig ogende snoertje lichtjes bewees het. En geen andere lichtjes meer in huis hebben he. Ooit kwam ik om in die dingen, nu niet. Nu was het tuincentrum wel open, maar het ontbrak me aan moed om daar twee uur in een rij voor een kassa te gaan staan.
Bovendien werd het al laat. De hondjes moesten nog uit, de kerstkaart en het album moesten nog klaar ..... Gloeiende, gloeiende. Van een kerstzege was niet te spreken.

Dus het werd kerstkaart, hondjes, naar de Karwei die open bleek en haast geen klanten had (buitenlampjes gekocht, omdat er geen binnenlapjes meer waren), kerstkaart verder, kerstkaart af, album, eten, album verder, album af, blog. En we schrijven nu 20.00 uur.

Morgen maar verder met die kerstboom. Ik ben er even klaar mee. Dan maar een avondje met een voor het overige kale, maar toch half verlichte kerstboom. Altijd nog beter dan gisteravond. Toen was ie kaal en onverlicht.

En iemant telt er 37

2011-12-07T12:04:00.001+01:00

We hadden een afspraak. Ik zou zorgen dat ik dit jaar in ieder geval in totaal 37 logjes zou schrijven. En u zou ze ~~massaal~~ lezen. U bent uw afspraak eerder nagekomen dan ik. Ik doe dat bij deze. Dit is dus mijn 37e logje van 2011. Tralallalalla. En het jaar is nog niet om. Nog tijd zat om mijn record niet alleen te evenaren, maar zelfs te verbreken. Maar ik heb wel een probleem. Het hagelt. Erg. Het is helemaal wit buiten. Sorry, dat is niet het probleem. Dat was een constatering tussendoor. En hij had hem al aangekondigd he, die zwager van me. Zojuist. Over de telefoon. Vanuit Limburg. Die hagelbui. Sorry, dat is het probleem ook niet. Maar ik denk dat de goochemerds onder u het al door hebben. Het probleem is dat het me ontbreekt aan een onderwerp. Ik weet werkelijk niet waar ik over zal schrijven. Ik heb wel al een idee voor volgend jaar, maar ja daar hebben u en ik dan nu niets aan he. Vanochtend vroeg ik me wel wat af, wat ik dan nu maar ga uitproberen. Stel u voor: een lopend Wordfeud spelletje. De woorden in het veld:
mensje -mild - jaren - fronst - steef - pof - punt - ju - jen - wangen - vazal - want - wars - ent - gesp - behaal - notas- hond - gaver - zero - zede - begon - enk - deeg 2x - codex - queue - meute - brem. Voeg vervolgens naar believen lidwoorden toe, alsmede een handjevol andere. Dan zou je zoiets als dit kunnen krijgen:

Steef fronst al jaren mild naar het mensje met de gesp en de gaver wangen in de meute. De vazal behaalde de codex op de pof en begon zonder zede de hond te ju jen met deeg uit de queue. Wars van nota's. Punt. Want de ent van de brem is zero.

En als je er dan heel intelligent bij kijkt en doet alsof dit de hoogst bereikbare vorm van literatuur is, die voor velen gewoon te hoogdravend is om te vatten. Dan kom je er nog mee weg ook. Daarbij durf ik te wedden dat u de volgende keer dat u uw Wordfeud schermpje voor u ziet, ook even kijkt wat voor lolligs er van te brouwen is. Wie weet veroorzaken we een nieuwe hype. Zal ik vast een facebookpagina aanmaken?

Iemant doet een bekentenis

2011-12-03T20:10:00.000+01:00

Tot mijn oprechte spijt moet ik u iets bekennen. Ik ben niet helemaal eerlijk geweest. Het schaamrood stijgt mij weliswaar niet naar de kaken, want dat zou wat overdreven zijn aangezien u mij helemaal niet kunt zien. - Dat soort gênante momenten bewaar ik liever voor real life zodat tenminste één minkukel kan roepen 'oh, je wordt helemaal rood.' - Maar waarom mijn gemoed bezwaard is, moet mij toch van het hart. Misschien slaap ik dan ook weer beter.
In dit eerdere bericht heb ik u verteld over mijn eerste en enige misdaad. En nou was in dat bericht misdaad misschien een te zwaar woord voor het gepleegde delict. En gaat het ook bij deze bekentenis niet helemaal op. Maar het gaat erom dat het niet mijn eerste en enige actie was waarvan je zou kunnen zeggen dat het beter is om hem voor je te houden. Maar ja, die nachtrust he. Dus vooruit dan maar. Komt ie.

Door het ophalen van die herinneringen afgelopen week kwam dit naar boven. Ergens tussen de 5 en 10 jaar oud moet ik geweest zijn. Mijn ouders runden een hotel voor gehandicapten en bejaarden. Ik was na schooltijd en in de vakanties altijd in dat hotel te vinden. Ooit heb ik een bus vol kleine mensjes (wat is de correcte term tegenwoordig?) verwelkomd door in mijn handjes klappend en hupeltjes makend uit te roepen: 'oh fijn, dan kan ik eindelijk kaboutertje spelen'. Ja, zo was ik wel. Ik zag overal kansen.
In dat hotel was ook een speelkamer. Eentje voor grote mensen. Met een eenarmige bandiet (een naam die mij zeer tot de verbeelding sprak in een periode dat ik ook dagelijks Pipi keek) en een biljart. Helemaal geweldig vond ik die kamer. Ik liep er bijna een gokverslaving op. Dagelijkse bedelde ik om kwartjes. Niet alleen bij mijn ouders, maar ook bij het personeel. 'Ah, toe. Eén kwartje maar,' zei ik op mijn lieflijkst. En toen dat niet meer werkte stalkte ik de gasten. Tot ik op een dag ontdekte dat het ruitje dat voor de 'fruitrolletjes' zat heel makkelijk een stukje omhoog geschoven kon worden. En dat ik dan met mijn garnalenvingertjes precies de rolletjes naar de jackpot kon draaien. En dan had ik voorlopig weer zat kwartjes om aan mijn verslaving gehoor te geven. Echt rijk werd ik er dus niet van. Het was meer een kwestie van recyclen. Maar de kick van het winnen bleef hetzelfde. En winnen deed ik. Vaak. Blijkbaar vond niemand dat verdacht. Ik geloof wel dat ik een keer betrapt werd door een gast, waarna er een ondervraging door mijn ouders volgde. Ik heb alles op mijn lieflijkst ontkend en dat was dat.

Maar hier hield het niet op. Om te kunnen biljarten (en dat kon ik) moest je een gulden in een sleufje gooien, dan opende zich een luik waaruit de biljartballen in een opvangbak vielen. Een gulden is niet hetzelfde als vier kwartjes. Kwartjes had ik genoeg. Guldens niet. 'Mam, kun je wisselen?, klonk het een aantal weken. En toen mam niet meer kon wisselen, vroeg ik pap en toen die niet meer kon wisselen vroeg ik het personeel en toen die niet meer konden wisselen vroeg ik de gasten. Heel omslachtig allemaal. Helemaal toen ik ontdekte dat mijn dunne armpjes bijzonder nuttig waren in deze. Door mijn arm in de opvangbak te steken en in een hoek omhoog te brengen en mijn lichaam een halve slag te draaien, kon ik vervolgens met het topje van mijn vingers het luik net voldoende optillen zodat de ballen naar buiten rolden. Zonder te betalen. De gast die me hierop betrapte zette me daarna herhaaldelijk in en betaalde voor de geleverde dienst zo af en toe met een ijsje.
Daar dan. Het is eruit.

Iemant leest meer los, dan vast

2011-12-01T18:30:00.000+01:00

Al een hele tijd staat hetzelfde boek op mijn Nook en ligt hetzelfde boek op mijn nachtkastje. Het schiet maar niet op. Waar ik eerst op een gemiddelde zat van twee boeken per week, haal ik dat nu nog niet eens per half jaar. Ligt het aan het boek? Ligt het aan mij? Ik lees wel hoor, maar meer van die losse dingen. Woontijdschriften (meer voor de foto's en kom dus niet verder dan bijschriften), krantenartikelen (sporadisch op zondag), nieuwsberichtjes op mijn eideveice en een occasional blog. Maar echt iets vasts, iets met een serieus aantal pagina's en een omslag. Nee, daar ben ik even niet meer van. Maar ik heb zo'n zin om weer heerlijk in een verhaal te zitten. Dat je niet kunt wachten op het moment dat je het boek weer op kan pakken en voor een paar uur kunt verdwijnen in een andere wereld.
Dus voor het geval het niet aan mij ligt, maar gewoon aan het ontbreken van een goed boek hoop ik hierin wat goede tips op te doen. Lijkt me trouwens een gigantische uitdaging, een boek per dag lezen. Volgens mij gaat dat helemaal niet. Zelfs niet als je niet werkt. Dat kan alleen als het geen echte boeken zijn. Of als je een jaar lang in een huisje op een paal afgesloten bent van de buitenwereld. Dat is toch ooit zo'n tv-programma geweest of zo? Is er niet een omroep die dat concept weer van de plank wil trekken? Ik meld me wel aan.

Uit iemants herinneringen

2011-11-30T13:04:00.001+01:00

Geïnspireerd door haar logje schoten er wat herinneringen terug het voorste deel van mijn geheugen in. En die zal ik eens even met u delen. Ik had als kind altijd het idee dat ik voorbestemd was om Grote Dingen te doen. Misschien hebben alle kinderen dat, misschien ook niet. Ik heb daar geen verstand van. Ik weet alleen iets van honden en die heb ik op dergelijke Grote Gedachten nog nooit kunnen betrappen. ~~Wel op Grote Hopen, maar die tellen hier niet mee. En dat zou ook wat banaal en makkelijk zijn om hier op te schrijven, dus dat doe ik niet.~~ Als een groot staatsleider het volk toesprak op televisie en ik het idee had dat de boodschap totaal niet overkwam, dan dacht ik altijd: 'laat mij dat nou uitleggen, ik weet zeker dat ze me zouden begrijpen'. Ditzelfde had ik met onderwerpen als wereldvrede en honger. Zoveel leed in de wereld zou er niet zijn als iedereen het maar begreep. Het werd gewoon niet goed uitgelegd. Ja, ik weet het. Het is wat genant om toe te geven, maar enige grootheidswaanzin was me wel toe te schrijven. En gezien mijn leeftijd toen moet dat wel aangeboren zijn, dus eigenlijk kan ik er niets aan doen. Mocht u mij persoonlijk kennen en wat overeenkomsten zien met mijn huidige zelf, houd die dan gerust voor u. Ik hoef ze niet te weten.
Mijn gevoel van een meisje te zijn waarvoor Grootse Plannen waren uitgestippeld werd ook gevoed door een vriendin van mijn moeder. Die zei altijd: 'Let maar op, deze wordt later heeeeeel rijk. Puissant zelfs.' Ik kan u zeggen dat hier tot op heden nog geen sprake van is, maar misschien moet ik nog wat groter groeien. Mocht u hier op een goede dag een bericht tegenkomen met de titel 'Iemant is vertrokken naar zonniger oorden', dan is haar uitspraak toch treffend voorspellend gebleken. Maar zover is het nu nog niet. Nu krijgt u eerst nog mijn tweede herinnering voorgeschoteld en dan later de derde. Wel zo overzichtelijk om dat zo te doen, nietwaar?

De tweede herinnering die uit de vergeten hoekjes van mijn ziel in het licht werd gezet, was dat ik de manier waarop we ons verplaatsten altijd zo omslachtig vond. Twee uur moeten rijden om op je plaats van bestemming te komen leek mij wat achterhaald. Als we hier nu niet links waren gegaan, maar rechts en dan om die heg heen. Misschien waren we er dan al geweest? En waarom hadden we een auto nodig of een trein, je kunt toch ook je lichaam gebruiken? Gewoon opstijgen. Doe je eerst je hoofd zo en dan je armen zo en dan even een klein hupje en de rest gaat vanzelf. Ik zweer het u, ik heb aan deze manier van verplaatsen nog levensechte herinneringen. Ik ben alleen de techniek kwijt waardoor het nu niet meer lukt. Maar ooit, ooit heb ik hier mijn hand niet voor omgedraaid.

De derde herinnering ben ik even vergeten. Das nou vervelend zeg. Ik zet even een kopje thee, misschien wil het me dan te binnen schieten ..................
Nee, helaas. U zult het hiermee moeten doen.

Iemant wil later (ook nog) leuk zijn

2011-11-28T18:06:00.000+01:00

Dat vorige logje he, dat ging eigenlijk over het volgende. Soms zie je, op televisie of zo, van die leuke oude mensjes. Vaak vrouwen overigens. Gewoon een constatering. Die dan ruim in de tachtig of negentig zijn en nog volop in het leven staan. Van die. Die nog best weten wat er speelt in de wereld, die dagelijks nog een neutje drinken of een kaartje leggen, hun ochtendoefeningen doen, skypen met de achterkleinkinderen, piano spelen, gaan dansen en dan ook nog ..... afijn, u heeft een beeld denk ik. Dat zijn van die mensjes die met hun tijd mee zijn gegaan. Die nooit hebben gedacht: 'het zal mijn tijd wel duren'. Nee, de nieuwste ontwikkelingen hebben ze hun hele leven op de voet gevolgd. Nieuwe techniek werd omarmd en niet uit de weg gegaan. Natuurlijk is hun hele basis in het leven al open geweest; open voor andere denkbeelden en levensstijlen. En dat maakt die mensjes zo leuk als je ze nu ziet. Dus om leuk te zijn als je oud bent, zul je ook al leuk moeten zijn als je jong bent. Want hoe dan ook, je humeur heeft toch wat onder ouderdom te lijden. Dus als je humeurlat al wat laag ligt nu, dan voorspelt dat niet veel goeds. Leg die lat dus maar hoger en blijf nu al bij de tijd, dan kan ie straks gerust nog een stukje zakken. Ligt ie nog altijd hoger dan de gemiddelde andere oude bes.
Vandaar dus dat ik bij de tijd wil blijven, want wie weet wat er allemaal nog komen gaat. Dat moet ik nog wel kunnen snappen. Want hoe moet het vergaan zijn met de mensen die de telefoon een vooruitgang van niets vonden en stug een brief met een duif mee bleven sturen? Of die blijvend overtuigd waren dat een treinreis niet te overleven was en het einde van de gezondheid van de algehele mensheid? Dat soort mensen moet toch niet te pruimen zijn geweest? Aan de andere kant, ze werden ook niet zo oud he, vroeger.

Iemants digitale voetstappen

2011-11-27T13:17:00.001+01:00

Lange tijd heb ik geprobeerd mijn digitale voetstappen wat te beperken. Ik had een website (had ja, als het goed is gaat hij binnenkort offline), ik heb deze blog, ik sta op LinkedIn, heb me hier en daar aangemeld op een fotosite en dat moest het dan zo ongeveer maar zijn.
En toen zei E.: 'waarom zet je niet op Twitter dat je een nieuw logje hebt geschreven, dan krijg je gelijk meer bezoekers'. Nou dat was simpel, als je niet op Twitter zit, dan twitter je ook niet.
En toen stuitte ik in een week tijd zo'n tachtigduuzend keer op Wordfeud. Via televisie, terloops in een gesprek 'waaaaaaat, zit jij niet op Wordfeud???', in de mail. Man.
En toen werd ik om de oren geslagen met vriendschapsverzoeken voor Facebook. In eerste instantie heb ik ze stoïcijns genegeerd. Ik zat niet op Facebook en was dat binnen afzienbare tijd ook niet van plan. Daarmee uit.

En toen heb ik een Twitter account aangemaakt (meer bezoekers was wel aantrekkelijk) en vanaf dat moment kon ik de onnavolgbare conversaties tussen @Amiek en @NotteBianca volgen. Of eigenlijk niet volgen dus.
En toen heb ik een Wordfeud account aangemaakt (niemand in mijn omgeving wil nog met me scrabbelen) en vanaf dat moment kon ik af gaan zitten wachten tot iemand eindelijk een woord terug legde.
En toen heb ik (aaaarggg) een Facebook account aangemaakt (toen het gevoel een eenzame schlemiel te zijn te veel werd) en vriendjes gezocht.
Tot zover het beperken van de digitale voetstappen. Het had beter gekund.

Iemant heeft zand op tafel

2011-11-23T09:00:00.000+01:00

We hebben het hier over dit hondje. We hebben er twee en beide hondjes zijn schatten, maar dit specifieke hondje is af en toe ook wat stout. Soms wat erger, soms wat minder erg. Dit hondje gaat zeker 1 keer, maar vaker 2 keer per week naar de dagopvang voor honden. Hij is dan daggast in het pension. Hij heeft het daar heel, heel, heel erg naar zijn zin. Hij rent en speelt zich een slag in de rondte, doet een slaapje en rent dan nog wat meer. Aan het einde van de dag halen we hem op, hij krijgt nog een hapje eten en de rest van de avond hebben we geen hond aan hem. Hij ligt in diepe slaap en is af en toe slechts in staat een ooglid op te hijsen om zijn omgeving in zich op te nemen voor een zeer kort moment. Even controleren of het roedeltje nog klopt, zo leggen wij dat uit. Het pension is nu twee weken dicht. Vorige week en deze week moest hij thuisblijven. Dat kan hij prima, maar zijn uitjes mist ie toch wel. En vorige week constateerden we dat als dit hondje zijn uitjes niet heeft, hij toch iets meer de grenzen opzoekt van wat mag en wat niet mag. Hij moet iets meer bijsturing hebben lijkt het wel. Maar dat hebben we graag voor hem over. Bovendien, zo redeneerden we, het scheelt toch twee weken weer de kosten voor de dagopvang. Niet dat die zo torenhoog zijn, maar aan een paar tientjes zit je toch gauw.
De laatste paar dagen vraag ik me af waarom er elke keer toch zoveel zand op de eettafel ligt. Verder is er niets aan de tafel te zien. Er ligt een stapeltje tijdschriften en boeken op, er staat een grote schaal op met daarin een glazen bol voor een kaars en een speaker. En die staan de hele tijd waar ze staan. Niets aan te zien. Maar nadat vriend R. ook had aangegeven dat hij niet kon bedenken wat hij deed dat zand op de eettafel kon veroorzaken begon het vermoeden te vormen dat dit hondje niet alleen de vensterbank aan de voorkant van het huis tot zijn domein heeft verklaard, maar als we niet thuis zijn ook de eettafel aan de achterzijde van het huis. Je kunt dan zo goed naar buiten kijken he, zal zijn overweging zijn.
Vanochtend was de tafel zandvrij. Vanmiddag was de tafel een zandbak. Bewijs geleverd. Maar om alle twijfel weg te nemen lag er nog een stukje bewijs voor ons klaar. Of beter gezegd, een paar stukjes bewijs. In die schaal die dus op tafel staat, liggen al een paar dagen een briefje van 50 en een briefje van 20. Gewoon te liggen, tot ze naar de bank worden gebracht of uitgegeven worden. Of worden verscheurd. Door dit hondje. Althans, het briefje van 50 is gelukkig ongedeerd gebleven. Het briefje van 20 bestaat nu uit 5 snippers en twee ontbrekende hoekjes. Het briefje van 20 staat gelijk aan 2 dagen dagopvang. Twee dagen die hem de afgelopen week door de neus geboord zijn, als je het hem vraagt.

Iemant is gefascineerd door de statistieken

2011-11-22T09:00:00.000+01:00

Sinds eind 2009 heb ik deze blog, zo heb ik u eerder verteld. De statistieken van Blogger voldeden niet geheel aan mijn wens en dus ging ik op zoek naar een andere teller. Dat werd in mei 2010 Motigo. Nu zijn de statistieken van Blogger inmiddels beter dan ze waren en daarom bekijk ik die nu zo af en toe ook. Nu doet zich het vreemde feit voor dat Blogger meer bezoek telt dan Motigo. Althans, daar lijkt het op. Heel irritant vind ik dat.

Eigenlijk zou ik moeten beslissen om een van beide overboord te gooien, maar dat lukt me dan weer niet. Welk besluit is het juiste namelijk? Bij de een heb je dit, bij de ander laat je dat. En een nieuwe teller is zo sneu, want die begint weer vanaf nul. Ik modder dus nog maar even aan.

Ondertussen laat Blogger een interessant feitje zien. Het geeft aardig weer wat ons zoal bezig houdt in ons leven. Van de top-berichten kan ik zien hoe vaak ze zijn bekeken. Dit bericht staat met stip bovenaan: 382 pageviews! Het bericht dat daar direct op volgt heeft er 64. Om het verschil maar even aan te geven. De zoektermen waarop het eerste bericht wordt gevonden luiden:

heel nodig moeten plassen
nodig moeten plassen
plas verhalen
plas verhaal
plassen verhaal
ik moet zo nodig plassen
plassen onderweg
plasverhalen

Deze zoektermen vormen volgens Blogger gelijk ook bijna de hele top-zoektermen waarop mijn blog überhaupt wordt gevonden. Er zijn er nog twee die niets met plassen te maken hebben: 'hesterisiemant' en 'een minuut stilte Siegfried Lenz boekverslag'. Waarom het berichtje van de Nook als tweede favoriet uit de bus komt moet u zelf maar bepalen als u de reacties van heer E. op dat bericht leest.

Dus wilt u (nog meer) bezoekers hebben op uw eigen blog dan weet u nu waarover u moet schrijven.

Praat er iemant mee?

2011-11-20T09:29:00.001+01:00

Al een paar jaar heb ik een klein plastic doosje in huis. In het doosje zitten allemaal kaartjes en op die kaartjes staan vragen. Die vragen zijn bedoeld om een gesprek te starten. Het hele zwikkie wordt op de markt gebracht onder de treffende naam 'gespreksstarter' en heeft een bijbehorende website www.gespreksstarter.com. Nou is er in die paar jaar nog niemand geweest die op basis van zo'n kaartje een gesprek met mij wil starten. Bij het voorstel van mijn kant trekt de ene persoon een soort muur van afwezigheid op en begint gauw over iets anders. De ander trekt als een idioot wat kaartjes uit het doosje, geeft op elke vraag een bijna een-letter-grepig antwoord en roept na vier kaartjes: 'zo klaar'. En de volgende start een gesprek over de gespreksstarter: 'wat er toch allemaal niet uitgevonden wordt' en 'het zou toch triest zijn als je zoiets nodig hebt'. Om daarna vervolgens in stilzwijgen te vervallen.
U begrijpt het, ik voel me hierin wat alleen.

Datzelfde heb ik trouwens ook met een spelletje. Dat spelletje heet Yamodo en heb ik meegenomen uit de VS. Het is vast wel via internet te bestellen, mocht u op basis van mijn beschrijving enthousiast raken. Maar als dat het geval is, dan kunt u het beste hier een potje komen spelen. Maakt u mij ook blij.
Bij dit spelletje is het de bedoeling dat je leest, tekent, schrijft en doorgeeft. Je krijgt een blok met blaadjes en op elke blaadje staat een titel en een beginnetje van de tekening en de tekst. Jij vult een stukje aan en geeft door aan de volgende, enzovoort. Echt iets voor een creatieve geest dus. En blijkbaar zijn die schaars in mijn omgeving. Meer zeg ik er niet over.

Terug naar het gesprek. In het doosje zitten dus kaartjes met vragen. Vragen die bij iedereen weer andere associaties oproepen. Zo denk ik bij de vraag: Welke naam zou je geven aan je biografie? niet aan een titel van mijn biografie. Maar wel aan een titel die ik bedacht heb voor een nog te schrijven boek: 'Plastic met een plaklaagje'. Ik weet niet waarom, maar enige tijd geleden kwam dit zinnetje in mij op en ik dacht gelijk 'goh, iemand zou een boek moeten schrijven waar deze titel bij past, want die titel is echt geweldig'.
Maar sommige van die gespreksstarters daar blijk je wat triestig van te worden. Bijvoorbeeld: Als je de gedachten van mensen kon lezen, wat zou je dan het meest verbazen? Daar ga ik maar niet over beginnen. Lijkt me verschrikkelijk de gedachten van mensen te kunnen lezen. Als ze ook maar iets lijken op het geblaat op sommige nieuwsforums, dan word ik vanzelf triest. Nee, laat maar zitten die gedachten.
Van andere vraag je je af wat het nut is om het jezelf überhaupt af te vragen, maar voor een keertje is het best leuk: Als je moest kiezen, zou je dan liever heel je leven zitten of staan? Tja, geef daar maar eens antwoord op. Ik zou zeggen dat ik dan liever wil staan, maar echt onderbouwen kan ik dat niet. En misschien krijg je wel heel erg spijt, maar dan is het te laat. Dat geldt trouwens ook als je voor zitten kiest. Dus maakt het dan nog wel wat uit?
En dan heb je ook nog vragen waar je direct het antwoord op weet: Wat is de vreemdste achternaam die je ooit gehoord hebt? Die is niet moeilijk natuurlijk.
De laatste soort die ik hier nog even wil aanhalen, is de soort vraag die een vraag oproept. Of meerdere. Zo zit er tussen: Hoe zou de wereld eruitzien moest deze door vrouwen bestuurd worden? Pardon? Hoezo moest? Zeker een man die deze vraag heeft verzonnen? Een vrouwloze man waarschijnlijk? Iedereen weet toch dat de wereld al lang door vrouwen bestuurd wordt? Mannen zouden nog steeds het neanderthalerschap niet ontgroeid zijn als dat niet zo was. En met knuppels voor een open vuurtje met hun r-bliep-t op een steen zitten.

Iemant over een rollade en ontvelde knokkels

2011-11-18T16:05:00.001+01:00

Ik heb u verwaarloosd. En dat spijt mij oprecht. Zeker nu ik zo ruim voor de deadline over de grens van mijn korte termijn doelstelling ben gewandeld. De teller van de pageviews staat inmiddels dik over de 2000. En dat vind ik leuk. Dank daarvoor.

Ik heb u een paar dingen te melden. Woensdag hebben we genoten van het gezelschap van heer E. die proefkonijn kwam spelen. Volgens zijn smaak en die van onszelf was het experiment goed gelukt en wordt het met een paar kleine aanpassingen nog beter zelfs. Hieronder ziet u de vakkundig gemarineerde rollade voor hij de oven in ging. Wat u ziet is een varkensrollade met drie inkepingen, daarin zijn laurierbladeren en takjes tijm gestoken. Het hele ding is ingekwast met olijfolie en knoflook. Dat zijn die witte dingetjes. Voor ie de oven in ging, heeft ie eerst zo drie uur smaakjes liggen opnemen.

Donderdagavond was het tijd voor mijn tweede les Krav Maga. Vier ontvelde knokkels en drie blauwe waren het resultaat. En echt, de foto toont niet helemaal hoe 'erg' het was. Maar omdat ik vermoed dat ik wekelijks wel een en nieuwe 'blessure' kan tonen hier en dat natuurlijk snel niet meer leuk is, doe ik u de belofte dat dit de eerste en laatste foto's zijn. Tenzij er dus sprake is van een echt spectaculaire, dan onthoud ik u die niet. Maar de huis-tuin-en-keuken-beschadigingetjes laten we hierna voor wat het is.

Overigens was de les heel leuk. En ik heb hem beter doorstaan dan vorige week. De zwarte vlekken kwamen pas na de les, toen ik weer thuis op de bank zat. En dan ook nog alleen bij het linkeroog. Dan is er toch sprake van vooruitgang, nietwaar? Vandaag ga ik even kijken of ik ergens handschoenen kan scoren zodat ik volgende week er lustig op los kan slaan zonder dat de vellen huid op het kussen geplakt zitten. Ja echt, smerig hoor.

Iemant waagt zich aan Krav Maga

2011-11-12T09:00:00.001+01:00

U moet even weten, om de waarde van mijn inspanning goed te kunnen duiden, dat ik zo stijf ben als een wortel en de conditie heb van een mopshond met overgewicht. En dat is geen recente ontwikkeling. Dit hoort al enige tijd bij mij. Hardlopen en aerobics zijn de twee halfslachtige pogingen die ik in de afgelopen 15 jaar heb ondernomen om mezelf wat sportiever te maken. En dat dan ook nog in de eerste helft van die 15 jaar. En o ja, vorig jaar heb ik nog een sportgame voor de Kinect voor mijn verjaardag gekregen. De hoes ziet er heel leuk uit.
Tot zover de context.
Want donderdagavond was het moment daar. Na iets van 5 of 6 afzeggingen van verschillende kanten had ik gisteren mijn proefles Krav Maga. Een verdedigingskunst die zijn oorsprong heeft in Israël. Valt het u op? Een kunst he. Dat komt dan weer dichter bij me in de buurt.
Hoe ik op dit ~~onzalige~~ idee kwam zal ik u vertellen. Een aantal weken geleden, ik meen het was september, startte een nieuwe serie van Expeditie Robinson. Sipke deed mee. Niet lang trouwens, want hij viel niet goed in de groep waardoor hij eruit werd gestemd en toen viel ie ook nog eens van een trap waardoor hij zijn enkel brak. Maar deze informatie is allemaal niet relevant. Sipke werd, net als alle andere kandidaten, aan de kijkers voorgesteld middels een filmpje over zijn dagelijks leven en zijn verwachtingen van de komende expeditie. Dat hij zijn enkel zou breken was niet iets wat hij verwacht had, tenminste het werd in het filmpje niet genoemd. In het filmpje zagen we een fanatieke Sipke die zijn handen ferm tegen een stootkussen sloeg, ondertussen gestoord door een andere fanatiekeling die de taak had hem van het stootkussen vandaan te houden. Hij moest slaan aan de ene kant en wegduwen aan de andere kant. Het zag er allemaal indrukwekkend uit. En vriend R. trok de conclusie dat dit hem echt een activiteit voor mij leek. En ik trok de conclusie dat hij daar best eens gelijk in kon hebben en liet het daarbij.

Tot een aantal weken later. Ik raakte in gesprek met collega S. Ze vertelde me over haar sportieve activiteiten. En om daar wat aan te relateren vertelde ik over de sportieve activiteiten van Sipke (ik kon immers niet uit eigen ervaring vertellen en dan moet je improviseren). Maar .... geluk of ongeluk (dat laat ik u over een aantal weken weten) wist S. te vertellen dat Sipke aan Krav Maga deed. Een heel gesprek ontspon zich. En in mijn hoofd ontstond het idee om ook aan Krav Maga te gaan doen. Ik nam nog wat tijd om aan dat idee te wennen en zocht uit of dat dan ook in mijn woonplaats kon. ~~Helaas~~Gelukkig bleek dat zo te zijn. Een afspraak voor een proefles was gemakkelijk gemaakt en daarna gemakkelijk nog een aantal keren verzet dus. In de tussentijd kwam collega S. wekelijks haar nieuwe blessure tonen, die opliepen van een blauwe plek naar mank lopen tot een bijna gescheurde lever of zo. Ik raakte ietwat ontmoedigd.
Maar donderdag ontkwam ik er niet langer aan. En ... het was leuk. De halve les heb ik zwaar hijgend, zwarte vlekken ziende en wat draaierig toegekeken. Maar dat kwam omdat ik veel te fanatiek mee had gedaan aan de zware, zeer zware warming up natuurlijk. Maar waar en wanneer ik kon heb ik mezelf verdedigd, door van me af te trappen, naar kelen te grijpen, fictieve kaakstoten uit te delen en dit alles ook weer af te weren. De ronde met kruis slagen heb ik overgeslagen, gezien het feit dat ik de enige was zonder toque.
En nu heb ik spierpijn.

Iemant staat op Nul

2011-11-11T10:48:00.002+01:00

Gemiddeld komen 14 procent van de dagelijkse pageviews vóór 10:22.
Op grond van de pageviews van 0 vandaag en tot nu toe zal uw site vermoedelijk vandaag 0 pageviews bedragen (+/- 0).

Dit was de harde waarheid die me zojuist tegemoet 'schitterde' op mijn scherm. En gisteren was de stand ook al 0. 0! Als u denkt dat er toch een bezoeker was omdat de statistieken 1 aangeven op de datum van gisteren, dan kan ik u zeggen dat die zielige 1! door mezelf is veroorzaakt door mijn blog vanaf mijn telefoon te bezoeken. Maar als u mijn blog helemaal niet leest, dan kan ik u zelfs dat niet zeggen. Zo sneu.
Desondanks zet ik door. Ik moet en zal over die 2000 pageviews gaan bij het einde van dit jaar.

[Dat is mijn korte termijn doel he. De lange is dat ik een ~~grote~~ kleine schare trouwe lezers om mij heen heb verzameld wiens dag ik zo af en toe een stukje fijner maak door een ~~schater~~glimlach te ontlokken]

Dus de sporadische lezer praat ik een zodanig schuldgevoel aan dat hij of zij zich verplicht voelt om zich in ieder geval tot het einde van dit jaar een aantal keer door de statistieken te laten noteren. Dat kan al zonder de stukjes überhaupt te hoeven lezen. Maar dat raad ik u niet aan natuurlijk. Want zodra mijn korte termijn doel is behaald, kom ik achter u aan voor mijn uiteindelijke doel. En dat kan goedschiks of kwaadschiks. Mocht ik uw schuldgevoel nog niet voldoende aangewakkerd hebben, dan wil ik u bij deze hartelijk bedanken voor het overweldigende aantal reacties met goede recepten voor mijn bakdingetjes. *Het wordt al grimmiger.*

Iemant vindt dit leuk

2011-11-11T10:47:00.000+01:00

Iemant bakt er niet veel van, maar het kan wel

2011-11-06T14:34:00.002+01:00

Sommige van die logjes leiden echt een eigen leven. Je start met een verhaal voor ogen en als je klaar bent, blijkt het ergens anders over te zijn gegaan. Zo ook mijn vorige logje over de IK En Anderen-winkel. Ik had mijn begane fout helemaal niet met u willen delen, maar dat ging geheel vanzelf. Zoals Elise zei zat het me blijkbaar nog steeds dwars en daarmee schrijf ik de spontane bekentenis maar toe aan een of ander verwerkingsproces.
Wat ik wel had willen delen, maar wat dus niet vanzelf ging, ga ik nu proberen. De start van het vorige verhaal ging nog goed. Dat kan ik hier wel weer kopiëren. Dan bedoel ik dat stuk dat er dingen aan je blijven kleven die je helemaal niet ging kopen.

[Even tussendoor: op de achtergrond luister ik op dit moment naar haar. Een aanrader wat mij betreft.]

Allora, enkele weken geleden liep ik daar dus. En de bakdingetjes op de foto bleven aan me kleven (wees gerust, ik heb ze afgerekend). Ze riepen acute beelden bij me op: blokhut, sneeuw, haardvuur, elanden met damp uit hun neus langzaam voorbij kuierend langs de met ijsbloemen bedekte ramen, aga-cooker, kerstversieringen waar je ook maar kijkt, spelletjes, leuke mensen om de keukentafel met mokken warme chocolademelk waarop marshmellows dobberen, drogend wasgoed aan een lijntje (ja, dat was een beetje een vreemde, ik geef het toe), tevreden slapende hondjes in rieten mandjes met kerstdekentjes en tot slot een perfect bijpassend keukenschort. Die laatste was niet zo raar, die hing er namelijk naast. Die bleef dus ook kleven (en is inderdaad ook afgerekend).

[het duimpje op de foto is geen stuiptrekking, maar een serieuze poging om aan te geven dat dit een leuk schort is]

De beelden werden vergezeld van geuren: appeltaart, kaneel, dennen, stoofpotjes en poep. Die laatste bracht me zonder pardon terug in de werkelijkheid en ik verdacht direct het vierjarige moederzoekende peutertje naast me van de oorzaak daarvan. Afijn, het totale plaatje (zonder wasgoed en poep) was de oorzaak van de aankoop. En nu zit ik dus met 440 (!!) bakdingetjes (sorry, ik weet niet hoe ze heten, anders dan Snödriva, maar dat zegt me niet zo veel) en met geen enkel idee wat ik ermee ga doen. Dus als u nog een tip hebt? Weet wel even dat ik niet van muffins houd. Maar voor de rest houd ik me aanbevolen hoor.

Iemant en de IK En Anderen-winkel

2011-11-03T17:26:00.021+01:00

Ik denk dat velen met mij delen dat je bewuste winkel vaker verlaat met dingen die je niet nodig hebt, dan wel. Er blijkt altijd wel iets te blijven kleven aan je winkelwagen waar je niet op uit was. Wat dan bij de kassa pas goed tot je doordringt en waarna je gelaten afrekent. Je kunt er ook niets aan doen.

Tenminste, zo vergaat het mij meestal. Meestal ja. Soms reken ik niet eens af. Is gebleken.
Met het risico op een celstraf, biecht ik hierbij mijn eerste en enige misdaad op. Misschien heb ik het geluk dat de daad verjaard is (hoe lang is daarvoor nodig? Drie jaar of zo genoeg?), of dat er naast mijn bekentenis geen enkel ander bewijs is. Op een getuige na. Hmmm, dit ziet er niet zo best uit.
Allora, terug naar de aard van de overtreding. U kent natuurlijk die Grote, Gele tassen die u mag lenen voor de duur dat u zich in de winkel bevindt. U mag uw aankopen daarin vervoeren vanaf het moment dat u ervoor valt, tot het moment dat u bij de kassa afrekent. Of totdat u bij de auto aanbelandt. In mijn geval dus. En voor alle duidelijkheid: zonder af te rekenen. Hoe dat zo kwam? Ik had die dag geen tas bij me. In de winkel aangekomen pakte ik dus een Grote Gele tas en deed daarin een setje glazen. Die glazen waren de bijzonder goede reden voor een bezoek aan de winkel. De tas deed ik over mijn schouder en we (R. was ook mee) liepen nog wat de winkel door. Een aantal keren schoot door mijn hoofd dat ik niet moest vergeten om af te rekenen. Dat de druk op mijn schouder niet door mijn normale tas kwam, maar door de gele IK En Anderen-tas met een inhoud die nog niet van mij was. Inmiddels had R. een kar geregeld. Hij heeft er namelijk ook last van dat er allerlei dingen aan hem blijven kleven die hij niet nodig heeft, maar wel moet afrekenen. En dat hebben we gedaan, afrekenen. De dingen die in de kar lagen. Toen we bij de kassa kwamen. Dat was net voor het moment dat ik met een Grote Gele tas om de schouder, inclusief inhoud zo de deur uit wandelde. Om bij de auto te concluderen dat ik een misdaad had begaan. Eentje van maar liefst 1,80 en de waarde van een Grote Gele tas. Die blijkbaar nog niet Groot en Geel genoeg is voor de persoon bij de IK En Anderen-winkel die de taak heeft om bewuste en onbewuste winkeldieven te betrappen. Het is zijn schuld.
En ik had ook nog eens niets aan de tas. Iedereen weet immers dat het in bezit hebben van een Grote Gele tas, buiten de IK En Anderen-winkel, geen zuivere koffie is. Ze zouden me allemaal raar aangekeken hebben.

Iemant heeft last van putjes

2011-11-01T19:56:00.001+01:00

Nee, we hebben het hier niet over cellulitis. Daar zou ik ook een logje over kunnen vullen, maar daar heb ik geen zin in. We hebben het hier over putjes in de weg. En dan niet in de zin van knullige kuiltjes, maar gewoon zoals het is. Putjes dus. In de weg. Naast dat ze in de weg zitten, zitten ze dus ook in de weg. Herhaaldelijk. Bijna elke ochtend. Wat is er aan de hand? Zo'n twee jaar lang inmiddels rijd ik 's ochtends in het buitengebied over een lange rechte weg. Een stuk van een kilometer zo ongeveer. In dit buitengebied is het 's ochtends niet heel druk, verkeerstechnisch gezien. Er rijdt zo af en toe eens een fietser, er loopt eens een wandelaar (soms met en soms zonder hond) en zo af en toe heb je ook een tegenligger in de vorm van een auto. So far so good.
In die weg zitten aan de rechterkant (dat is mijn kant als ik naar mijn werk ga) drie putjes. Drie maar. Die putjes zijn niet zo fijn om doorheen te rijden. En daartoe zou ook geen noodzaak zijn. Je kunt er met gemak omheen. Ruimte genoeg. Tenzij ..... je een tegenligger tegenkomt in de vorm van een auto. Ruimte weg. En dan moet je dus door het putje. Nu presteer ik het om van de twaalf keer in de week dat het van toepassing kan zijn, (vier werkdagen, alleen op de heenweg, drie potentiële putjes om doorheen te moeten per ritje, maakt een potentie van twaalf) er minstens tien te gebruiken. Om door het putje te gaan dus. Hoe kan het in vredesnaam dat die sporadische tegenligger er altijd rijdt als ik niet door het putje wil, maar er omheen? Vóór het putje? Niemand te zien! Ná het putje? Niemand te zien! Ter hoogte van het putje? Bij mij altijd wel iemand! Nou ja, zo'n twee keer niet dan.

Iemant wandelt met ezels

2011-10-30T11:06:00.002+01:00

Als ik me niet vergis is dit Dieske, met daarachter Pebbles.

Pebbles loopt hier met J. en daarvoor loopt Raffles met W.

Gisteren gewandeld. Met Pebbles en Raffles, twee ezels van de ezelsociëteit in Zeist. En met nog een hele groep. Maar de dames Pebbles en Raffles waren onder onze zorg geplaatst. En daarmee waren we een beetje meer van hen dan van de anderen. Pebbles loopt graag achteraan en dan het liefst met Raffles voor zich. Dat combineerde dus helemaal goed, achteraan is inderdaad het fijnste plekje bij een wandeling. De ezelwandeling is een hele leuke ervaring en voor de sociëteit een manier om weer wat inkomsten te genereren. Dus wil je iemand nog eens een origineel verjaarscadeau geven, een afdelingsuitje organiseren, een familiewandeling organiseren of heb je helemaal geen reden nodig, geef je dan op voor deze hele, hele leuke ervaring. De wandeling is niet geschikt voor (de meeste) kinderen of mensen slecht ter been, want de wandeling duurt twee uur en voert over ongelijke bosgrond. Een toelichting op die kinderen is misschien op z'n plaats. Kinderen rennen en kinderen schreeuwen, hun aandacht verslapt, ze worden moe, ze hebben tere teentjes, staan niet stevig op hun beentjes, zijn niet beducht op naderende ezelgebitten en hebben tegenwoordig tot slot vaak ouders die geen grenzen aangeven. Vandaar dat ik (ik ja en niet de sociëteit) alle ouders die nu denken dat dit een leuk alternatief is voor de dierentuin (of een kinderfeestje godbetert) vraag hier goed bij stil te staan. Als u denkt dat alle hierboven genoemde punten op uw kind niet van toepassing zijn, check dat dan even bij iemand anders (iemand die eerlijk durft te zijn). Als uw mening wordt gedeeld, en heus ik geloof echt wel dat zulke kinderen bestaan, dan kunt u overwegen een ezel te vragen of jullie mee mogen lopen.

Iemant probeert zichzelf niet zo serieus te nemen

2011-10-27T18:00:00.001+02:00

Ik geniet ervan als mensen zichzelf niet zo serieus nemen. Neem nou deze twee heren. Ik zal er geen kerstbal om breien, maar ik heb toch even van ze genoten. Heerlijk toch? De humor is vaak ver genoeg te zoeken en als je het dan niet bij een ander vindt, dan zoek je het toch bij jezelf? Maar, let's be honest, zo makkelijk is dat niet. (Ik gooi er af en toe wat Engelse termen tussendoor, dat verhoogt mijn hitkans op Google bijvoorbeeld en dus ook mijn kans om dit jaar over de 2000 pageviews te gaan. Ik weet het, ze kunnen het waarschijnlijk niet lezen dan, maar dat weet ik dan niet he. Ik kan dan nog net doen alsof.)
Voor je het weet neem je jezelf weer heel Serieus. En zijn er zo weer wat dagen om, waarna je denkt 'goh, dat was wel weer Serieus hoor, tijd voor iets belachelijks'. En dan mis je op dat moment net die stroke of genius om jezelf even flink uit te lachen. En als je dan niet om jezelf kunt lachen, dan lach je toch om een ander? Ik weet niet waar dit logje zich heen beweegt, het is in ieder geval niet de richting op die ik in gedachten had. Het plan was namelijk om u te vertellen dat ik mijn eigen grapjes soms zo grappig vind, dat ik, voor ik de kans heb om ze te vertellen, al zoveel lol heb (een soort van Marc-Marie Huijbregts trekje), en daarmee de verwachtingen bij de ander zo hoog leg, dat het van de weeromstuit iets wordt als 'huhu, je had er bij moeten zijn'. Gevolgd door een meewarige blik.

Iemant had kortsluiting

2011-10-26T18:23:00.003+02:00

Als iemand me op mijn mobiele telefoon belt, dan klinkt Mr. Bean die me met steeds meer urgentie in zijn stem vraagt om op te nemen. Belt er iemand op de huistelefoon dan klinkt er 'tring, tring'. Let op het toch duidelijke verschil ...
Nou zat ik laatst op de bank wat fotootjes te kijken op mijn telefoon die ik met deze geweldige app had gemaakt. Er klonk 'tring, tring'. Mr. Bean was nergens te bekennen. En zie daar de kortsluiting. Ik had geen flauw idee hoe ik mijn telefoon moest opnemen. Normaal gesproken als je een app 'tring, tring' open hebt en de telefoon gaat, komt er een groen knopje 'tring, tring' in beeld waarmee je kunt opnemen. 'Tring, tring', maar dat knopje kwam niet in beeld. 'Tring, tring', hoe neem je dan op? Ik staarde in opperste verbazing naar 'tring, tring' mijn telefoon. 'Neem je nou nog op?', hoor ik naast me. Ja, dat was 'tring, tring' wel het plan. Maar de Grote Vraag was: hoe? Dus mijn duidelijke antwoord 'tring, tring' was: 'ik weet niet hoe!'. De reactie daarop was een hoofd met een groot vraagteken erboven naast me en het droge commentaar: 'het is de vaste telefoon die gaat hoor, verder alles goed?'
Een duidelijk geval van kortsluiting. En wees eerlijk, heeft u daar nooit last van? Ik ken in ieder geval nog iemand anders dan mezelf met kortsluiting. Die maar niet begreep waarom het geluid harder en zachter ging toen ze een andere zender opzocht. Ik bedoel maar.

Iemant nomineert en heeft een vraag aan E.

2011-10-23T11:52:00.001+02:00

Vandaag heeft de puzzel van het Kerstmenu een vervolg gekregen. Op de nominatie staan nu: kijk maar even op de foto. [Met hartelijke dank aan AH.] Deze gerechten moeten tussen nu en Kerst dus nog eerst de kooktest ondergaan: smaakt het? Of beter gezegd, lukt het ons om ze smakelijk te maken? Om onszelf niet te veel stress te bezorgen moet u zich bij de kooktest niet voorstellen dat we het hele menu ineens testen. Nee, dat gaat stuk voor stuk (misschien en dan echt misschien, twee tegelijk). Nou komt HH komend weekend, die gaat daarmee vanzelf mee in het testpanel voor de linker bovenhoek. En E. heeft ~~heel onverstandig~~ aangegeven graag te komen testen. Heeft E. nog een voorkeur?

Iemant zit met een Dilemma

2011-10-21T19:46:00.001+02:00

Het is u bekend, ik was in een blogdrama gezakt. Weet u niet waar ik het over heb? Dan bent u

A: nieuw hier
B: niet zo'n trouwe lezer
of
C: uw geheugen is niet al te best, zeg maar slecht

[Slechts één antwoord is het juiste. Klik als u wilt weten waar het over gaat, maar zonder deze kennis is dit verhaaltje ook te volgen.]

Goed, het blogdrama. Daar probeer ik nu uit op te krabbelen en ik moet zeggen dat ik vooralsnog best tevreden ben. Ik hoop u ook. Maar dan nu het Dilemma. Rechts op mijn blog, onder het kopje 'De anderen' staat een lijstje met links naar blogs van mensen die ik ken en van mensen die ik niet ken. De mensen die ik ken zijn leuke mensen, dat kan ik u verzekeren. De mensen die ik niet ken zijn vast ook leuk, maar ik steek mijn hand er toch niet voor in het vuur. Nu hebben de mensen die ik ken ook een lijstje op hun blog met links naar andere blogs van mensen die zij dan weer kennen en niet kennen. Ik sta of stond daar tussen. Tot zover de inleiding. Want hier begint het Dilemma. Hoe interpreteer je het als je eerst wel op het lijstje van een ander stond en nu niet meer? Doe je wat, ga je vragen stellen of zo? Schrijf je er een blogje over? Of doe je niets en hoop je gewoon dat je je plekje op een fijne dag weer terugkrijgt? Ik vind hem moeilijk hoor.

Iemant maakt zich ietwat zorgen

2011-10-20T19:44:00.001+02:00

Ik heb natuurlijk verwachtingen geschept met mijn aankondiging dat u nog 22 blogs heeft om naar uit te kijken dit jaar. En dan ga ik er dus vanuit dat u zich hier inderdaad op verheugt. Doe ik dat niet namelijk en ga ik me afvragen hoeveel van die, nu 1700-nog wat, pageviews ik zelf veroorzaak, dan haak ik al af voor ik goed en wel begonnen ben.

[Niet te geloven, de eerste vuurwerkbom is hier alweer de lucht in gegaan zojuist. En dan woon ik in een gehucht he mensen, niet in de grote stad. Man, wat heb ik hier toch een hekel aan.]

Maar tja, waar ga je het dan met zo'n frequentie over hebben? Zónder al te serieus te worden en mét een nogal saai leventje.
Ik kan u melden dat ik eergisteren 8 lades drukletters heb verkocht van mijn letterkast. Tenminste, de lades heb ik nog dan he, alleen de inhoud verkocht. Precies zoals de bedoeling was en voor hetzelfde bedrag als waarvoor ik het gekocht heb. Da's winst he. Maar zo'n interessant bericht is dat niet en het is ook wat lastig om er humor doorheen te weven.
Dus het zal ergens anders over moeten gaan. Heb trouwens nóg wel een letter anekdote. Maar dan van een heel andere orde. Sinds een tijdje loop ik rond met de vraag of je op latere leeftijd (bijvoorbeeld mijn huidige leeftijd) dyslexie kunt ontwikkelen. Of een zekere vorm daarvan. Bij het teruglezen van zojuist getikte tekst ontdek ik regelmatig dat ik woorden heb overgeslagen (ik denk ze wel, maar ik tik ze niet), dat ik van 'is' 'eens' heb gemaakt of andersom, dat er letters ontbreken op plaatsen waar ze toch echt horen te staan, maar dat ik daar dan ook niet helemaal zeker van ben en dus nog eens lees en dan staan ze er wel, enzovoort, enzovoort. Ik zal eens googelen en u hier dan niet verder mee vermoeien maar eindelijks iet leuks voorschotelen.
Moet ik het nog wel even bedenken ...

Iemant waagt een poging

2011-10-18T19:00:00.000+02:00

Deze blog ben ik begonnen in een periode dat ik nog niet lang in een nieuwe werkomgeving aan de slag was en het daar erg druk was. Zo druk dat er geen tijd meer over was om creatief te zijn. Want creatief zijn dat is niet iets wat je in je agenda zet: woensdag 9.45 - 12.33: creatief zijn. Dus als je er in theorie wel tijd voor hebt, dan heeft in de praktijk je hoofd een ander plan. En als dat hoofd niet eerst de tijd heeft gehad om te helen en z'n kop te houden, dan komt de ziel niet aan bod. En dat is toch waar de creativiteit huist. Althans, zo werkt het bij mij. Herkent u zich hier niet in, rekent u zichzelf dan heel, heel gelukkig.
Afijn, toen ik de blog begon was het jaar bijna om. Dat jaar lag de blogscore dus heel er laag. ~~De blogscore is het aantal blogs dat je voor elkaar hebt gekregen om te schrijven.~~ Het jaar erop ging de blogscore omhoog. Nog niet zo dat je zelfs kunt spreken van 1 per week, maar in ieder geval ging het er wat op lijken. Het jaar daarna (dat is dit jaar) zakte de score DRAMATISCH. Niet dezelfde categorie DRAMA als die waar de wereldeconomie zich nu in bevindt, maar dat is toch de eerste vergelijking die in me opkomt. De score vorig jaar is uitgekomen op 37. De score van dit jaar is tot nu toe 15. De poging die ik nu waag (Kerst kwam vroeg dit jaar en dan kunnen de goede voornemens niet te lang op zich laten wachten) is om in ieder geval de score van vorig jaar te evenaren. U heeft dit jaar dus nog minimaal 22 blogs om naar uit te kijken. En dan vraag ik gelijk een tegenprestatie: zegt het voort, zegt het voort. Die bezoekersteller moet voor het einde van het jaar over de grens van 2000 pageviews.

Iemant heeft zich wat op de hals gehaald

2011-10-17T20:27:00.000+02:00

Mijn oog was gevallen op een drukkerskast. Een kast met allemaal lades met vakjes voor (oorspronkelijk dan) loden drukletters. Het ging me om de kast, niet om de letters. Ik heb namelijk allemaal kleine onderdeeltjes waar ik ooit nog wat mee ga doen of al doe en die dingetjes zijn niet makkelijk op te bergen. Wel in zo'n kast. Maar dan moeten er dus geen letters meer in zitten..........
Nu heb ik zo'n kast op de kop getikt. Nog wel in een buurdorp. Dat maakt R. altijd blij, als ik dingen vind in de buurt en niet op bijvoorbeeld Texel of ergens in Zeeland. En hij wordt ook altijd blij als ze in de auto passen en er niet op gebonden hoeven te worden. Zo zijn we ooit eens met een schommelstoel (cadeautje) op het dak naar Limburg (voor mijn zusje) gereden. Ik hoef niet meer uit te leggen hoe blij R. toen met me was.
Maar terug naar de kast. De kast was precies goed. Niet te diep (maar 48 cm) en origineel. Daarmee bedoel ik dat de juiste laden erin zaten. Niet zo'n kast met allemaal samengestelde laden uit andere kasten die in de loop de jaren een deel van hun inhoud verwijderd zagen worden om aan de muur te hangen als letterbak. Ik was blij dus. Eén minputje. De kast zat nog vol met letters. Op zich gaaf, maar ik had de kast nodig om de vakjes te vullen. De letters moesten er dus uit. Ik geloof dat ik de kast inmiddels zo'n week of 4 heb en hij is nog niet leeg. De meeste lettertypes zijn zo klein, dat als ik de lade in één keer leegkiep je het nooit, maar dan ook nooit meer voor elkaar krijgt om ze te sorteren. Of misschien wel ooit, maar dan na dagen werk. En als iemand nog in die letters geïnteresseerd is (lees ze voor een leuk bedragje van me wil overnemen), dan zal dat een belangrijk criterium zijn om tot koop te besluiten. Dus ik heb mezelf de taak opgelegd om de lades gesorteerd leeg te maken. Elk vakje gaat in een zakje. En dat beste mensen, kost me (inmiddels nog maar) bijna 2 uur per lade. Er zijn 105 vakjes per lade. Nog 9 lades te gaan.

Iemant begint er maar vast mee

2011-10-16T12:27:00.002+02:00

Het is nog vroeg, ik weet het. En dan doel ik op het feit dat ik meestal in oktober meer in kerststemming ben dan, om maar eens wat te noemen, tijdens Kerst zelf. Ik vecht daar dan nog een weekje tegen, door uit te stellen om naar Het Tuincentrum te gaan. En nou moet u weten dat ik vlak in de buurt woon van Het Tuincentrum met de Grootste Kerstshow van Nederland. Dus dat kost best moeite. En ook door uit te stellen om de bewaarde kerstnummers van de leukste tijdschriften door te bladeren. Maar het is nu 16 oktober, de tijdschriften die nu naast me liggen hebben een verdacht decembertintje en om eerlijk te zijn, ik heb het gevecht gisteren al opgegeven. De mogelijke kerstmenu's zijn opgezocht en de kooktesten zijn begonnen. En ik zet zo even een cd van Norah op. Norah hoort bij Kerst, vandaar. Maar ik dwaal af. De kooktest gisteren was een aardappelgerecht met een biefstukje met luxe wijnsaus. Aardappelgerecht was een succes, dat recept houden we er in. Maar niet voor Kerst. Kan nog proberen om het gerecht op te dienen in een luxe schaal, maar gisteren, zo op het bord, was het (ondanks lekker) zeker niet kersterig genoeg. De biefstuk was een biefstuk en de wijnsaus was wat triestig. Die vallen ook af dus. Volgende kooktest wordt een rollade. Ik houd u op de hoogte.

Iemant heeft oorgriep

2011-10-10T10:19:00.001+02:00

Ik heb oorgriep. Wat? OORGRIEP, oorrrrrrgrrrrrrrrrriep! Naast dat ik oorgriep heb spreek ik mijn 'r-en' niet zo goed uit. Zeker niet als ze na een 'g' volgen. Maar dat is niet ten gevolge van een virus of tijdelijk, dat is gewoon zo. En ondanks dat sommige mensen mij al mijn hele leven lang kennen en dus ook weten dat ik een probleem met 'r-en' heb, houdt niet iedereen daar rekening mee. Zo mijn vader. Die me vroeg om boodschappen voor hem te doen.
'Pap, dat gaat nu niet, ik heb namelijk oorgriep', aldus ik.
Stilte.
'Uh tja, wat heb je?', aldus mijn vader.
Oorjgjiep (zo zei ik het niet, maar zo hoorde mijn vader het wel).
'Sorry, maar waar ben je druk mee?', wederom mijn vader.
'Ik ben niet druk, ik heb oorrjjjgjjjjjjjjiep', en nu sprak ik het echt goed uit hoor, maar alle inzet ten spijt concludeerde mijn vader:
'Een wat? Een orgie??'
'Nee pap, geen orgie. Ik ben ziek, ik heb grrrrriep vanwege een virus in mijn oooorrrrren, dat zijn die twee dingen naast mijn hoofd waarmee ik kan hoooorrrrrren'.
'O, en nu?'

En klaar is iemant ...

2011-09-28T15:59:00.000+02:00

Kan niet anders zeggen, veel plezier gehad om ze te maken. Ik schiet al in de lach als ik ernaar kijk. En het leuke is, ze kukelen ook nog. Al kan ik jullie daar geen deelgenoot van maken.

Iemant werkt aan iets ...

2011-09-27T16:39:00.002+02:00

Eindelijk heeft iemant hem

2011-09-14T20:20:00.001+02:00

Al jaren staat 'de groene stoel' in mijn huis. Voordat ie in mijn huis kwam, stond ie bij mijn zus. Voordat ie daar kwam, stond ie thuis (da's dan dus bij mijn ouders). En voordat ie daar kwam, stond ie bij Mamsie en Daddy (da's dus bij mijn grootouders). Maar toen heette die niet de groene stoel, maar Daddies stoel. Hij was overigens toen geel. Of niet? Was dat later? Ik weet het niet meer. De groene stoel heeft vele gedaantes gekend. Maar nu is ie dus alweer een heleboel jaren groen. Zo lang al, dat hij ook al heel lang eigenlijk opnieuw gestoffeerd had moeten worden. Maar dat is kostbaar en dus stel ik het steeds weer uit. Afijn. Een week of wat geleden heeft hond C. gekotst. Op de bank. Heel fijn. Het is toch altijd raar met die honden. Diarree en kots (sorry mensen, maar zo heet het nu eenmaal) moet altijd op een vloerkleed of deurmat of bank. Liefst de nieuwste in huis. Als dat niet zo was geweest namelijk, dan had C. voor de groene stoel gekozen. Maar dat heeft hij niet gedaan. Alle makkelijk schoon te maken en onder bekbereik liggende tegels en laminaat ten spijt, een hond kiest daar niet voor. Die kiest voor een zachte onderlaag. Mijn theorie hierover: omdat het dan minder spettert. Afijn, de bank dus dit keer. Hoewel nu schoon, is er een vlek uitgebeten in de stof. Of dat nu is gekomen door de kots of door het schoonmaakmiddel is niet vastgesteld. Maakt ook niet uit, het is hoe dan ook een naar gezicht. Dus in mijn woonkamer stond nu een armoedige bank naast een armoedige groene stoel. Dat kon zo niet langer.

Nu valt door de jaren heen zo af en toe mijn oog op een Chesterfield. Waarvan ik nooit helemaal met zekerheid kan bepalen of ik hem nou mooi vind of lelijk. Maar meestal slaat de wijzer uit naar 'toch een gaaf kitscherig ding he'. Dan zie ik hem eens in een winkel, dan eens in een boek of tijdschrift en soms op MP. Altijd geheel toevallig. Maar ik kon nu natuurlijk best eens kijken of dat ook wat minder toevallig zou lukken. En inderdaad, een in goede staat verkerende echte (dat geloof ik dan maar) oude Chesterfield. Nog geen 10 km verderop. Ideaaaaaal.

Iemant gaat back to basic

2011-08-18T20:54:00.000+02:00

Het weekend heb ik doorgebracht in een boerenbedtent. Op de Veluwe. Met drie vriendinnen. Een aanrader. Als je tenminste van basic houdt. Dan weer niet zo basic dat je op de grond leeft en onder een koude douche staat, maar toch vrij dicht daarbij in de buurt komt. De ingrediënten waren een bedstede (daar lag ik in), een getimmerd stapelbed (daar lag M in) en een luxe tweepersoonsbed (daar lagen M en E in). Allen beschikten over een goede matras en dekbedden. Tot nog toe viel het basic mee. We hadden ook stoelen en een stamtafel, aanrecht met koud stromend water en een wc. Wat dat laatste betreft, daarover was de afspraak dat activiteiten waarbij vieze geuren loskomen, elders plaats moesten vinden. Het is maar dat u het even weet. We hebben ons er allemaal aan gehouden, geloof ik. Al weet ik niet waarom M sorry zei en met een brandende lucifer terug de wc in ging.
Naast dit alles was er een houten vloer, wat in elkaar getimmerde kastjes van kistjes en, het allerbelangrijkste, een houtkachel. Om te koken. En dat was nog het meest basic van alles. Drie uur wachten eer je water kookt zijn we gewoon niet meer gewend mensen. Maar we hebben ons er doorheen geslagen en zijn nu echte slow cooking experts. Op tijd beginnen is les één. Anders eet je pas heeeeel laat.

Niet behorende bij dit concept, maar wel een van de hoogtepunten was onze huismuis 'Pietertje'. Die heel slim na elke maaltijd een rondje door de tent maakte. Niet gedeerd door onze aanwezigheid. En ongemotiveerd voor elke tegenprestatie voor alle lekkere dingetjes die we voor hem op de grond lieten vallen. Van het voorverwarmen van ons bed tot ons verdedigen tegen everzwijnen, geen enkel voorstel deed hem bewegen ons op gepaste wijze te bedanken. Hij is ons niet eens uit komen zwaaien.

Iemant doet nog meer ontdekkingen

2011-08-09T20:30:00.001+02:00

Afgelopen zondag was er een kofferbakmarkt. Op kleedjes en op tafels. Waarachter dan weer auto's stonden. Soms dan, soms ook niet. Ik snapte het dus niet helemaal. Maar zag wel dat er rommel was. Wat te koop werd aangeboden voor de ene prijs en wat je dan na enig onderhandelen kon kopen voor een andere prijs (als je het goed doet een lagere). Lijkt op markt. Rommelmarkt dus.
Heb een uurtje lopen zoeken tussen de rommel, wat gepraat en wat gepingeld en had een leuke oogst. Zo voor een zondag tussen de buien door.

Iemant doet een ontdekking

2011-08-08T20:30:00.000+02:00

Om te beginnen even het mysterie van het vorige blogberichtje oplossen. Het heeft een dag of drie geduurd en toen was duidelijk dat het boekje verkeerd bezorgd was. Het was niet voor mij. Het vorige boekje dat J. besteld had, dat was wel voor mij. En dus dacht de verzender dat deze ook vast voor mij was, aangezien mijn adres nog in het systeem stond. Hoe had ie ook beter kunnen weten dan? Het boekje was voor J. zelf.
J. heeft nu overal antwoord op en ik nog steeds niet. Maar als ik iets wil weten, bel ik haar gewoon.

Maar goed. Laatst was ik bij de kringloop. Die in Amersfoort. Ben weer helemaal rommelminded en kan me dus weer echt vermaken met het doorstruinen van andermans zooi. De oogst van dat bezoekje was nog mager, erg mager. Namelijk nul. En dat voelt nooit helemaal lekker. Ga je helemaal naar Amersfoort en vind je niets. Ik liep wat langs de stellingen met boeken. Trok er hier een daar eentje uit het rek, duwde het weer terug. Vond niet wat ik zocht. Zag mijn achternaam, liep weer verder. Dacht, 'huh?' Liep weer terug. Zocht mijn achternaam en VOND mijn achternaam. 'Je bent nog niet in Niemandsverdriet,' stond er! Zomaar op de band van een boekje. MIJN achternaam. Op de 'd' let ik dan maar even niet. Want dat zou flauw zijn. Dat mijn familie nou niet zo goed kon spellen toen ze de boeken in gingen, kan ik de auteur natuurlijk niet kwalijk nemen. Met een misplaatst gevoel van trots ging ik naar de kassa. 'Zo heet ik,' zei ik. Geen reactie.

Heeft iemant antwoord?

2011-06-21T20:13:00.000+02:00

Vandaag lag er een pakketje van het dikke, blauwe mannetje.com. Raar, want ik had niets besteld. In het pakketje blijkt een boek te zitten. 'Het BOEK met alle ANTWOORDEN'. Toegezonden en betaald door een mij tot nu toe nog onbekend persoon. Want van wie, dat wilde de meneer van de klantenservice van het dikke, blauwe mannetje.com me niet vertellen. Beleid.
Maar niet getreurd uiteraard, want het antwoord stond natuurlijk gewoon in dat boek. Want het is tenslotte en maar liefst het boek met ALLE ANTWOORDEN. Dus vraag: 'Wie heeft mij dit boek gestuurd?' Antwoord: 'Je zit er te dicht op om het goed te kunnen zien'. Na, da's dan lekker. Van mij gaat dat antwoord dus niet komen, want ik zit er te dicht op. Iemant anders die het antwoord weet?

Iemant zucht

2011-05-15T20:20:00.002+02:00

Laatst gepubliceerd op 4 april 2011. Zucht, het is nu 15 mei. 2011, dat dan gelukkig nog wel. Het is nu ook 18.00 uur, honger. Ga dus eerst maar koken en dan kom ik terug om dit blogje af te schrijven. Zo, ben weer terug. Wel alweer twee uur later, dat dan ook weer. Er is gewoon te veel te doen en te veel leuk: oude afleveringen van 'Ik vertrek' kijken, muziekcollectie op laptop zetten, favoriete blogs lezen waar ik hopeloos bij achter loop en ga zo maar door. En dan tel ik huishouden (blrg), verbouwen en onderhouden, tuinieren, sociale contacten en werk (blrg blrg) nog niet eens mee. De tijd vliegt intussen voorbij, echt heel hard. Als ik, en dat is niet vaak, dan eens echt heel actief ben met huishouden (blrg), verbouwen en onderhouden, enzovoort, enzovoort, dan is het rendement van zo'n dagje echt niet noemenswaardig. Maar moe dat ik ben. Wat is dat nou? Slechte conditie (ik weet van niets), de leeftijd (het ligt er maar aan wie je het vraagt, maar ik ben of een oud wijf of een jong ding) of een grapje van het universum (laten we ze eens gek maken daar op die planeet, we maken van 24 uur 12 uur en vertellen het aan geen enkele klok)? Volgens mij is het het laatste, die eerste twee spreken me gewoon minder aan. Wat de oorzaak ook moge zijn, morgen is het weer maandag. En we weten allemaal wat dat betekent ...

Iemant zoekt een boel van deze

2011-04-04T10:25:00.002+02:00

Alle jaren drink ik deze thee, in deze smaak en alle andere smaken die er zijn. Maar op dit moment is deze smaak toch wel favoriet. Afijn, niet relevant, want waar het om gaat is het volgende. Al jaren ook gooi ik de lege verpakking weg met altijd een gevoel van 'toch zonde'. Ze zijn zo mooi rond en zo gaaf, want ze hebben onder het gebruik niet te lijden en ze zouden toch nog ergens handig voor kunnen zijn. Maar altijd weer besluit ik om dat mooie ronde kokertje met zoveel potentie weg te gooien en te blijven zitten met het gevoel van een gemiste kans. Maar daar heb ik misschien iets op gevonden. Ik heb een projectje bedacht, ik ga niet verklappen wat. Als (lees echt ALS en NIET wanneer) het klaar is, dan laat ik het wel zien. Maar eerst moet ik nog thee drinken, heel veel thee. Het gaat om de massa he. En dan te bedenken dat ik er minstens al honderd weg heb gegooid ... En nu ik het hier dan toch over heb, dan maar gelijk een oproepje naar Zonnatura: er is geloof ik al eerder geminderd, maar nog iets minder zoet mag best. En wil er iemand mee thee drinken, dan is ie natuurlijk welkom.

Iemant heeft een eigenwijs kontje

2011-04-03T09:35:00.002+02:00

Iemant zoekt (wederom) inspiratie

2011-03-06T17:44:00.000+01:00

Na lange afwezigheid, waarvoor niet echt excuses, zoveel mensen lezen mijn blog toch niet, dan nu toch weer een kort berichtje. In urgent need of inspiration heb ik een boek gekocht 'Inspired. How creative people think, work and find inspiration'. En het werkt best goed, want nog geen uur later kwam ik sinds maanden eindelijk weer eens op een leuke, nieuwe website lostateminor.com. En dat terwijl ik het boek alleen nog maar gekocht heb, maar nog niet gelezen . Kun je voorstellen wat er mogelijk is als ik het boek nu ook nog echt ga lezen. Misschien moet ik maar een leuk vakantiehuis huren, een bus volladen met creatieve zooi en mezelf een week gaan vermaken. Zal vast lukken. Wil er iemand mee ~~om voor me te koken~~?

Ik nook, wij nooken, iemant nookt

2010-12-08T11:48:00.002+01:00

Een beetje trage reactie, want ik heb hem al een week, maar ..... JIIIIIIIIIPPPPPPIEEEEEEEE ik heb mijn Nook. En dat brengt een nieuw werkwoord met zich mee. Ik nook tegenwoordig namelijk. Op de drempel is dit mijn woord van 2010: nooken. Zo nook ik op de bank, in bed, aan tafel, binnen, buiten (ja, nu even niet dan, te koud, maar het kan wel), op m'n zij of op m'n kop (vereist wel wat vaardigheid), onder een plaid of in een bikini (zeldzaam!) en het liefst in mijn eentje.

En dat die Barnes of die Noble eigenlijk niet wil dat ik nook in Nederland, da's dan pech voor ze. There are more ways to nook than to Rome, of zoiets. Nook op zou ik zeggen. Ha ha, wat hebben Nook en ik toch een lol.

Iemant wil ook wat toevoegen

2010-10-20T14:15:00.002+02:00

Weet iemand of er ergens op het grote internet een plekje is waar je je eigen taal-is-zeg-maar-echt-mijn-ding-anekdotes|observeringen|analyses kan delen? Ik kan het namelijk niet vinden en ik sta te popelen.
Na de genante herkenningsmomenten ben ik de schaamte namelijk voorbij en zie ik de lol er helemaal (dus niet gedeeltelijk) van in. Maar tot er een beter plekje is, deel ik het hier maar met jullie. Het is niet anders.

De eerste. Times-square. Altijd gedacht dat het iets met tijd te maken had. Associatie denk ik mede ingegeven door Oud&Nieuw. Maar ..... zittende op Times Square en kijkende op de kaart drong de werkelijke, meer diepere, betekenis tot me door. He gatver ... volgens mij heb ik hier al eens over geschreven.

Afijn, er is meer. Veel meer. Zo stuitte ik eens op sociale hulphonden, waarna ik me angstig afvroeg of er dan soms ook asociale hulphonden in de buurt waren. Dat bleek niet zo te zijn (geirriteerd!).
En er was die keer, echt heel grappig, dat mijn kapper zich had ingeleefd in zijn klanten met slechte ogen. Op de leestafel stond een gefiguurzaagd hoofdje met meerdere brillen op de neus en de tekst 'Armen tekort?'.

Ook heel leuk was de periode dat ik mensen lastig viel met het definitieve karakter van hun mededelingen. Collega: 'Ik ben weg', ik: 'voor altijd?'. Ha ha.

Ok. Ik ben klaar.

Wordt hier iemant gedold?

2010-10-16T16:30:00.000+02:00

Sinds ik een slimme telefoon heb, ben ik wat beter op de hoogte van wat er in de wereld aan de hand is. Ik lees namelijk wat vaker nieuwsberichten. Zo ook vanmorgen. En er bekroop mij toch een lichtelijk gevoel van 'uh ja, en jullie denken dat we gek zijn?'. Ik zal het uitleggen, maar wel enigszins cryptisch, want ik wil niet gegoogeld worden op de inhoud. Het gaat om twee (vermeende) mslmxtrmsmstn die samen vast hebben gezeten. Los van elkaar (hu hu) hadden ze vandaag een boodschap voor de wereld, althans voor Nederland. De een zei: "zet mslmxtrmsmstn nou niet samen als je ze ergens van verdenkt of al van beschuldigd hebt, want dan steken ze elkaar alleen maar verder aan. Ze worden alleen maar meer gehard in hun opvattingen". Het waren niet de exacte woorden, maar het geeft de strekking weer. Lijkt me overigens een logisch verhaal. Maar heel raar, ik kan het berichtje nergens meer vinden.
De ander, die overigens samen met de een zat, geeft nou net vandaag een verklaring af dat ie er helemaal klaar mee is. Het gedachtegoed is failliet. En laat ik dat berichtje nou nog wel kunnen vinden. Wie waarschuwt ons nu voor wie? De een of de ander?

Iemant houdt haar mond

2010-10-15T14:00:00.000+02:00

Iemant zegt liever niets meer. En natuurlijk houdt ze haar mond, want aan wie zou ze hem moeten geven? Zonder mond is het ook nog eens lastig eten, dus het houden van een mond is wel zo verstandig. Maar besluiten om die mond alleen te gebruiken om te eten en niet meer om te praten is waarschijnlijk ook wel zo verstandig. Als je Paulien leest. En ik lees Paulien. En ik herken me zelf steeds in wat Paulien schrijft. En ik durf te wedden dat dat voor jou ook geldt, ontken het maar niet. Paulien lezen heeft tot gevolg dat ik liever niets meer zeg. Of pas als ik weloverwogen de woorden uit mijn mond kan laten glijden. Maar weloverwogen is niet zo mijn ~~ding~~ sterke kant. Dus zeg ik allerlei onzinnigs. Dat deed ik al, maar nu hoor ik het zelf ook. En van de weeromstuit zeg ik liever niets meer. Kringetje rond. En met schrijven gaat het al niet veel beter, al kun je daarbij de delete-knop nog gebruiken zonder dat jullie het merken.

Iemant wil graag reageren

2010-09-27T20:30:00.000+02:00

Heer E. heeft een hoofd en een blog en ze hebben met elkaar te maken. Na deze onzinnige introductiezin [het gaat vast over een ander soort kopje] nu over tot de orde van de blog, uhm dag. Heer E. neemt graag afstand van de massa. Niks mis mee, dat doet deze iemant ook graag. Zeker als die massa in haar ogen zich weer eens massaal banaal gedraagt of zich naar dezelfde uitgang of uitverkoop begeeft. Maar daar gaat het nu niet om. Het gaat er nu om dat je ook te veel afstand van de massa kunt doen. Dat je, zeg maar, je hoopje, uhm de hoogte opzoekt, dan fijn alles overziet en daar lekker wat over gaat zeggen en dan zorgt dat niemand iets terug kan zeggen. Dat is, naar mijn mening, Afstand! en geen afstand meer.
Ik voel me dan ook echt op afstand gehouden. Nooit, nou ja zelden, voel ik de behoefte om te reageren, maar het Kopje van heer E. roept regelmatig een reactie bij me op. Die ik dan ook best zou willen delen. En daar gaat de Afstand! dan gelden, want ik kán niet reageren. Er is geen knopje voor. Afstand! en reactieknopjes gaan blijkbaar niet samen. En dat vind ik zo'n onzin. Nog onzinniger dan de eerste zin van dit blogje. Echt, eerlijk. Wordt vervolgd, moet even tv kijken ...

Iemant mist punkie

2010-09-08T10:42:00.000+02:00

Lieve Kim (punkie), het schattige bordertje van onze vrienden H. en H. is er niet meer. Het verliezen van een hondje is zo machteloos verdrietig!

Nog iemant met koorts

2010-08-24T19:30:00.003+02:00

Altijd fijn om te merken dat je niet de enige bent. Nou ja, niet altijd fijn natuurlijk. Als er nog iemand op dat ene hippe feestje rondloopt met dezelfde unieke jurk, dan ben je niet blij. Aan de andere kant, dan moet je maar geen jurken dragen.

Maar zojuist bleek dat ik niet de enige ben die last heeft van camerakoorts. Ik heb gezelschap op deze aardbol en wel in Nederland. Nou is er een duidelijk kenmerk dat deze persoon aan de beterende hand is (waar ik daarentegen daar nog niet geheel ben aangekomen). Het kenmerk is te vinden in de rechter onderhoek van de foto. I rest my case en wacht in de meantime op beterschap.

p.s.: heb je dat ene kleine leuke cameraatje gezien op MP? Die Pen ees2. Maakt leuke halve fotootjes!

Iemant wil dit met je delen

2010-08-17T12:24:00.002+02:00

Invictus

Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll.
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

William Ernest Henley

Iemant heeft koorts

2010-08-16T12:15:00.001+02:00

Camerakoorts wil dat zeggen. Het meest opvallende symptoom is de aanwezigheid van meerdere, analoge, camera's in de nabije omgeving van de persoon die dergelijke koorts heeft. Tot de koorts voorbij is, neemt het aantal camera's gestaag toe. Een medicijn dat de koorts doet zakken is er eigenlijk niet. Het zal neerkomen op pure wilskracht om hier bovenop te komen. Of, zoals uit recent onderzoek is gebleken, een lege portemonnee.

Iemant hier dan?

2010-07-31T21:01:00.002+02:00

Iemant daar?

2010-07-29T16:35:00.002+02:00

Iemants eerste resultaten

2010-07-21T20:36:00.002+02:00

De tranen zijn me niet in de ogen gesprongen. Niet van teleurstelling, maar helaas dan ook weer niet van plezier. Er komt toch meer pc bij analoog kijken dan ik tevoren had ingeschat. Maar goed dat is een kwestie van flexibel zijn, zullen we maar zeggen. In ieder geval gaan we vrolijk door. Vandaag weer twee filmpjes geladen en wat fotootjes geschoten. Een filmpje in de Talker en een filmpje in de Supersampler. Die in de Supersampler is er ook alweer uit en kan in de prullenbak. Alleen maar ruzie, vraag me af of ie niet kapot is. Maar ja wat moet er nou kapot aan zo'n geval? Om te voorkomen dat ik het ding in de bankschroef leg en ga genieten van versplinterd plastic als ik hem aandraai, heb ik hem maar even uit het zicht gelegd.

http://www.lomography.com/homes/iemant

Lomography iemant?

2010-07-18T19:41:00.001+02:00

Donderdag was ie er dan. Mijn eigen Diana F+. So cute. En zo plastic. En zo niet te geloven dat daar iets uit kan komen wat op een foto lijkt. Maar ze zeggen het. En als ze het zeggen, dan geloof ik het. Het eerste rolletje film gaat morgen naar de ontwikkelaar. Nou maar hopen dat de tranen me niet in de ogen springen als ik de resultaten zie. 16 mooie wazige fotos van 4.2x4.2cm zijn me beloofd, tenminste als de film er goed in heeft gezeten. Vanochtend, aangestoken door het retro virus, op de rommelmarkt een Minolta Talker gekocht. Way more advanced. Gelijk zo'n 20 jaar vooruitgang. Er gaan zelfs batterijen in. En hij praat ook: 'Too dahrk, yuse flasch', hence de naam Talker. Maar verder kun je alleen maar op een knopje drukken, ideaal. Als je enig idee wilt hebben waar dit allemaal op slaat, kijk dan maar op deze site http://www.lomography.com/. Rest me, in afwachting tot de negatieven, op dit moment enkel nog een oproep te doen: degene die nog oude fotorolletjes heeft liggen, 120 mm of 35 mm, kleur of z/w, verlopen of niet, ik houd me aanbevolen. En ook voor oude cameraatjes van beroerde makelij (dus zeker niets degelijks).

Iemant zag dollartekens en toen waren ze weer weg

2010-05-09T20:44:00.003+02:00

Zucht, de euforie was van korte duur. Ik leg het uit. Jaren, echt jaren geleden kreeg ik twee filmposters uit de jaren dertig van mijn vader. Met de boodschap 'wees er zuinig op, ze zijn origineel, uit de jaren dertig!' Al jaren, echt jaren ben ik er zo zuinig op dat ik ze op zolder in het donker bewaar. Zo komt er geen licht bij, enzovoort. De ene filmposter is van The Black Cat, Edgar Allan Poe's verdienste. Met Boris Karloff en Bela Lugosi, uit 1934. De andere is Dracula, The Bloody Terror of Transylvania. Uit 1931. Ze zien er echt oud uit en griezelig. Afijn, in een vlaag van .... tja ik weet niet wat, besloot ik vandaag eens even op internet te kijken of die dingen wat waard zijn. En ja hoor, recentelijk is een Black Cat movieposter voor 286.800,- dollar geveild. Jippppppiiieeeeeeeeeeeeee. We togen snel naar zolder om beide posters uit hun beschermde omgeving te halen. Hmmmmm, wat is dat regeltje daar linksonder. Ziet er niet heel erg jaren dertig uit, zeg maar. Hmmmmm, copyright portal productions, USA lithos. Hmmmmm, nog maar even op internet kijken. Hmmmmmm, reproducties uit de jaren '70. Hmmmm, virtually worthless........!!!!!!! Hmmmm, niet leuk.

Iemant heeft te veel films gekeken

2010-05-02T16:53:00.004+02:00

Gisteren District 9 gekeken. Rare film, had mijn leven ook wel kunnen vervolgen zonder hem gezien te hebben, maar daar ben je aan het eind pas achter he. Bij sommige films weet je het al vooraf, maar bij deze dus niet. Afijn, glaasje wijn, chipsje, vriend R., hond C, ik en hond I. saampjes op de bank (gezien van links naar rechts). Hond I. heeft geen interesse voor de tv. Hond C. daarentegen wel, hij heeft dan ook grote delen van de film aandachtig naar het scherm zitten kijken. En ongetwijfeld zijn eigen verhaal erbij verzonnen. Hij heeft zich mogelijk ook iets te goed ingeleefd, want vanochtend komt hij zo de keuken inrennen.

Iemant kijkt een korte film

2010-04-21T13:05:00.002+02:00

'Wednesday' Short Film from Rob Sorrenti on Vimeo.

Iemant is bedroefd

2010-04-11T17:24:00.000+02:00

Weet niet of iemand ooit mijn lijstje met gelezen boeken is opgevallen, maar diegene zou gezien hebben dat ik inmiddels de 'Millennium-trilogie' uit heb. En dat is jammer, ontzettend, bijzonder, tenenkrommend, tranentrekkend jammer. Want het is op. De laatste letter is gelezen en er wordt geen nieuwe meer geschreven. Triest ben ik. Wanneer krijg ik dat gevoel weer, dat verheugen op de volgende pagina die ik onder ogen krijg? Als iemand een boekentip heeft, ik houd me aanbevolen

Moet er nog iemant plassen?

2010-03-24T08:44:00.005+01:00

Dit had een grappig stukje moeten worden over plasverhalen en V&D, maar de inspiratie ontbreekt wat. Het wordt dus waarschijnlijk zo'n verslag van een verhaal, waarvan je aan het eind denkt 'Hm, je had er blijkbaar bij moeten zijn ...' Maar dat risico neem ik dan maar. Zo langzamerhand moet ik toch weer iets schrijven.
Het verhaal gaat als volgt. Ik deel regelmatig met mijn collega's dat ik ontzettend nodig moet plassen als ik weer eens loop te wiebelen en bang ben dat ik de wc niet haal (wist je overigens dat ze dat vroeger heel formeel als W.C. schreven, geeft het toch een zekere status mee, jammer dat we dat niet meer doen). Ala, terug naar het verhaal.
Mijn collega's vinden dat niet raar dat ik dat meedeel, sterker nog het vrouwelijke deel doet hetzelfde. Het mannelijke deel vindt het misschien wel raar en overbodig om daarover te spreken (ze doen er zelf namelijk nooit mededelingen over, het lijkt wel of zij deze specifieke uitlatingen van het lichaam niet kennen), maar laten dat dan in ieder geval niet blijken. Ala, terug naar het verhaal.
Gisteren had ik weer zo'n moment dat ik ineens moest plassen. Zo van nu nog niet, ooooooooooooohhhhhh nu wel, heeeeel erg, aan de kant, waar is de wc. En dat was de derde keer die dag. Die derde keer kon ik direct toegeven aan mijn drang, die keren ervoor echter zat ik in een vergadering en dan probeer je toch een moment te kiezen dat je je gewoon even discreet terug kunt trekken. Je kunt moeilijk halverwege je zin de kamer uitrennen, niet dan? Dus je bedenkt hoe je zo snel mogelijk je verhaal kunt afronden -dan maak je je punt maar even niet- en hoe je de reactie van de ander niet hoeft af te wachten, maar gewoon even kunt zeggen 'Sorry, ben zo terug.' Dat vergt best training, soms van je sociale capaciteiten en soms van je blaas (die heeft het zwaarder naarmate je sociale capaciteiten minder uit de verf komen). Ala, terug naar het verhaal.
Mijn mededeling over het zo nodig moeten plassen soms dat je het er warm van krijgt en dat dat heel vervelend is als je in een vergadering zit waar je nog niet uit kunt, maakte de vrouwelijke tongen weer los. Ja ja mensen, het is een geliefd onderwerp bij ons. Dus enthousiast deelden we de pennibele situaties waarin onze blaas ons al had gebracht, inclusief de locaties die daarin een rol speelden. Zo ook de keer dat ik met vriendlief onderweg was van ergens naar huis. En onderweg heeeeeel nodig moest plassen, echt heel nodig. Te nodig om te wachten tot we thuis waren.
We reden ergens op een provinciale weg, met best kans op een tankstation of restaurant waar ik mijn toevlucht kon zoeken. Maar we reden en we reden en we reden en ik kreeg het warmer en warmer en warmer en besloot dat er waarschijnlijk noooooooit een toilet in zicht kwam. In ieder geval niet voordat het te laat was. Dus, auto aan de kant, ik het struikgewas in en opluchting was het resultaat. Dat was dat. Ik trek de autodeur achter me dicht, we rijden 10 meter verderop de bocht door en zien: een levensechte vestiging van La Place, in the middle of nowhere en zelfs zonder dat V&D in zicht was. WTF?? WTF??? WTF????
Nou eigenlijk was dit het verhaal, tot mijn lieve collega M. heel bijdehand opmerkte 'ha, ha, La Plas' en ik doorschoot in mooie pay-offs voor dit concern: 'La Plas voor al uw chique en minder chique behoeften' of zelfs een naamswijziging 'La Plas et la Poep', opluchting valt u ten deel'. Het was echt heel leuk en we hebben erg gelachen... ik zei toch dat je er bij moest zijn.

Iemant luves New York

2010-03-09T07:00:00.001+01:00

Het klinkt wat decadent en het is wonderlijk, maar wel waar. I've got New York under my skin. Twee jaar op rij zijn we er geweest. Een keer in oktober en een keer in juni. En ik wil weer. Ik heb een hekel aan steden en zeker op vakantie, maar NY is anders. Het is een cliché, ik weet het. En uitleggen kan ik het ook niet, ik loop in deze gewoon met de meute mee. Het zou cooler zijn om te zeggen 'New York? New York is zo passé.' Maar ten eerste gebruik ik dat soort taal niet en ten tweede is het niet waar. New York is heerlijk, anders, energiek en gewoon leuk. Ik zou er zelfs kunnen wonen. Waarschijnlijk niet heel lang, maar wel langer dan een week. Voorzichtig maken we plannen om in mei of juni weer te gaan. Hangt af van de Cloonemans. Als hij het leuk vindt bij het hondendagverblijf dan mag hij er een weekje naartoe op vakantie. Kunnen wij naar NY. Als hij het niet leuk vindt, hebben we pech. Hij is namelijk nog niet logeerproof voor gewone huizen, om het zo maar te zeggen. Dan droom ik nog even door over NY en maak vast plannen voor volgend jaar. Gaan we dit jaar naar Denemarken ...in het hoogseizoen ...ook leuk ...toch?

Hier was iemant briljant

2010-03-07T17:46:00.001+01:00

Uh nee, deze iemant ben ik dus niet geweest, helaas. Ik zou willen dat het wel zo was. Wat mij betreft is dit een voorbeeld van topbriljantie (huh?) en zakelijk talent om internet te laten zijn waar het voor bedoeld is. Werkelijk, mijn jaloezie groeit met het moment. Geniaal gewoon. Wat een idee. Oh, je weet nog steeds niet waar ik het over heb. Nou komt ie dan .... www.tenpages.com/. Nou, wat zei ik je? Briljant of niet soms? Kon ik nou maar schrijven, ging ik er ook op staan. Maar ja, niet genoeg fantasie he. En dan lukt het niet.
Maar mocht Eloasie a.k.a. E./R. dit lezen .... go for it girl!! Echt! Ik word aandeelhouder hoor.

Is iemant het aan het verliezen?

2010-03-06T17:42:00.001+01:00

De laatste tijd werk ik nogal veel. Is niet geheel de bedoeling, maar het is momenteel niet anders. Ik ga er echter geen gewoonte van maken, want zo langzamerhand begin ik het ook wel zat te worden. Ik word er geen leuker mens van, zullen we maar zeggen. All work and no play maakt me veel te serieus en te weinig creatief. Niet goed dus. Maar het maakt me ook wat anders. En hoe ik dat moet beschrijven weet ik niet maar ... cuckoo cuckoo, misschien zegt dat je wat. Woensdagavond kwam ik om 2.57 uur terug van mijn werk. En nee, dit is geen tikfout. En nee, dat is niet normaal gezien het feit dat ik een kantoorbaan heb, maar wel weer normaal gezien het feit dat het de avond van de gemeenteraadsverkiezingen was en ik daar iets mee van doen had. Afijn, het was dus laat. Om onze hondjes niet te alarmeren was er een vernuft plan uitgedacht. Ik zou niet parkeren op de oprit, ik zou niet de normale deur nemen (die in de keuken), maar de voordeur (in de gang) en ik zou geen overbodige herrie maken. Alles om lief, de hondjes en de buurt lekker door te kunnen laten slapen. Zo bedacht, zo gedaan. Ik parkeer mijn auto elders in de straat. Het is opvallend hoe stil het om bijna drie uur 's nachts is. Heeeeeel stil. Ik loop dus op mijn tenen door de straat, omdat mijn hakken te veel herrie maken. En ik ben errug geconcentreerd om geen extra geluid te maken. So far so good. Echter, een of andere onverlaat begint op de kerkklok te slaan om iedereen te vertellen dat het 3.00 uur is!!! Mijn hele act verpest, uit frustratie leg ik mijn vinger op mijn lippen en sis ssssssssssssssssssttttttttt!!!!! Alsof dat helpt. Nou was ik moe, en was het laat, maar als je gaat sssstttt-en tegen de kerkklok moet je je toch afvragen of alles nog wel in orde is.

Iemant op de mesthoop

2010-02-25T19:27:00.002+01:00

Hondje C. was een hele dag voorbeeldig geweest. Wel zo voorbeeldig dat ik me begon af te vragen of ie ziek was. Of dat we dan nu eindelijk een mijlpaal hadden bereikt. Aan het eind van middag tijdens de dagelijkse wandeling in het buitengebied kwam het antwoord daarop. Hij was niet ziek en er was ook geen mijlpaal, wel een mesthoop. Daar heb ik hem vanaf kunnen plukken met de damp om z'n oren en tot z'n oksels in de stront, luid smakkend met grote schrokken zwarte stinkende smurrie naar binnen werkend, een grijns op zijn snuit en pret in zijn ogen. Wat een hond.

Van iemant?

2010-02-21T17:05:00.001+01:00

In de VT wonen van deze maand staat de zin 'Zittend op mijn terras, met mijn hoofd in de zon, kijken naar de koolmeesjes in mijn appelboom'. Wat mij opvalt is wat er in deze zin allemaal van iemand lijkt te zijn en wat niet. Mijn terras, mijn hoofd en mijn appelboom. De eerste twee snap ik nog, maar die laatste niet meer. Waarom wel mijn appelboom, maar dan niet mijn zon of mijn koolmeesje? Wat is er nu werkelijk van jou en wanneer? Als je er voor betaald hebt? Dat kan dan weer wel in het geval van de appelboom, maar niet van de zon en het koolmeesje. Dan is het weer logisch. Maar kan een boom echt van jou zijn? Die drang om te willen bepalen wat van jou is en wat niet schijnt iets te zijn waar de Chinezen zich erg om kunnen verbazen. Een aantal jaren geleden zaten we met vrienden bij de plaatselijke Chinees. Op tafel stond Hotpot, een soort Chinese fondue. Ons gehannes met de stokjes irriteerde de Chinese serveerster blijkbaar, zodat ze besloot het eten voor ons in de pan te doen en er weer uit te halen. Inmiddels had vriend H. al ontdekt wat hij niet lekker vond. Toen de serveerster heel behulpzaam net datgene op zijn bord legde wat hij niet liever niet wilde, dacht hij het heel slim op te lossen door te zeggen 'Uhm, die is niet van mij'. 'Jullie Hollanders ook, staat je naam er op of zo? Van mij, van jou, mopperde de serveerster op niet al te vriendelijke toon.

Iemant herontdekt

2010-02-20T11:52:00.001+01:00

Soms ben je ergens helemaal verzot op, al je tijd gaat er in zitten en je kunt niet wachten tot je weer kunt gaan ... nou ja, whatever. Zo ben ik jaren terug in de weer geweest met filters in Photoshop. Helemaal weg was ik er van. En toen ineens niet meer. En dat was me nog niets eens opgevallen, tot gisteren ergens uit mijn geheugen boven borrelde dat Photoshop toch zulke leuke filters had. En het is weer leuk. Zou dat een soort overlevingsmechanisme zijn. Je doet iets, je vindt het leuk, je vergeet het, je doet het weer, en je vindt het weer leuk. Om je een beetje geinteresseerd te houden in het leven zeg maar. (de foto is trouwens gemaakt door vriend R. en de geweldige bewerking door mij)

Iemant beleeft het korte mysterie van de mueslibol

2010-02-19T12:52:00.001+01:00

Hij ziet er lief uit. Hij is ook lief, maar soms ook materiaal wat je graag achter het behang wilt plakken. Vanochtend begon ik namelijk met twee mueslibollen, gezellig samen op een bordje. Ik draai me om en loop een paar meter weg om hond C. die net lekker heeft gegeten uit zijn bench te laten. Ik constateer een zooitje in mand van hond C. en ik ruim het op. Ik keer terug naar mijn bordje en de score is op dat moment nog maar één muselibol. Rara, waar is de andere? Luid gesmak lost het raadsel op, want mueslibol twee is gescoord en verslonden door hond C., gejat van het aanrecht, maar liefst direct nadat ie z'n eigen maaltje achter de kiezen had. En dat was fout, want het was míjn mueslibol en niet zíjn mueslibol. Dus ik boos en hond C. zit gedurende enige tijd op de naughty chair, dat wil zeggen de deurmat bij de keukendeur, vanwege gebrek aan muren met behang. Dit is hoe hij later berouw toonde.

Journal jar: Iemant kan niet zonder deze drie dingen

2010-02-15T21:33:00.001+01:00

Ja, dan hoor je natuurlijk te beginnen met de mensen die je het meest na staan. Maar is dat wel zo? Is er echt iets of iemand dat of die je niet kunt missen? Buiten natuurlijk de vitale delen van je lichaam. Zonder hart is het gauw over, om maar wat te noemen. Maar misschien moet ik het maar niet zo serieus nemen. Daar komt ie dan:

Thee -> geen dag gaat voorbij zonder thee, thee heb ik altijd in huis, thee in de ochtend en thee in de avond.
Chocolade -> ja sorry hoor, maar op een lijstje als dit hoort toch chocolade. Ik kan wel eens een dagje zonder, maar dat is dan uit vrije wil. Zou ik geen chocolade meer mogen (van een dokter of zo) dan kan ik acuut geen dag zonder.
Hondjes -> de hondjes die met mij moeten leven, hebben het zwaar. Geen dag zonder kusjes en knuffeltjes. Of ze nu willen of niet. Staat in het boek hoor, dat ik dat recht heb. Het boek? Ja, het boek! Heel handig hoor om zo'n boek te hebben, waarin staat wat je allemaal mag en waar niemand iets aan kan veranderen. Nog handiger om het boek alleen in je hoofd te laten bestaan, want dan kun je het nog eens gemakkelijk aanpassen, mocht dat opportuun zijn.

Iemant geneert zich

2010-02-14T12:53:00.001+01:00

Mijn silicone baking cups zijn besteld. Twaalf stuks voor 9,95. Maandag heb ik ze in huis. Gisteren: vriend R. komt uit de stad en vraagt quasi langs zijn neus weg: 'Zocht jij deze niet?'. Deze vraag wordt vergezeld door een verpakking die hij voor mijn neus laat bungelen. In de verpakking zitten 6 silicone baking cups, blauw. Het prijsje toont 1,99. Winkel X. had ze gewoon op voorraad. Grmpf.

Iemant ziet het toch in Nederland

2010-02-10T13:43:00.001+01:00

Halleluja, gevonden. De silcione baking cups zijn wel in Nederland te koop. Een schat van een internetwinkel bij wie ik mijn vraag had neergelegd bleek ze zelf in het assortiment te hebben. Tja, dan kan het zijn dat ik niet goed gekeken heb, maar liever geloof ik gewoon dat we in Nederland niet heel erg goed zijn in het etaleren van wat we allemaal in huis hebben.

Iemant ziet het niet in Nederland

2010-02-07T15:05:00.002+01:00

Regelmatig speur ik voor mijn creatieve gedoe het internet af. Meestal op zoek naar materialen. En als ik ze dan vind, dan zijn ze te koop in Belgie of Engeland of de Verenigde Staten. Maar niet in Nederland. Nee, dat is teveel gevraagd blijkbaar. Zo ook trouwens met leuke workshops, cursussen of opleidingen, maar dat geheel terzijde. Het onderwerp van mijn zoektocht was dit keer silicone bakvormpjes voor muffins. Van die losse, die je vervolgens in de openingen van een muffinbakplaat kunt zetten. Waarom ik daar naar zocht? Nee, niet omdat ik zo graag muffins bak (of zelfs eet, ik word er altijd misselijk van, heeeeel raar). Wel omdat ik encaustic medium wil maken. En dat weer om encaustic verf te kunnen maken. Encaustic medium maak je met bijenwas en damar hars. Dat smelt je gezellig in een pannetje bij elkaar en giet je vervolgens in een muffinbakvorm om het hard te laten worden. Wat overblijft zijn makkelijk hanteerbare stukken medium. Maar ... om ze uit de vorm te krijgen moet je het twintig minuten in de koelkast zetten. En dat is nou weer niet handig. Ik heb nooit ruimte over in mijn koelkast om daar even zo'n bakvorm te plaatsen. En nu komen die siliconen vormpjes in beeld. Als je die in het bakblik zet, wip je de bijenwas er na het afkoelen heel makkelijk uit. Geen koelkast hoeft te hulp te schieten. En dat bevalt me. Maar ... in Nederland is dit te veel gevraagd. En als je dan denkt 'ik bestel ze wel bij Amazon,' dan kan dat niet. Dat is ook te veel gevraagd. Waarom dat niet kan? Dat kan verschillende redenen hebben, welke van toepassing is in dit specifieke geval is mij niet duidelijk. Mocht je me niet geloven? Bestel ze dan zelf, als het je lukt koop ik ze van je over.

Als je na dit wazige verhaal nog niet snapt waar ik het over heb, kijk dan maar hier: Silicone cups

En als er iemand is die weet waar in Nederland ik claybord kan kopen en kleine (nieuwe, dus schone) verfblikjes, laat dan even een reactie achter. (triest toch eigenlijk, wat je al niet doet om eens een reactie op je bericht te krijgen :-))

Iemant leest een boek

2010-02-05T16:38:00.001+01:00

Ik weet niet zo goed welk woord het beste aangeeft wat ik van dit boek vind. Bijzonder? Intens? Heftig? Mooi? Verbluffend? Dat alles samen en dan een nieuw woord verzinnen? Ik weet het echt niet. 'Haar naam was Sarah' is al veel gelezen en er is al veel over geschreven. Wat kan ik daar nog aan toevoegen? Dat het zo'n 'hype' is, is voor mij meestal een reden om het links te laten liggen. Ik zie mezelf niet graag als meeloper (zou er trouwens iemand zijn die daar eerlijk voor uitkomt; zo van 'nee, hoor ik heb geen eigen mening of smaak, wat vind jij daar van?'). Maar in dit geval loop ik graag mee met iedereen die het gelezen heeft. Het pakte me vanaf de eerste pagina (donderdagmiddag om half twee) tot de laatste pagina (vrijdagmorgen om half tien). En ik kauw er nog wel een paar dagen op na. Als je van boeken houdt, leen dit boek dan niet van een ander. Hiervan wil je een exemplaar in je boekenkast!

Iemant luistert naar haar hondje

2010-02-04T17:49:00.001+01:00

Hij is zielig. Heel zielig. Zijn balletjes zijn weg. Zomaar. Ineens. Zonder overleg. En dat snapt ie niet. Zo wordt ie een nog liever hondje, zeggen ze. Maar dat kan niet. Hij was al op z'n aller aller allerliefst. En nu noemen ze hem ook nog lampekapje. En euneuch. En dat klinkt als een slechte nies. En hij houdt niet van slechte niezen. Slechte niezen zijn voor watjes. Watjes zonder ballen. Uh?!

Iemant moet het zien om het te snappen

2010-01-25T06:00:00.001+01:00

Ben ik nou de enige die dat heeft of heb jij dat ook wel eens? Dat je ineens denkt, wat stom dat ik dat nou niet eerder heb begrepen of gezien. Soms is het zo stom dat je het bijna niet durft te zeggen. Maar ik ben moedig aangelegd en leer graag van mijn domme gedachtegangen. Hier komt er eentje:

Bij het maken van de plaatjes voor mijn header kwam ik dus de foto van Times Square tegen. Daar zijn R. en ik in juni 2009 nog geweest. Gezeten op een stellage in het midden van Times Square en kijkend op de kaart dacht ik (en het is best moedig dat ik dat hier nu vertel) 'hee, dat is grappig dit kruispunt is net een grote X'. Duh. Hence de Times voor het Square natuurlijk. Ik had het altijd nogal te letterlijk genomen. Om de een of andere reden zit Times Square voor mij onlosmakelijk verbonden aan Oud&Nieuw en de grote klok met tijdsaanduiding. Dat was volgens mij de reden van de Times voor het Square. Nou, kom op, ben ik nou de enige sul of heb ik gezelschap?

Iemant kan niet kiezen

2010-01-24T13:50:00.001+01:00

Ik vond het maar eens tijd worden een eigen header te maken voor mijn blog. En dan ga je aan de slag en kun je vervolgens niet meer kiezen welke je nu wilt gebruiken als header. De oplossing is dan maar om mijn maaksels in een berichtje te zetten, kun je ze toch bekijken. Op het bovenste plaatje na is elk plaatje ontstaan uit het samenvoegen van drie foto's: skyline NYC bij zonsondergang, interieur Guggenheim in NY en straatbeeld Times Square. Bij het bovenste plaatje is het straatbeeld vervangen door een foto van over de grond lopende wortels van een boom ergens in een van de staten boven NY.

Iemant heeft vakantie!

2010-01-20T15:44:00.001+01:00

Ik kan maar moeilijk afstand doen van de kerstvakantie. Ik wil in de roes van lekker eten, drank, boeken en spelletjes verblijven. Ik wil niet geconfronteerd worden met werktijden, vergaderingen, huishouden en dat soort onzinnige zaken. Ik wil het gewoon niet. En daarom heb ik vandaag weer vakantie. De hele dag zit ik al lekker te pielen op mijn laptop, kopjes thee te drinken met een chocolaatje erbij enzovoort. Ik denk dat ik zo maar even lekker in bad ga liggen met een boek, waarna de denkbeeldige butler me hapjes kan komen brengen als hij klaar is met het schoonmaken van het nodige wat vies is. Was het maar waar.

Maar hoe dan ook, vandaag heb ik vakantie! Morgen zien we wel weer verder.

Iemant is verbaasd

2010-01-10T11:39:00.001+01:00

Heb ik net geschreven dat ik steeds op van die suikerzoete Amerikaanse blogs kom als ik op 'Volgende blog' klik, kom ik daar met de beste wil van de wereld niet meer op nu. Ik krijg alleen nog maar Nederlandse blogs. Kan Blogger klachten lezen of zo? Wel fijn dat ze er dan ook gelijk wat aan doen. Deden meer bedrijven dat maar. Ging ik snel klagen bij de staatsloterij dat ik nooit meer win dan 10,- euro.

Iemant heeft een crisis

2010-01-09T17:57:00.001+01:00

Och, maak ik eindelijk iets mee in mijn leventje, schrijf ik erover op mijn blog en heb ik niet door dat mijn episteltje nog als concept staat en helemaal niet gepubliceerd is. Het is dus wat mosterd na de maaltijd, maar ik wil het jullie niet onthouden. Zeker niet die ene oud-collega die maar niet begreep waarom ik in zo'n kleine, onbekende gemeente wilde gaan werken waar toch nooooooit iets gebeurde.

Sinds nog niet zo heel erg lang werk ik dus bij een gemeente. Als communicatieadviseur. Een beetje dom, maar ik had niet stil gestaan bij het feit dat in een gemeente een crisis kan ontstaan. Een kleine of een grote. En dat je dan als communicatieadviseur natuurlijk aan de beurt bent. Vet aan de beurt of een beetje aan de beurt. Inmiddels ben ik daar achter, want ik was vet aan de beurt. Het had erger gekund hoor. Veel erger. Zoals wat er nu in Culemborg los ist of zo, dan ben je nog vetter aan de beurt. Maar gezien het feit dat dit mijn eerste crisis(je) was en mijn collega's met vakantie waren, vind ik het predikaat 'vet' behoorlijk op zijn plaats. Ik ga niet in op de details. Want dan moet ik misschien wel woorden schrijven waarop ik met googlen niet gevonden wil worden. Maar wacht, ik geef een hint:

5 lettergrepen

eerste lettergreep: goh, wat heb ik flink de .... in

tweede lettergreep: de eerste van een traditionele toonladder ofwel een Nederlandse zangeres

derde lettergreep: iemand waarmee je niet meer getrouwd bent met een 's' ervoor (en dan net anders geschreven)

vierde lettergreep: de formele versie van 'jij'

vijfde lettergreep: als je er een heleboel van hebt, dan heb je er ....... en haal dan de 'v' eraf.

Zet het woord vervolgens in meervoud.

Ja, inderdaad er waren er ineens twee. En dan zit je in een rare wereld hoor. Hoe kan dat nou? Die mensen bestaan toch niet echt en als ze al bestaan dan zijn ze toch altijd ergens anders?

Iemant is saai

2010-01-09T17:46:00.001+01:00

Ik ben saai. En niet alleen dat, maar fantasieloos ook. Waarom heb ik een blog? Ik maak nooit wat mee. Althans, niet wat het schrijven waard is. Of misschien dat nog wel, want dat is gewoon een leuke bezigheid. Maar wie wil het lezen?

En soms ben ik daar maar blij mee ook. Zo af en toe, als ik me wat verveel en de tijd wil doden en naar mijn eigen blog kijk (hoe zielig kun je zijn) dan klik op 'Volgende blog' en steevast kom ik dan op zo'n suikerzoet Amerikaanse familyblog met een precies goede papa en mama en koddige kindjes. Het druipt er vanaf. Dus dan maar op naar de volgende blog en bam another perfect family. Ugh. Dan vraag je je af of er nog iets anders is in de wereld. Nee, dan maar liever mijn eigen saaie leventje. Heet zoiets niet coginitieve dissonantie of zo?

Iemant heeft te korte benen

2009-12-21T08:00:00.001+01:00

Echt. Ik snap er niets meer van. Waarom zijn alle broeken tegenwoordig gewoon te lang? En niet zo'n beetje, mijn benen komen de pijpen niet eens meer uit. En nu ben ik de kleinste niet. Wie past dat nou? En veel truitjes en vesten hebben armpjes zo smal daar passen ze in landen waar honger wordt geleden nog niet eens in. Of is dit ongepast om te schrijven? Afijn, mijn punt is dat ik me afvraag hoe de paspoppen eruit zien in China of wat daar het beeld is van een gemiddelde westerling. Volgens mij moeten ze dat bijstellen. Of ik moet kleding kopen in andere zaken, die geen troep uit China verkopen. Kan natuurlijk ook een oplossing zijn.

Iemant houdt van simpel

2009-12-20T13:37:00.001+01:00

Heerlijk van die films waarin de goeden overwinnen van de kwaden en je dat al weet voordat de film is afgelopen. Het hoort gewoon dat het goede van het kwade wint. Nee, de wereld gaat niet tenonder, nee, de superheld gaat niet dood, nee, de geliefden blijven niet eeuwig van elkaar gescheiden. Allemaal niet, omdat het goede nu eenmaal altijd overwint van het kwade. En zo hoort het ook. Lekker overzichtelijk en simpel. Hoef je ook niet in spanning te zitten.

Iemant gaat voor nep

2009-12-19T19:37:00.001+01:00

Voor het eerst in mijn leven en geheel tegen mijn principe heb ik dit jaar een kunstkerstboom, maar dan wel eentje met een echte houten stam. Dat was dan ook de reden dat ik ermee kon leven. En hij valt me niet tegen, hij is dan wel nep, hij is ook leuk. En sommigen zien niet eens dat ie nep, da's dan voornamelijk 's avonds als er weinig licht is. Maar toch, ....niet slecht. Oordeel zelf maar.