Iemant doet een ontdekking

Om te beginnen even het mysterie van het vorige blogberichtje oplossen. Het heeft een dag of drie geduurd en toen was duidelijk dat het boekje verkeerd bezorgd was. Het was niet voor mij. Het vorige boekje dat J.  besteld had, dat was wel voor mij. En dus dacht de verzender dat deze ook vast voor mij was, aangezien mijn adres nog in het systeem stond. Hoe had ie ook beter kunnen weten dan? Het boekje was voor J. zelf.
J. heeft nu overal antwoord op en ik nog steeds niet. Maar als ik iets wil weten, bel ik haar gewoon.

Maar goed. Laatst was ik bij de kringloop. Die in Amersfoort. Ben weer helemaal rommelminded en kan me dus  weer echt vermaken met het doorstruinen van andermans zooi. De oogst van dat bezoekje was nog mager, erg mager. Namelijk nul. En dat voelt nooit helemaal lekker. Ga je helemaal naar Amersfoort en vind je niets. Ik liep wat langs de stellingen met boeken. Trok er hier een daar eentje uit het rek, duwde het weer terug. Vond niet wat ik zocht. Zag mijn achternaam, liep weer verder. Dacht, 'huh?' Liep weer terug. Zocht mijn achternaam en VOND mijn achternaam. 'Je bent nog niet in Niemandsverdriet,' stond er! Zomaar op de band van een boekje. MIJN achternaam. Op de 'd' let ik dan maar even niet. Want dat zou flauw zijn. Dat mijn familie nou niet zo goed kon spellen toen ze de boeken in gingen, kan ik de auteur natuurlijk niet kwalijk nemen. Met een misplaatst gevoel van trots ging ik naar de kassa. 'Zo heet ik,' zei ik. Geen reactie.

Heeft iemant antwoord?

Vandaag lag er een pakketje van het dikke, blauwe mannetje.com. Raar, want ik had niets besteld. In het pakketje blijkt een boek te zitten. 'Het BOEK met alle ANTWOORDEN'. Toegezonden en betaald door een mij tot nu toe nog onbekend persoon. Want van wie, dat wilde de meneer van de klantenservice van het dikke, blauwe mannetje.com me niet vertellen. Beleid.
Maar niet getreurd uiteraard, want het antwoord stond natuurlijk gewoon in dat boek. Want het is tenslotte en maar liefst het boek met ALLE ANTWOORDEN. Dus vraag: 'Wie heeft mij dit boek gestuurd?' Antwoord: 'Je zit er te dicht op om het goed te kunnen zien'. Na, da's dan lekker. Van mij gaat dat antwoord dus niet komen, want ik zit er te dicht op. Iemant anders die het antwoord weet?

Iemant zucht

Laatst gepubliceerd op 4 april 2011. Zucht, het is nu 15 mei. 2011, dat dan gelukkig nog wel. Het is nu ook 18.00 uur, honger. Ga dus eerst maar koken en dan kom ik terug om dit blogje af te schrijven. Zo, ben weer terug. Wel alweer twee uur later, dat dan ook weer. Er is gewoon te veel te doen en te veel leuk: oude afleveringen van 'Ik vertrek' kijken, muziekcollectie op laptop zetten, favoriete blogs lezen waar ik hopeloos bij achter loop en ga zo maar door. En dan tel ik huishouden (blrg), verbouwen en onderhouden, tuinieren, sociale contacten en werk (blrg blrg) nog niet eens mee. De tijd vliegt intussen voorbij, echt heel hard. Als ik, en dat is niet vaak, dan eens echt heel actief ben met huishouden (blrg), verbouwen en onderhouden, enzovoort, enzovoort, dan is het rendement van zo'n dagje echt niet noemenswaardig. Maar moe dat ik ben. Wat is dat nou? Slechte conditie (ik weet van niets), de leeftijd (het ligt er maar aan wie je het vraagt, maar ik ben of een oud wijf of een jong ding) of een grapje van het universum (laten we ze eens gek maken daar op die planeet, we maken van 24 uur 12 uur en vertellen het aan geen enkele klok)? Volgens mij is het het laatste, die eerste twee spreken me gewoon minder aan. Wat de oorzaak ook moge zijn, morgen is het weer maandag. En we weten allemaal wat dat betekent ...

Iemant zoekt een boel van deze

Alle jaren drink ik deze thee, in deze smaak en alle andere smaken die er zijn. Maar op dit moment is deze smaak toch wel favoriet. Afijn, niet relevant, want waar het om gaat is het volgende. Al jaren ook gooi ik de lege verpakking weg met altijd een gevoel van 'toch zonde'. Ze zijn zo mooi rond en zo gaaf, want ze hebben onder het gebruik niet te lijden en ze zouden toch nog ergens handig voor kunnen zijn. Maar altijd weer besluit ik om dat mooie ronde kokertje met zoveel potentie weg te gooien en te blijven zitten met het gevoel van een gemiste kans. Maar daar heb ik misschien iets op gevonden. Ik heb een projectje bedacht, ik ga niet verklappen wat. Als (lees echt ALS en NIET wanneer) het klaar is, dan laat ik het wel zien. Maar eerst moet ik nog thee drinken, heel veel thee. Het gaat om de massa he. En dan te bedenken dat ik er minstens al honderd weg heb gegooid ... En nu ik het hier dan toch over heb, dan maar gelijk een oproepje naar Zonnatura: er is geloof ik al eerder geminderd, maar nog iets minder zoet mag best. En wil er iemand mee thee drinken, dan is ie natuurlijk welkom.

Iemant heeft een eigenwijs kontje