Iemant wil ook flaneren met een schaapje

Kijk nou toch! Wat een dotje he?! Vandaag gescoord op een toevallige rommelmarkt. Dat is een markt waarvan je niet wist dat ie er was en waar je dan toch terecht komt. En dat zijn vaak hele goede.
En vandaag heeft een hele lieve meneer me op die toevallige rommelmarkt gematst met deze prachtige dame. Ik vind haar helemaal geweldig! Ze is een ietsiepietsie gehavend, maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben tenslotte nu al niet meer helemaal gaaf en zij is stukken ouder dan ik ben. Haar geboortedatum ligt namelijk ergens tussen 28 augustus 1945 en 28 april 1952. En die van mij beslist niet.

Ze schijnt nog te werken ook, als je haar mechanisme aanzwengelt. Gaat ze zwieren. En het schaapje zwiert achter haar aan. Schattig he?! Zwieren met een schaapje in je ene hand en een parasolletje in je andere. Hoe leuk zou dat zijn?
Blijkbaar deden ze dat ooit in Japan. Want daar komt ze vandaan. Bezet Japan om precies te zijn. Dat de wereld dat maar even weet. Alhoewel, ze ziet er niet zo Japans uit. Misschien was dat destijds het Westerse wereldbeeld van Japan? Zoiets als Nederlanders lopen op klompen en alle westerlingen flaneren met schapen. Ach, waarom ook niet. Zou het straatbeeld een stuk opfleuren, al die parasolletjes. En al dat gemekker is ook best grappig. Ik stem vóór.

En dat brengt me op het volgende verzoek. Zou er alsjeblieft iemand willen opstaan en een apparaat willen ontwikkelen waarmee je kun projecteren wat een voorwerp heeft gezien? Dat lijkt mij nou zoooo gaaf. Een soort van reversed beamen. Misschien heb ik dit u al eens laten weten, dan is dit de tweede keer. Geeft gelijk aan hoe graag ik dit zou willen. Zien wie haar gemaakt heeft, wie er met haar gespeeld heeft en hoe ze in Nederland terecht is gekomen. Om te beginnen is beeld alleen genoeg, geluid mag later wel. Geeft u mij een seintje als u dit voor elkaar heeft? Mijn dank is groot.

Iemant wil graag goed handig zijn

De losse onderdelen

Er is eigenlijk altijd maar één reden wanneer ik mijn blog verwaarloos. Ik ben te saai, te volwassen en te druk met dingen die zogenaamd Belangrijk zijn. Er komen gewoon geen zinnen en onderwerpen uit me die de moeite van het lezen waard zijn. Niet dat dat nu wel zo is, maar

Inspiration exists, but it has to find you working

Pablo Picasso

Dus mocht u dit een stom logje vinden, u weet nu wie daar schuldig aan is. En over die boeg heb ik er nog wel eentje, of twee eigenlijk. 

Whatever you are, be a good one

Abraham Lincoln

Moet je het natuurlijk wel in de goede volgorde doen, anders ben je goed in iets waar je helemaal niet op uit was. Kan ook leuk zijn. Maar kan ook niet. Of het moet je gewoon helemaal niets uit maken. Ga dan gewoon lekker door.

I always wanted to be somebody

But now I realize I should have been more specific

Lily Tomlin

Ik geloof dat ik goed ben in iets wat best prima is, maar ik zou ook graag beter zijn in wat anders. To be more specific: ik zou wel heel handig willen zijn met gereedschap en materiaal. Want weet je, ideeën zat. Maar de uitvoering ervan vereist altijd kennis van constructies, verbindingen, hout, metaal, schroeven, machines enzovoort. O ja, en meestal ook kracht. Daar gaat het ook mis. Ik ben best handig, maar door gebrek aan kracht eindigt een schroevendraaier te vaak ergens waar het bloed oplevert. Nu dit weekend is gebleken dat ik een waarschijnlijk talent heb voor lassen, leek er licht te gaan gloren. Maar ja, dat wat je moet lassen verschijnt niet vanzelf in de juiste maat en vorm voor je neus. En aangezien een schroevendraaier al een probleem kan zijn ... laat ik een slijptol helemaal maar links liggen. Of rechts. Maakt niet uit. Ik blijf er vanaf. 

And now for something completely relevant: iemand een idee hoe ik dit met elkaar verbindt (stevig en wel)?

Als u zich hier nou even over buigt, dan ga ik ondertussen wat schilderen en plakken. Dat lukt namelijk wel. Geheel zelfstandig. Met kwasten heb ik eigenlijk nooit een probleem, hoef me zelfs niet om te kleden als ik de muur wit. En nee, - ik zie uw ogen al glinsteren -u hoeft nu niet uw verfproject aan te bieden. Ik heb hier nog genoeg projectjes. 

Het resultaat in theorie

Btw, ik beschik over geen enkel ruimtelijk inzicht. Als ik wist hoe het omgekeerde van ruimtelijk inzicht genoemd wordt dan schreef ik dat hier (onruimtelijk uitzicht?), want dat is wat ik heb. Misschien handig voor u om te weten, mocht u mij willen voorzien van een advies. Wat ik zeer op prijs stel. Bij voorbaat dank.

Iemant is er zuur van

En goed zuur dan he! Ik waarschuw u maar vast, hier wordt u waarschijnlijk niet vrolijk van. Tenzij u van de leedvermaak bent, dan misschien wel. Heeft u ook maar een greintje empathie in uw donder, dan voelt u echter met mij mee. Moet u niet een beetje lachen of voelt u in geen enkel opzicht met mij mee, dan mag u er gerust op zijn dat er iets aan u mankeert. Houdt u er hoe dan ook wat aan over he?! Aan het lezen van dit logje. Graag gedaan.
O, dan wilt u nu wel weten waar u staat in dit verhaal? Tut tut. Dit doet zeer hoor. Zo mijn geknakte ego aan u tonen. Dat is niet van de makkelijken. Als je door truttigheid de kans op minstens 160,- euro aan je voorbij laat gaan. Gewoon omdat je onwetend bent. Dom en onwetend. Dan. Ook nog eens. Och, och. Nooit en dan ook nooooooit meer laat ik een zeshoekig Droste blikje liggen in de kringloop of de rommelmarkt. Ook al is het nog zo vies en weet ik niet wat ik ermee moet. En al helemaal niet als hij 1,50 kost. Gloeiende gloeiende. En een week lag ie er al he! Vorige week heb ik er meters mee door de kringloop gelopen en toch teruggelegd 'wat moet je met dat gore, onhandige vieze ding, sleep toch niet alles mee naar huis'. En afgelopen vrijdag stap ik er weer naar binnen, het blikje totaal niet meer in mijn geheugen, zie ik iemand het van de plank pakken. Ik denk nog 'nou, die ligt er al een week meneer'. Ooooeeeeiiiii.
Gisteravond, bij toeval, kom ik het blikje tegen op Marktplaats. En niet een van hetzelfde soort. NEE, DATZELFDE BLIKJE!! Ik herkende het aan de viezigheid. En het bod was 160,- euro !!!! Gloeiende gloeiende. Zuur ben ik nu. Goed zuur.

Iemant neemt zich niets voor

Zo het is begin januari 2014. De tijd van 'gelukkig nieuwjaar' en goede voornemens. Ik doe er bij voorkeur niet aan mee. Nu is het eerste natuurlijk wel erg sociaal wenselijk, dus vooruit maar. Maar het tweede is geheel aan mij. En ik doe er niet aan. Aan goede voornemens. Gewoonweg niet. Ze vliegen me op dit moment trouwens wel om de oren. Die goede voornemens. Zijn het niet die van anderen, dan proberen anderen die van hen wel aan me te slijten. Zo word een goed voornemen ook bijna sociaal wenselijk. Echt niet. Ik ga niet meer fietsen, minder eten, vaker bij familie op bezoek, naar de sportschool, minder piepen, maandelijkse/wekelijkse/dagelijkse projectjes voor mijn blog uitvoeren of whatever. Enkel en alleen omdat het januari is van een nieuw jaar. Is toch kansloos.
Al twijfelde ik heel even toen ik dit op Pinterest tegen kwam:

'It's easy to slip out of the habit of writing consistently. Here are some tips to help you blog or write consistently all year long.'

Op zich geen verkeerd voornemen natuurlijk. Ook niet geheel misplaatst in mijn geval. En qua timing ook best handig zo aan het begin van het jaar. En toch. En toch. Het schept ook weer verwachtingen en verplichtingen. Naar anderen. Naar mezelf. En ik heb gewoon een hekel aan die dingen. Verwachtingen en verplichtingen. Blrgh.
So instead. Heb ik de kerstboom eruit geknipt (nee, geen tikfout), het arme ding had er geen naald meer op zitten, en in de kliko gemikt en ben ik maar weer eens aan het decoreren geslagen. Ik heb namelijk de ontzettende mazzel gehad dat ik in iemands kelder mocht struinen en mee mocht nemen wat me maar aansprak. Ik heb dus weer voldoende om me de komende tijd mee bezig te houden.
De geweldige houten klossen hebben voor een deel al een bestemming.

Zo ook een paar van de - vuilniszak vol + paar dozen - zijden boeketjes. Die horror zijn zoals ze zijn, maar in onderdelen zeer bruikbaar. Zowel als vaasvulling als bij het verpakken van een cadeautje. Om maar twee dingen te noemen.

Die gekleurde vazen zijn trouwens van Action.

Toen nog wat printjes van het een en ander aan de muur met Washi tape.

Even voor de duidelijkheid: wat aan de muur hangt is geen eigen werk, maar allerlei moois wat via Pinterest te bewonderen is voor degenen die geen zicht op mijn muur hebben.

Overigens is dat muurtje geen succes. Alles dondert er weer af. Er hing ook nog een sterke man naast, maar die is achter de kast gelazerd en een dag erna na een intensieve reddingsactie weer tevoorschijn getoverd. Waarna ie categorisch weigert opnieuw zijn plekje in te nemen. We zijn niet on speaking terms op het moment zult u begrijpen. En al dat uiterlijk vertoon maakt op mij geen indruk. Ik heb een blauwe maandag aan Krav Maga gedaan, dus ik weet hoe ik me moet verdedigen.

Maar serieus. Gebruikt u wel eens Washi tape om wat aan de muur te hangen? En komt het dan ook weer naar beneden gezeild? Is er een trucje? Zonder de muur te beschadigen?

Tot slot hebben mijn kitschy kopjes voorlopig weer een leuke taak, aangezien ze ongeschikt zijn geworden om thee uit te drinken. Ze zijn tegenwoordig namelijk 'brengers van gezellig licht in donkere tijden'. Is het een beetje te zien op de foto?

Als u goed kijkt dan ziet u rechtsboven in de hoek nog een been van de sterke man. Toen ie nog hing waar ie moest hangen en nog niet in de contramine was. Ondankbare kerel. Met z'n snorretje.

Nou, veel succes met uw goede voornemens. Zet hem op en als het nu niet lukt ...waarschijnlijk is er volgend jaar weer een nieuw jaar. Probeert u het gewoon nog een keertje.

Iemant zet veelvuldig Het Oog in

Weet u. Ik ben er geen mens voor. Ik houd er niet van. Ik word er niet vrolijk van. Ik zie de lol er niet van in. Al doe ik nog zo mijn best.
Ik voel me wel nadrukkelijk misplaatst. Een stuk vee. En als ik het zou toestaan, diep ongelukkig. Kortom, ik match niet zo goed met pretparken. Vriendin C. weet dat. Maar desondanks vroeg ze me mee naar een Halloween avond in Walibi. En onder het mom van je moet zo af en toe ook eens doen wat niet bij je past (je weet immers nooit of je jezelf nog eens verrast), stemde ik in. Waarna ik de afgesproken datum zo ver mogelijk in mijn hoofd vooruit duwde. Om vervolgens in de twee dagen ervoor er met bergen tegenop te zien. En de dag zelf voortdurend hoopte dat C., geveld door een heftige griep, helaas moest afzeggen. Niet dus. En zo stonden we om 18.00 in Walibi. Daar waren ook zus J. van C, diens dochter en diens vriend. Dat was in ieder geval al leuk. En J., nogmaals dank voor de vrijkaart! Heus.
Afijn, we waren compleet. De pret kon beginnen. De regen was er ook gezellig bij. En die vond het blijkbaar zo leuk dat ze de hele avond is gebleven. Dat betekende dus nat zuup. Gevolgd door steenkoude voeten. Die er tot de volgende morgen over hebben gedaan om weer op temperatuur te komen. Maar niets van dat alles heeft met Halloween te maken, dus laat ik daar nu wat over zeggen. Het cliche 'een mens lijdt het meest, door het lijden wat men vreest' is ook hier van toepassing. U moet u voorstellen dat u wat met uw gezelschap heen en weer kuiert, slentert, stilstaat, om uw as draait, wacht, nog eens wacht en vervolgens komt er iemand voorbij met z'n darmen in zijn hand. Das een raar gezicht. Maar te handelen. Tot je vanachter in je oor geschreeuwd wordt door een malloot met een bijl in zijn hoofd om vervolgens een bosje belletjes in je gezicht geduwd te krijgen van een deels onthoofd meisje in wit. Kijk, als je dan wil dan kun je je longen uit je lijf schreeuwen en je van alle kanten belaagd voelen. Om vervolgens de hele avond je schichtig te verplaatsen van a naar b. Voortdurend beducht op iets griezeligs. En dan is het allemaal best wel eng. Dat Halloween. Maar zoiets weiger ik gewoon. Ik doe daar niet aan mee. Ik kan het niet helpen. Daar sla je natuurlijk wel een deel van de pret mee dood. Maar ja. Deze zombies gingen mij er niet onder krijgen.
So far so good.
We hadden twee kaartjes voor griezelhuizen. De ene om 21.00 uur, de andere om 23.00 uur. Na een patatje op de vuist, waar we ons enige tijd onder een afdakje mee zoet hielden, begon het Grote Wachten. We begonnen met wachten in de rij van griezelhuis 1, maar dat bleek al vrij snel zinloos omdat er echt wel gekeken werd naar de tijd op je toegangskaartje. Dus we gingen maar even naar links en toen naar rechts, kochten wat in het winkeltje, liepen weer terug, liepen weer heen. Keken naar een show, warmden ons aan de explosie voorstellende vlammen en gingen wederom in de rij staan. Ondertussen hield ik bijna alle zombies van me af door ze ofwel vakkundig te negeren of ze een vernietigende blik toe te werpen met Het Oog als negeren niet hielp.
En toen mochten we ein-de-lijk naar binnen. Waarna we met vijf minuten weer buiten stonden. Was het eng? Hmmm. Ik ben geneigd om te zeggen, dat als je het echt goed wilt aanpakken. Het echt griezelig wilt maken, zeg maar. Het misschien een goed idee is om in het kamertje waar de slierten jute van het plafond hingen ook het licht uit te doen. Dan kan mijn fantasie tenminste nog op hol slaan over hetgeen me nu in mijn gezicht kriebelt. Zijn het zombiearmen, of -darmen, of spinnen zo groot als flatgebouwen, of ......?? Nu waren het gewoon slierten jute. Aan een plafond. In een kamertje. Waar we in polonaise doorheen liepen. Niet echt hartslagverhogend.
Zo dacht ik er tenminste over. De persoon achter mij, een jongen van 15 of zo, vond het allemaal wel heel eng en geweldig. De hele vijf minuten. Althans, dat leid ik af uit het feit dat hij me herhaaldelijk in mijn nek sprong.
Was er dan echt niets eng? Hordes mensen griezelen heerlijk een eind weg zo'n avond en jij meent hier allemaal boven te staan? Ja ja, ik hoor het u denken. En nee. Er waren twee dingen eng.
Ding 1 is de foto hierboven. Op het eerste oog lijkt het een geweldige zonovergoten dag. Dat was het niet. Het was avond, het was donker en het regende pijpenstelen.
Ding 2 is het feit dat ik een boel mensen aanzag voor zombie, die het helemaal niet waren. En het enge daarvan zit niet aan mijn kant, dat zit aan hun kant. Want wat kenmerkt een zombie? Een raar traag loopje met opgetrokken schouders, een holle blik en bloed. Dat is het zo ongeveer wel. En ik heb een boel mensen ofwel genegeerd, ofwel Het Oog gegeven die bij nader inzien niet bebloed waren en therefore geen zombie bleken.
Maar was griezelhuis 2 dan ook niet eng? Geen idee. Om 23.00 zat ik met droge voeten onder een dekentje thuis op de bank, met een hondje links van me en een hondje rechts. En u raadt het vast al. Ja, daar ben ik een mens voor, daar geniet ik van en zie ik de lol van in. En ik hoef er niets nada mijn best voor te doen.