vrijdag 16 augustus 2019

Wat is het verhaal?

Soms kom ik van die dingen tegen die me dan mateloos intrigeren. Zoals deze foto in dit lijstje. Of eigenlijk de foto in combinatie met het lijstje. Het lijstje lijkt huisvlijt, wat niet veel mocht kosten. Want:

  • Het is gemaakt van een mooi stukje hout, maar wel een stukje wat over was vermoed ik. Gezien de kleine beschadigingen aan de achterkant. Niets groots, maar je ziet toch dat het hout eerder voor iets anders dienst heeft gedaan. 
  • Het ophang oog is een oud stukje lood. 
  • Niet het hele plankje, maar alleen de voorzijde heeft een laagje cellulose lak gekregen. Een stukje geschiedenis: in de jaren 20 van de vorige eeuw werd ontdekt dat je door middel van verspuiten met celluloselak veel sneller een mooie glanslaag kon bewerkstelligen dan met het aanbrengen van politoer. De manier van verspuiten was veel goedkoper en langzaamaan werd politoer verdrongen door celluloselak (bron: www.politoeren.com).

Wat leren we hiervan? Dat er een goedkope oplossing gekozen is. Waaruit toch ontzettend veel liefde en zorg spreekt. Want:

  • Er is glas gebruik om de foto te beschermen.
  • De lijstjes waarmee het glas is vastgezet, zijn zorgvuldig met goud beschilderd.
  • En hij is aan de voorkant dus met lak afgewerkt en nergens staat dat dat moet. Ze hadden de lak ook totaal achterwege kunnen laten.

Kijkend naar de foto, dan zien we een moeder en dochter (aanname). Laten we ze Evangeline en Madeleine noemen. Met nogal strakke gezichten, waar spanning uit spreekt (aanname). Ze zijn voor die tijd bijzonder goed gekleed, wat een achtergrond van geld doet vermoeden (aanname, heb geen verstand van de mode in die tijd, misschien liepen ze wel achter de mode aan en zo zijn er nog wel wat redenen waardoor ik er volkomen naast kan zitten).
Afijn, met al deze observaties gecombineerd ontstaan er in mijn hoofd diverse verhaallijnen.

Een inkijkje in mijn hoofd:
Evangeline is getrouwd met Húbért. Dat was een gelukje, aangezien Húbért van bijzonder goede komaf was en Evangeline slechts van eenvoudige komaf.
Evangeline en Madeleine staan op het punt om naar Amerika te emigreren. Daar zijn ze nog al gespannen over. Deze foto is voor de zus van Evangeline, Saretine. Zo heeft ze een aandenken aan de twee. Vader Húbért is al vooruit gereisd en staat om die reden niet op de foto. Ze hebben er altijd spijt van gehad dat ze er bij zijn vertrek niet bij stil hebben gestaan om een foto van het gezin te maken. Saretine vond dat zelf niet zo erg. Ze had niet zoveel op met Húbért. Saretine was eenvoudig en bleef eenvoudig. Ook na haar huwelijk. Saretine hield wel zielsveel van haar zus en was diep verdrietig dat haar zus naar een ver vreemd land vertrok. Dat wist Egbért, de man van Saretine. En samen met zijn zoon, Dirk, sprokkelde hij het materiaal bij elkaar, deed wat extra klusjes zodat ze het glas konden kopen en knutselden in een aantal avonden het lijstje in elkaar. Saretine kreeg het voor haar verjaardag. Dat viel mooi samen. Needless to say, ze moest huilen.

Nou, dit is dan één mogelijkheid. De andere is dat de nanny van het gezin, die al vier generaties verbonden was aan de familie uiteindelijk toch ontslagen moest worden vanwege de recessie. En laten we eerlijk wezen, ook haar leeftijd. Maar daar had niemand het over. Als aandenken kreeg ze een foto mee en de sippe gezichten gaven aan dat moeder en dochter het niet met het ontslag eens waren. De foto was de nanny dierbaar en haar neef, pianobouwer heeft uit medelijden voor zijn tante het lijstje gemaakt. Daar zat enig eigenbelang bij, tante was niet onfortuinlijk en wel op leeftijd.

Wat dan ook nog kan is ...

donderdag 30 mei 2019

Op 1 juni zet Malle Sien & Co de schuur open

Een kleine impressie (zo noemt men dat dan toch?)
Om precies te zijn, om 11.00 uur gaat de deur wagenwijd open. Want het is tenslotte mooi weer. En dan om 16.00 uur gaat ie weer op slot hoor. Niet verstandig tegenwoordig om deuren wagenwijd open te houden. Dus dat doen we dan ook maar niet.
We zijn reuze benieuwd wat we moeten verwachten. Echt geen idee. Aanvankelijk dachten we niet zo heel veel. Hebben we wel vaker last van. Maar nu het dichterbij komt en er best wel wat publiciteit is rondgegaan, slaat de schrik wat om ons hartje. Adem in, adem uit en herhaal is dan het beste wat je kunt doen. En de schuur opruimen, dat helpt ook om de gedachten te verzetten. Maar is bovendien broodnodig. Anders is een bezoekje niet zo leuk als het wel zou kunnen zijn. En Sien moet er stofzuigen en nog plantjes in potjes zetten en nog klusjes delegeren aan &Co. Och nog zoveel te doen, er is nog zoveel te doen. Heeft u nu een liedje in uw hoofd? Ik wel altijd als ik dit zinnetje hoor. En als ik het woord zojuist hoor (hoor je bijna nooit meer dat woord), dan denk ik aan Juultje die het volk toespreekt over Bea. En dan wil ik het graag hardop zeggen, met net zoveel deftigheid en terechtwijzing als Juultje dat deed. En als ik dat dan doe, dan kijken veel mensen me raar aan. Een paar niet, die kennen me goed en ik hen. Ben benieuwd of ik zaterdag een van hen zie. En mocht ik u niet kennen en u zaterdag zien, wilt u het dan laten weten als ik u blij kan maken met een weluitgesproken zojuist? Of andersom, als u mij blij kunt maken door uw beste Juultje imitatie te geven? Tot zaterdag!

P.s.: niet alleen Malle Sien is open, er zijn nog meer Leuke adresje open in Woudenberg, Maarsbergen en Scherpenzeel. Zie https://www.facebook.com/Leuke-adresjes-route-670518873390215