Iemant heeft dus een nieuwe hobby

Een paar weken terug deed ik een workshop: thuisbarista. En daar leerde ik het een en ander. Zo leerde ik dat koffie oorspronkelijk uit Ethiopië komt en is ontdekt door een geitenhoeder. Zijn naam was Kaldi. Die zag dat zijn geiten van een struik aten, zag vervolgens dat ze vrolijk werden en daarna veel mooie melk gaven. Hij legde een verband, ging op onderzoek uit en ontdekte de koffieboon. Voilá.
Er zijn in Ethiopië nog steeds wilde koffiestruiken. Die herken je aan de rondspringende geiten eromheen.

Inmiddels vraag ik me wel af wie dan bedacht en ontdekt heeft dat het goed is om de bonen te branden wil je er een drankje van kunnen maken. Lijkt me logischer dat het vruchtvlees rondom de boon eerst tot drankje geperst is. Maar daar weten we nu dan niets meer van. Het pulp wordt in het oogstproces van de boon niet gebruikt. Is me verteld.

Verder leerde ik dat het zetten van een goede espresso een ware kunst is. Het draait allemaal om de juiste extractie. En die krijg je door de juiste mailing. Juist ja, de mailing is belangrijker dan de melange. Een goede espresso doet er 23-27 seconden over om 30 ml koffie in een kopje te persen. Zit je daar onder dan smaakt je espresso zuur, zit je er boven dan smaakt je espresso bitter. En verdraaid, ik proef dat ook nog. Het is geen mysterieus omgeven gezever van wat belangrijke mensen die interessant willen doen. Het is gewoon zo. Verbluffend.
Naast de mailing is het aandrukken van de koffie in de filterhouder ook nog eens van invloed op de doorlooptijd en dus smaak. En blijkt melk opschuimen met een stoompijpje ook niet te zijn wat het lijkt. Het is dus niet makkelijk.

Omdat ik met mijn nieuw opgedane kennis niet ver kom met een automatische George, veel meer keus dan aan of uit is er niet, heb ik maar eens diep in de buidel getast (man dat was een eind) en staat dit bakbeest, samen met een molen, dus nu op het aanrecht. Help. Verder dan een koffie verkeerd (letterlijk) komen we niet. De melk voor een cappuccino schuimt te veel of juist helemaal niet. De espresso, de basis, is ofwel te zuur of te bitter, waardoor we nu twijfelen of de machine wel op de juiste druk (9 bar) komt. Tuurlijk, eerst aan de machine twijfelen. Wel zo logisch. Aan ons kan het niet liggen.

Afijn, uit een juiste combinatie van melange, maling, machine en meester (hand van de) volgt de perfecte extractie. Ik ben geen wiskundige ... maar ... dat geeft me ongeveer hoeveel variabelen waarmee ik rekening moet houden? Afijn twee, alle begin is moeilijk (en vies in dit geval), oefening baart kunst (en maakt hyper in dit geval), de aanhouder wint (en stuitert haar huis rond in dit geval),  enzovoort, enzovoort. Denk dat ik beter nog maar een cursusje kan gaan volgen.

Iemant voelt zich in haar wiek geschoten

Koopt of verkoopt u ook wel eens wat via Marktplaats? Dan herkent u vast dat je dan op de meest grappige dingen stuit. En dan heb ik het niet alleen over spullen. Zo kom je mensen tegen die zich zo opwinden over je advertentie dat ze zich niet kunnen bedwingen om je meermaals te vertellen dat je het toch nooooooit gaat verkopen, of dat je veeeeeel te duur bent (terwijl er 'bieden' staat). Wel een heel vreemde afding strategie of hobby, naar mijn mening.
Maar vandaag overkwam me het tot nu toe meest vreemde. Bij een advertentie staat een verzoek om bij interesse voor het product even te mailen. Diegene wil weten wat voor vlees ze in de kuip heeft, denk ik dan. Haar vraagprijs was 100,-, er was inmiddels 105,- door iemand geboden. Dus ik stuur netjes een mailtje met naam (Hester, dat is ook mijn MP-naam) en toenaam (Niemantsverdriet) en vraag of ze kan aangeven voor welke prijs ze het goed weg doet. Krijg ik een mailtje terug dat ze het bod van 105,- heeft verwijderd, dat ze er 125,00 voor wil hebben en dat er staat dat ik kan bieden vanaf 100,-. Nou, daar kun je over discussiëren, maar dat staat er niet. Om het zeker te weten keer ik even terug naar de advertentie. En wat ziet mijn oog? Het zinnetje 'bij interesse graag even mailen' is gewijzigd. Er staat nu 'Alleen reageren met een normale naam'. Ik voel me dus lichtelijk in mijn wiek geschoten.

Iemant had een seconde spijt

Vorige week kocht ik een tijdschrift (Molly makes) en kreeg daar een gratis tijdschrift bij. Het blad 'Blad'. Ter ere van de bladenweek. En ik vond het niets dat blad. Ik bladerde van het ene familiegebeuren en gezinnetje naar het andere. En van het ene voor mij niet interessante onderwerp naar het andere. Zo kwam ik langs 'Papa&papa', 'Mama&Mama', 'Hoezo papadag?', 'Opvoeden volgens ...' enzovoort, enzovoort, enzovoort. Ik was dus snel klaar met dat blad. En toen, net op de valreep van dichtklappen, stuitte ik op een artikel over het gezin van Jan Rot. Omdat de foto bij het artikel er zo grappig en vrolijk uit zag, bleef ik hangen. Wat blijkt. Jan heeft een vrouw. Zijn vrouw heet Daan. Best grappig voor een vrouw. Hij heeft ook een oudste dochter. Die heet Elvis. Best origineel voor een Nederlandse meid. Jan heeft ook nog twee zonen, Rover en Wolf. Mwah, best apart maar een beetje te Roodkapje voor mij. Maar dan. Dan komt er nog een jongste dochter. Zij heet Maantje Piet. En dat vind ik tóch Leuk. Zo leuk, dat ik een splijtende seconde spijt had dat ik geen dochter heb. Want dan had ik haar acuut ook Maantje Piet genoemd. Al was het kind al tien geweest of volwassen, ik had haar gewoon om laten administreren. Moet kunnen. Een geslachtsverandering kan tenslotte ook en dat is veel, echt veel ingewikkelder. Of het kind ook nog wat in te brengen had gehad? Nou nee, denk het niet. Ik was dan tenslotte de moeder geweest, zij het kind. Vooralsnog geldt wat de moeder zegt en wat het kind zegt niet. Gaat ze later maar voor in therapie. Maar Maantje Piet heten zou ze.
Afijn, het was een splijtende seconde zoals gezegd. En die duren niet lang. Heel, heel kort zelfs eigenlijk.

P.s.: is het nou wel of niet lichtelijk sneuïg om in een gezin te leven met een vrouwelijke Daan en Elvis, een rover en een wolf en dan zelf Jan te heten? Rot, dan wel.

P.s. 2: Maantje Piet is ook best leuk voor een kanarie. Ik wil niemand beledigen, maar het is gewoon zo. Nu wil ik helaas ook geen kanarie. Maar als u er wel een heeft? Denk er eens over na zou ik zeggen.

Iemant ontmoet iemand

Enkele weken terug was ik in Rossum. Erg leuk daar. Er was een braderietje gaande. Heel dorps en gezellig.  We kuierden wat. Voor me liep een leuke rok. Althans, een vrouw met een leuke rok. Van spijkerstof, met rode kruizen en wat hertjes geprint. Heel gezellig allemaal.
We liepen langs emmertjes. Met worteltjes erop. Leuke emmertjes, maar ik had er geen bestemming voor. E. wel en E. deelde M. dus mee 'leuk emmertje, handig voor de moestuin'. 'Maar E. je hebt al zo veel emmertjes,' klaagde M. Waarna E. wegstiefelde, hetgeen in de ogen van M. geen goede zaak was. M. probeerde de boel nog te lijmen, hetgeen niet helemaal lukte. Waarna M. besloot rechtsomkeer te maken om alsnog een emmertje voor E. te scoren onder het gemompel 'anders hoor ik dit het hele weekend nog'.
Loyaal als ik ben vergezelde ik M. We waren dus weer terug bij de emmertjes en De Rok bleek daar ook. De vrouw in de rok draaide zich om en zei 'wat een leuk shirt heb jij aan'. Dat was tegen mij. En het klopte hoor. Ik hád ook een leuk shirt aan. 'Ja, en jij een leuke rok,' was mijn respons. En zo babbelden we wat. En tijdens dat gesprekje over rokken, Pipi Langkous en Amsterdam zag ze mijn bijzonder originele armbandje. En die vond ze ook leuk. En toen vroeg ze of ik een winkel had of een webshop. En toen moest ik nee zeggen en nog eens nee. En toen vroeg ze waarom niet en toen had ik daar geen antwoord op. En toen bleek dat de mevrouw met de leuke rok een bekende was van M. en bedachten we dus dat ik op de een of andere manier via M. haar wel een armbandje zou toesturen. En toen vroeg E. later aan M. of ze dan het nieuwe adres wist van de mevrouw met De Rok aangezien die net verhuisd was. En wist M. dat niet. En toen besloten we dat zich dat allemaal wel op zou lossen op de een of andere manier. En toen heb ik dus zondag's haar armbandje gemaakt en 's maandags naar M. verstuurd in een super leuk envelopje met een toepasselijk labeltje. En toen kreeg ik via FB een uitnodiging van iemand die ik niet kende. En toen heb ik die dus weggedrukt. En toen een paar dagen later zag ik dat ik een FB-berichtje had. En toen bleek dat van die iemand te zijn die ik had weggedrukt. En toen was dat dus die iemand van het armbandje. En ze had hem ontvangen en was er blij mee! En dit is het logje geworden met het meeste vaak en toen ooit. Foei.

Iemant fröbelt met fietsband

Laatst zag ik iemand bretels maken van de binnenband van een fiets. Dus toog ik naar de fietsenwinkel in ons dorp en vroeg een fietsband uit de afvalbak. Die kreeg ik. En toen ging ik aan de slag. En toen waren daar twee armbandjes. Een met een betekenis en de ander niet. Die betekenis heb ik later bedacht hoor. Zo gaat dat bij mij. De diepere lading voeg ik later toe. Whatever. Afijn. Komt ie: de sleutel tot liefde is wijsheid. Doing. Puke.

Het volgende projectje wordt een ketting. En dan kan ik voorlopig nog wel even door projecteren, want ik kreeg van onze gulle fietsenmaker maar liefst drie binnenbanden. Met de boodschap 'lot's more where that came from'. En dat mensen, dat vind ik eigenlijk altijd een viezige uitspraak. Ben ik daar alleen in? Ik heb er altijd een bepaalde associatie mee. Die ik hier niet uit de doeken ga doen, want dan kunt u mij nooit meer bezien zonder dat deze associatie in uwen hoofd oppopt. Want zo werken die dingen. En daar zit ik niet op te wachten.
Ondertussen staan deze armbandjes GEWELDIG bij mijn nieuwe rode laarzen. Waar ik heul blij mee ben. Daag.