Iemant is er zuur van

En goed zuur dan he! Ik waarschuw u maar vast, hier wordt u waarschijnlijk niet vrolijk van. Tenzij u van de leedvermaak bent, dan misschien wel. Heeft u ook maar een greintje empathie in uw donder, dan voelt u echter met mij mee. Moet u niet een beetje lachen of voelt u in geen enkel opzicht met mij mee, dan mag u er gerust op zijn dat er iets aan u mankeert. Houdt u er hoe dan ook wat aan over he?! Aan het lezen van dit logje. Graag gedaan.
O, dan wilt u nu wel weten waar u staat in dit verhaal? Tut tut. Dit doet zeer hoor. Zo mijn geknakte ego aan u tonen. Dat is niet van de makkelijken. Als je door truttigheid de kans op minstens 160,- euro aan je voorbij laat gaan. Gewoon omdat je onwetend bent. Dom en onwetend. Dan. Ook nog eens. Och, och. Nooit en dan ook nooooooit meer laat ik een zeshoekig Droste blikje liggen in de kringloop of de rommelmarkt. Ook al is het nog zo vies en weet ik niet wat ik ermee moet. En al helemaal niet als hij 1,50 kost. Gloeiende gloeiende. En een week lag ie er al he! Vorige week heb ik er meters mee door de kringloop gelopen en toch teruggelegd 'wat moet je met dat gore, onhandige vieze ding, sleep toch niet alles mee naar huis'. En afgelopen vrijdag stap ik er weer naar binnen, het blikje totaal niet meer in mijn geheugen, zie ik iemand het van de plank pakken. Ik denk nog 'nou, die ligt er al een week meneer'. Ooooeeeeiiiii.
Gisteravond, bij toeval, kom ik het blikje tegen op Marktplaats. En niet een van hetzelfde soort. NEE, DATZELFDE BLIKJE!! Ik herkende het aan de viezigheid. En het bod was 160,- euro !!!! Gloeiende gloeiende. Zuur ben ik nu. Goed zuur.

Iemant neemt zich niets voor

Zo het is begin januari 2014. De tijd van 'gelukkig nieuwjaar' en goede voornemens. Ik doe er bij voorkeur niet aan mee. Nu is het eerste natuurlijk wel erg sociaal wenselijk, dus vooruit maar. Maar het tweede is geheel aan mij. En ik doe er niet aan. Aan goede voornemens. Gewoonweg niet. Ze vliegen me op dit moment trouwens wel om de oren. Die goede voornemens. Zijn het niet die van anderen, dan proberen anderen die van hen wel aan me te slijten. Zo word een goed voornemen ook bijna sociaal wenselijk. Echt niet. Ik ga niet meer fietsen, minder eten, vaker bij familie op bezoek, naar de sportschool, minder piepen, maandelijkse/wekelijkse/dagelijkse projectjes voor mijn blog uitvoeren of whatever. Enkel en alleen omdat het januari is van een nieuw jaar. Is toch kansloos.
Al twijfelde ik heel even toen ik dit op Pinterest tegen kwam:

'It's easy to slip out of the habit of writing consistently. Here are some tips to help you blog or write consistently all year long.'

Op zich geen verkeerd voornemen natuurlijk. Ook niet geheel misplaatst in mijn geval. En qua timing ook best handig zo aan het begin van het jaar. En toch. En toch. Het schept ook weer verwachtingen en verplichtingen. Naar anderen. Naar mezelf. En ik heb gewoon een hekel aan die dingen. Verwachtingen en verplichtingen. Blrgh.
So instead. Heb ik de kerstboom eruit geknipt (nee, geen tikfout), het arme ding had er geen naald meer op zitten, en in de kliko gemikt en ben ik maar weer eens aan het decoreren geslagen. Ik heb namelijk de ontzettende mazzel gehad dat ik in iemands kelder mocht struinen en mee mocht nemen wat me maar aansprak. Ik heb dus weer voldoende om me de komende tijd mee bezig te houden.
De geweldige houten klossen hebben voor een deel al een bestemming.

Zo ook een paar van de - vuilniszak vol + paar dozen - zijden boeketjes. Die horror zijn zoals ze zijn, maar in onderdelen zeer bruikbaar. Zowel als vaasvulling als bij het verpakken van een cadeautje. Om maar twee dingen te noemen.

Die gekleurde vazen zijn trouwens van Action.

Toen nog wat printjes van het een en ander aan de muur met Washi tape.

Even voor de duidelijkheid: wat aan de muur hangt is geen eigen werk, maar allerlei moois wat via Pinterest te bewonderen is voor degenen die geen zicht op mijn muur hebben.

Overigens is dat muurtje geen succes. Alles dondert er weer af. Er hing ook nog een sterke man naast, maar die is achter de kast gelazerd en een dag erna na een intensieve reddingsactie weer tevoorschijn getoverd. Waarna ie categorisch weigert opnieuw zijn plekje in te nemen. We zijn niet on speaking terms op het moment zult u begrijpen. En al dat uiterlijk vertoon maakt op mij geen indruk. Ik heb een blauwe maandag aan Krav Maga gedaan, dus ik weet hoe ik me moet verdedigen.

Maar serieus. Gebruikt u wel eens Washi tape om wat aan de muur te hangen? En komt het dan ook weer naar beneden gezeild? Is er een trucje? Zonder de muur te beschadigen?

Tot slot hebben mijn kitschy kopjes voorlopig weer een leuke taak, aangezien ze ongeschikt zijn geworden om thee uit te drinken. Ze zijn tegenwoordig namelijk 'brengers van gezellig licht in donkere tijden'. Is het een beetje te zien op de foto?

Als u goed kijkt dan ziet u rechtsboven in de hoek nog een been van de sterke man. Toen ie nog hing waar ie moest hangen en nog niet in de contramine was. Ondankbare kerel. Met z'n snorretje.

Nou, veel succes met uw goede voornemens. Zet hem op en als het nu niet lukt ...waarschijnlijk is er volgend jaar weer een nieuw jaar. Probeert u het gewoon nog een keertje.

Iemant zet veelvuldig Het Oog in

Weet u. Ik ben er geen mens voor. Ik houd er niet van. Ik word er niet vrolijk van. Ik zie de lol er niet van in. Al doe ik nog zo mijn best.
Ik voel me wel nadrukkelijk misplaatst. Een stuk vee. En als ik het zou toestaan, diep ongelukkig. Kortom, ik match niet zo goed met pretparken. Vriendin C. weet dat. Maar desondanks vroeg ze me mee naar een Halloween avond in Walibi. En onder het mom van je moet zo af en toe ook eens doen wat niet bij je past (je weet immers nooit of je jezelf nog eens verrast), stemde ik in. Waarna ik de afgesproken datum zo ver mogelijk in mijn hoofd vooruit duwde. Om vervolgens in de twee dagen ervoor er met bergen tegenop te zien. En de dag zelf voortdurend hoopte dat C., geveld door een heftige griep, helaas moest afzeggen. Niet dus. En zo stonden we om 18.00 in Walibi. Daar waren ook zus J. van C, diens dochter en diens vriend. Dat was in ieder geval al leuk. En J., nogmaals dank voor de vrijkaart! Heus.
Afijn, we waren compleet. De pret kon beginnen. De regen was er ook gezellig bij. En die vond het blijkbaar zo leuk dat ze de hele avond is gebleven. Dat betekende dus nat zuup. Gevolgd door steenkoude voeten. Die er tot de volgende morgen over hebben gedaan om weer op temperatuur te komen. Maar niets van dat alles heeft met Halloween te maken, dus laat ik daar nu wat over zeggen. Het cliche 'een mens lijdt het meest, door het lijden wat men vreest' is ook hier van toepassing. U moet u voorstellen dat u wat met uw gezelschap heen en weer kuiert, slentert, stilstaat, om uw as draait, wacht, nog eens wacht en vervolgens komt er iemand voorbij met z'n darmen in zijn hand. Das een raar gezicht. Maar te handelen. Tot je vanachter in je oor geschreeuwd wordt door een malloot met een bijl in zijn hoofd om vervolgens een bosje belletjes in je gezicht geduwd te krijgen van een deels onthoofd meisje in wit. Kijk, als je dan wil dan kun je je longen uit je lijf schreeuwen en je van alle kanten belaagd voelen. Om vervolgens de hele avond je schichtig te verplaatsen van a naar b. Voortdurend beducht op iets griezeligs. En dan is het allemaal best wel eng. Dat Halloween. Maar zoiets weiger ik gewoon. Ik doe daar niet aan mee. Ik kan het niet helpen. Daar sla je natuurlijk wel een deel van de pret mee dood. Maar ja. Deze zombies gingen mij er niet onder krijgen.
So far so good.
We hadden twee kaartjes voor griezelhuizen. De ene om 21.00 uur, de andere om 23.00 uur. Na een patatje op de vuist, waar we ons enige tijd onder een afdakje mee zoet hielden, begon het Grote Wachten. We begonnen met wachten in de rij van griezelhuis 1, maar dat bleek al vrij snel zinloos omdat er echt wel gekeken werd naar de tijd op je toegangskaartje. Dus we gingen maar even naar links en toen naar rechts, kochten wat in het winkeltje, liepen weer terug, liepen weer heen. Keken naar een show, warmden ons aan de explosie voorstellende vlammen en gingen wederom in de rij staan. Ondertussen hield ik bijna alle zombies van me af door ze ofwel vakkundig te negeren of ze een vernietigende blik toe te werpen met Het Oog als negeren niet hielp.
En toen mochten we ein-de-lijk naar binnen. Waarna we met vijf minuten weer buiten stonden. Was het eng? Hmmm. Ik ben geneigd om te zeggen, dat als je het echt goed wilt aanpakken. Het echt griezelig wilt maken, zeg maar. Het misschien een goed idee is om in het kamertje waar de slierten jute van het plafond hingen ook het licht uit te doen. Dan kan mijn fantasie tenminste nog op hol slaan over hetgeen me nu in mijn gezicht kriebelt. Zijn het zombiearmen, of -darmen, of spinnen zo groot als flatgebouwen, of ......?? Nu waren het gewoon slierten jute. Aan een plafond. In een kamertje. Waar we in polonaise doorheen liepen. Niet echt hartslagverhogend.
Zo dacht ik er tenminste over. De persoon achter mij, een jongen van 15 of zo, vond het allemaal wel heel eng en geweldig. De hele vijf minuten. Althans, dat leid ik af uit het feit dat hij me herhaaldelijk in mijn nek sprong.
Was er dan echt niets eng? Hordes mensen griezelen heerlijk een eind weg zo'n avond en jij meent hier allemaal boven te staan? Ja ja, ik hoor het u denken. En nee. Er waren twee dingen eng.
Ding 1 is de foto hierboven. Op het eerste oog lijkt het een geweldige zonovergoten dag. Dat was het niet. Het was avond, het was donker en het regende pijpenstelen.
Ding 2 is het feit dat ik een boel mensen aanzag voor zombie, die het helemaal niet waren. En het enge daarvan zit niet aan mijn kant, dat zit aan hun kant. Want wat kenmerkt een zombie? Een raar traag loopje met opgetrokken schouders, een holle blik en bloed. Dat is het zo ongeveer wel. En ik heb een boel mensen ofwel genegeerd, ofwel Het Oog gegeven die bij nader inzien niet bebloed waren en therefore geen zombie bleken.
Maar was griezelhuis 2 dan ook niet eng? Geen idee. Om 23.00 zat ik met droge voeten onder een dekentje thuis op de bank, met een hondje links van me en een hondje rechts. En u raadt het vast al. Ja, daar ben ik een mens voor, daar geniet ik van en zie ik de lol van in. En ik hoef er niets nada mijn best voor te doen.

Iemant koopt een onderdeel uit 1928

Tijdens mijn rommelige weekend laatst liep ik bij de rommelmarkt in Achterveld tegen wat laadjes op. Ze stonden in de hoek van het gereedschap en de onderdelen. In de mannenhoek zeg maar. En dat was denk ik mijn geluk. Een man laat op die plek zijn oog daar niet op vallen en ik wel. En andere vrouwen die hun oog er ook op laten vallen, laten juist die mannenhoek meestal ongemoeid. Ik weet het, ik weet het, nogal stereotiep. Maar hee, het is geen mening die ik hier opschrijf. Het is gewoon een constatering. En geloof me, ik ben gekwalificeerd genoeg om dit te constateren. Het is tenslotte niet de enige rommelmarkt die ik zo in een jaar bezoek. Dus.
Overigens reageerde de verkoper (een vrijwillige man) vol ongeloof toen ik naar de prijs van de laadjes vroeg. "Deze? Deze laadjes? Wilt u die??' 'Nou nee, niet echt (oh wat kan ik toch bluffen). Alleen als de prijs goed is. (waarna ik mijn ogen ogenschijnlijk ongeïnteresseerd al weer naar wat anders liet dwalen)' Waar de vrijwillige man gelijk van schrok en dus voorzichtig een vraagprijs van 3,- euro uitsprak. Waarna mijn gezicht zich vertrok (van plezier, maar dat kon ik goed verbergen) en ik er een zuur 'nou, vooruit dan maar' uit perste. Deal gesloten. 'Wat gaat u ermee doen?' Dat wordt me best vaak gevraagd als ik ergens iets aanschaf waar de ander geen enkel brood in ziet. Maar meestal heb ik op dat moment nog geen flauw idee. Ik herken alleen een goede deal en de rest volgt wel. Bovendien leken ze erg op laadjes en was de kans dan ook groot dat het laadjes waren en dat ik ze als laadjes ging gebruiken. Leek mij wel overduidelijk.

Al op weg naar de auto werden ze aan een nader onderzoek onderworpen. Er was Inhoud! En dat is Spannend. Het bleken naaimachineonderdelen, klosjes garen, een handleiding en een 'Fee de Foyer'. Die laatste bleek een handborduurmachinetje uit de periode 1890-1930. Met handleiding. In het Frans en eentje in het Nederlands. Mocht iemand zich er dus aan willen wagen ...

Afijn, even wat gegoochel op het type naaimachine en zie hier:

U ziet dat de laadjes onder het blad hangen. En dat ze van elkaar gescheiden zijn. Om ze voor mij bruikbaar te maken heb ik ze samengevoegd en voorzien van een nieuw bovenblad op hun maat. Maar dat was nadat ik ze nog lekker in de meubelolie had gezet, waar ze ook danig van opknapten. Voila!

P.s.: ze kunnen ook nog op slot en de sleuteltjes zitten erbij!

Iemant had een rommelig weekend

View through view-master. Town hall and flower sellers Valencia.

Ik ben benieuwd wie van u mij dit na kan zeggen, maar ik heb zojuist gedoucht met een sprinkhaan. Gezellig saampjes onder de spetters. Ietwat bevreemdend, want normaal ontmoeten we elkaar ergens in het groen. Uhm, ik bedoel dan niet dat ik diezelfde sprinkhaan ergens ontmoet. Ik bedoel dan natuurlijk dat als ik een sprinkhaan ontmoet dat meestal niet onder de douche is, nooit eigenlijk, maar vaker in het bos of op een grasveld. In het groen dus. Zucht. Afijn, dit was dus een heel andere ervaring. Hij vond dat ik er nog goed uit zag voor mijn leeftijd. Ietwat vrijpostig naar mijn menig. Maar hell wat kan hij er aan doen, hij is een geboren charmeur. Dat was aldus zijn uitleg. Hij leek me verder wel ok, dus ik heb het compliment maar geretourneerd. Met een wedercompliment welteverstaan. Een tegencompliment kon ik namelijk niet zo snel verzinnen, zo nog enigszins van slag door de hele situatie en daarbij ook te onkundig op het gebied van sprinkhanen om iets zinnigs op te merken. Nou, dan bent u daar ook weer van op de hoogte. Het heeft hoegenaamd niets met mijn rommelige weekend te maken, of misschien toch weer wel. Ik weet het niet. Zegt u het maar.

Wat wel met mijn rommelige weekend te maken heeft, is het volgende. Mijn weekend begon zaterdag in Achterveld om 9.00 voor het hek van een rommelmarkt die pas om 10.00 uur begon. Ik was niet de enige die daar een uur te vroeg stond. Verkeerde berichtgeving op internet en in de krant had daarvoor gezorgd. Nou ben ik niet zo'n geduldig type en R. is dat ook niet. We hebben, in plaats van te wachten, ons uur dus semi-nuttig besteed door naar Amersfoort te crossen en weer terug. Semi-nuttig omdat de winkel waar we een boodschap wilden doen niet verkocht wat we moesten kopen. Grmpf. Maar we waren wel weer op tijd terug in Achterveld. Daar gingen we na een goed uur weer weg met een vreemde lamp (aankoop van R.), lades van een oude naaimachinetafel, een view-master met wat schijfjes, een puzzelplankje (een wat? laat maar, is voor een projectje, komt wel een keer langs hier), een oude looplamp (heel hip hoor, met het juiste koord een echte industriële blikvanger), kleine bakblikjes (ook voor een projectje, ooit) en een retro houtlook blikje op pootjes. En o ja, het klapstuk. Een schenk-tuit-stop-hoofdje van porselein. 

Het komt door haar keel uit haar neus. Geheel smakelijk is het dus niet.

En alsof dat nog niet rommelig genoeg was. Heb ik vandaag uit Soest ook nog het een en ander mee naar huis gesleept. En super retro keukenrekje van Tomado (passend bij die andere die ik eerder al eens op de kop heb getikt), een blauw retro bureauventilatortje, twee retro tennistafelbatjes (gaat meer om de hoesjes waar ze in zitten), een retrostyle thermoskan (wit met bloemen), en een voormalig stalgebouwtje (geen idee waarom ik dat heb meegenomen, maar er komt vast een dag dat me dat duidelijk wordt). En o ja, het super klapstuk: nog een view-master. In de doos en met een flink aantal schijfjes. 

Model E. Jaren 50. 

Nou verdient die view-master nog wel enige toelichting. Het is namelijk raar. Zo'n ding zoek ik al lange tijd. Ben er lang, lang geleden eentje tegengekomen die van ellende uit elkaar viel en nog tien euro moest opleveren. Echt niet. Ben er eentje tegengekomen die in super staat was. Dertig euro. Ook echt niet. Ik ben van Zeeland he?! Os bin zuunig. En ik lieg hier niet, een van mijn voorouders komt uit die hoek. En die had blijkbaar sterke genen op dit vlak.

Afijn. Maanden en maanden terug kwam ik wat schijfjes tegen, voor de juiste prijs. Die ik maar heb meegenomen. Voor het geval die view-master ook nog eens kwam. Maar die kwam niet. Wel bij iemand anders. Maar die had weer geen schijfjes. En dat is knarsig, een view-master zonder schijfjes. Da's gewoon niet leuk. Dus heb ik die schijfjes gedoneerd. En wat blijkt? Wie goed doet, goed ontmoet. Want prompt ziet R. gisteren voor mij een view-master liggen. Nog net in ok-staat. En ook nog met schijfjes. En voor een euro was de deal gesloten. Jippie. Het is er eentje uit de jaren zeventig. Helaas heeft hij wel een beetje de kleur van het gevangeniseten in Alcatraz. Zo stel ik me dat dan voor. Maar toch. 

Nou? Wat zei ik over die kleur?

Afijn, als u goed gelezen heeft dan weet u dat het view-master verhaal nog niet af is. Want laat ik vandaag nou weer eentje tegen het lijf lopen. Helemaal Piekfijn In Orde. Met doosje en een lading schijfjes. Maar de Zeeuw in mij vond hem te duur. Die Zeeuw toeterde namelijk in mijn oor dat ze echt geen vijftien (15!) euro ging betalen voor zo'n ding. 'Echt niet. Nooit. Loop maar door.' En dat deed ik dus. Braaf. Ik liep ook weer terug, maar dat kreeg ze in de gaten. Tevergeefs dus. Waarschijnlijk liep ik te langzaam. Ik ging dus wat sneller lopen, kwam vanaf de andere kant, ging in overleg over tien euro en liep wederom zonder gedane zaken door met een foeterende Zeeuw in mijn oor. Op weg naar de uitgang. Waar ik alsnog een list verzon om de Zeeuw bezig te houden, vijftien euro in de aanslag hield en de "deal" sloot voor ze in de gaten kreeg wat er gaande was. En nu vier ik dus een feestje. Ik ben zo blij met dat ding. Als een kind zegt R. En die Zeeuw is ook stil. De mond gesnoerd zeg maar. Toen ze zag waar alleen al die schijfjes voor te koop staan op MP.