Iemant nomineert Saar en Marie

Heel leuk en bijzonder vond ik het. Om genomineerd te worden voor de 'Very inspiring Blogger Award' door Paula van de Gebaksjuwelier. De award is een virtuele prijs die rondzwerft in de bloggerswereld. Bloggers nomineren elkaar voor deze prijs en die geven de prijs vervolgens weer door. Geen idee waarom, maar tevens moeten daarbij 7 nutteloze feiten over jezelf gemeld worden. Nou, u verheugt zich kan ik me voorstellen.

Dankbaar als ik ben, doe ik er vervolgens gruwelijk lang over om de award door te geven. Het is niet fraai. Maar vorige week deed zich een prachtige kans voor, omdat zich een inspirerend blog aandiende. Zomaar. Op mijn soort van deurmat. Hoe inspirerend voor mij persoonlijk is nog wel even de vraag, maar het heeft me in ieder geval weer aan het schrijven gekregen. Niet dat dat het doel van die blog is. Nee, Saar en Marie beklimmen de hoge berg naar een gezonder, sportiever en bewuster leven. En nemen iedereen op hun weg mee die maar mee wil. Ook degenen die een frisse tegenzin ervaren (structureel of tijdelijk). Daar doen ze volgens mij helemaal niet moeilijk over. Al is het een stuk leuker als je een vrolijk gemoed hebt. Alles is trouwens een stuk leuker met een vrolijk gemoed. 

Overigens, met betrekking tot sportiviteit is bij mij die tegenzin ongeveer wel structureel te noemen. Gezonder dat lukt nog wel, bewuster ook (alles relatief he), maar sportiever heb ik geen boodschap aan. Mijn hele leven hoor ik van een bepaald hormoon dat vrij komt bij fysieke inspanning. Marie heeft het er hier ook over. Nou echt niet hoor. Echt niet. Nooit, maar dan ook nooit is dat hormoon vrij gekomen. En ik heb er inspanning genoeg voor geleverd hoor. In het verleden. Zoveel dat ik het wetenschappelijk bewezen acht dat dit hormoon een vrij specifieke voorkeur heeft. Voor andere mensen. Niet voor mij. Ik beweeg me gewoon zo actief mogelijk bij het uitvoeren van mijn dagelijkse werkzaamheden (u zou mij op dit moment dit logje eens moeten zien schrijven, best een uitdaging tijdens een radslag) en verder banjer ik drie keer per week door het bos. Tot zover. 
Op dat hormoontje na, tref ik echter een heleboel herkenbaarheid aan bij Saar en Marie. Dat maakt deze blog leuk om te volgen en er wat van op te steken. Nu nog vanaf de bank, maar wie weet ....... ze pakken het goed aan. Dus, Saar en Marie, bij deze heel veel succes gewenst en dank voor alle inspiratie!
Enne, neem jullie tijd hoor. Om de award door te geven. Het is misschien niet heel netjes om lang te wachten naar degene toe die je genomineerd heeft, maar other than that draait de wereld en het internet gewoon door.

Pffff, en dan nu waar u natuurlijk ontzettend naar uitgekeken heeft, de 7 (!) nutteloze feiten:

1. Ik moet niezen van advocaat. 
2. Ik val alleen in slaap op mijn rechter zijde. Tenzij ik heel moe ben, dan is het om het even. Mocht u mij in die staat (heel moe) tegenkomen, dan is het verstandig ruim baan te maken en mij zonder obstakels mijn bed in te laten rollen. Dat geldt ook voor mijn hondje C. Wij begrijpen elkaar bijzonder goed op dat punt.
3. Mijn Wordfeud skill rating is op dit moment 1562. En ja, dat speel ik nog steeds elke dag.
4. Ik kijk graag series op Netflix (iets wat Saar en Marie ook niet vreemd blijkt).
5. Vanaf ongeveer september ben ik bezig met kerst, waarna de kerstdagen zelf (hoewel leuk) altijd net iets anders uit de verf komen dan ik voor mijn geestesoog zag in de aanloop er naartoe. De cottage ontbreekt bijvoorbeeld, bijna altijd de sneeuw ook, evenals de kalkoen op een buitensporig aangeklede tafel in een rondom versierd huis en ook de roedel honden bij het haardvuur behorende bij de grote familie van minstens drie generaties zijn in geen velden of wegen te bekennen. Ik weet dat ik niet de enige ben hierin. Zij heeft er ook last van. Al kan het geestesoog misschien verschillen vertonen.
6. Een nieuw boek dat door mij gelezen is, kan zo weer terug in het schap. Je ziet er echt niets van.
7. Ik heb een bloedhekel aan pretparken, funfactories, partyboerderijen en dat soort aangelegenheden. Ik word er subiet obstinaat van. Hetzelfde effect heeft een fiets overigens op me. Als ik er op moet zitten dan en geacht wordt mezelf erop te verplaatsen. Nee wacht, dat is nog een graadje erger blijkt. 

Iemant voorspelt een vlooienmarkt

En zo gingen we zondag op weg. Van het ietwat morsige hotelletje in België naar de Eurotunnel. We reden door de velden. Bochtje links, bochtje rechts. Heuveltje op. Heuveltje af. In de aanloop naar wat ik denk dat het derde heuveltje was, deed ik een voorspelling. 'Na dit heuveltje, een bochtje naar links en dan is me daar toch een grote vlooienmarkt!' En laat ik nou toch gelijk hebben. We waren het heuveltje net over en er staan auto's links en rechts geparkeerd. Allemaal volk op de voet en in dezelfde richting. Nou, dan weet je genoeg. Meer zeg ik niet. O jawel, toch. Er was me dus een grote vlooienmarkt! Door de straten van een klein dorpje. Zwierend. Heerlijk. Beter kun je het haast niet hebben. Iets meer tijd was handig geweest. Vanuit mijn optiek dan. R. was blij dat we ergens op tijd moesten zijn.

 [....een kleine onderbreking...moest even een foto maken van R. met een heli boven zijn hoofd...staan namelijk ergens in Engeland in het veld...waar ze laag vliegen met heli's...en landen voor je neus....en...heel spannend allemaal...helaas moeten we nergens op tijd zijn....]

Afijn, ik was dus blij. Daar ergens in België. En heb zulke afgrijselijke kitschdingen gescoord, dat ik er bijna geen foto van durf te plaatsen, maar ik doe het toch. Die papegaaien waren eigenlijk nog erger. Die zaten op een ernstig verkleurd romantisch, op karton geplakt, tafereeltje van een herdertje gespijkerd. In een goudkleurige krullijst van een of ander plastic. De lijst heb ik nog, het tafereel niet meer.

[...een kleine onderbreking...kwam een border collie aangerend uit het veld....rechtstreeks mijn armen in....hekel aan heli's blijkt....ik kan hem begrijpen...we hebben gezellig saampjes op zijn baasje gewacht]

Afijn, de Lourdes souvenirs krijgen t.z.t. ook een andere bestemming. De lijstjes en het bolle glas zijn echt ge-wel-dig! Niet?!!
Eens of niet, ik ga me nu even concentreren op het voorspellen van een mega carbootsale. En lots of time .....I'll keep you posted.

Iemant got some penny licks!

En toen waren we in Lynmouth, een klein kustplaatsje aan de rand van Exmoor National Park. Een werkelijk allerschattigst plaatsje. We waren er vroeg. Dus het was nog aan het ontwaken. Winkeliers openden hun deuren en stalden hun waar buiten uit. Iemand ging op weg voor zijn krantje, een oude heer zat met een kop koffie en een slaperig hoofd zijn zonden te overdenken aan de rand van de haven. Ik zat ook aan de rand van die haven. Maar had geen zonden te overdenken, dus keek wat om me heen. En kreeg uitzicht op een autootje met een laadbak. Bovenop de laadbak zat een soort kooi. Op de zijkant van de auto stond c.r.a.p.p. En in de auto, in die kooi verdween met een grote zwaai een bijzonder leuk laatje. En nog een. En een plank. En er liepen allemaal mannetjes af en aan met spullen. Om het in die kooi te mikken. Daar ging dus iets niet goed leek het mij. Reden waarom ik maar eens van dichterbij een kijkje ging nemen. En wat ik zag ontstemde mij een ietwat. Ik zag namelijk leuke winkelmandjes, een leuk kastje, een ouderwets kaartenrek allemaal aangezien worden voor rotzooi. Een grove vergissing dus. De eerste meneer in het vizier moest het ontgelden. 'Why are you throwing these things out? There perfectly fine?' 'Oh no you're mistaking, this is all rubbish. Just some stuff from an old shop. But if you see anything you like, you can have it.' 'I'am afraid there's too much to like and I can't take it with me. And it hurts my heart seeing these things been thrown away like this'. Hij schurkte zijn schouders en ging weer naar binnen, een nieuwe lading halen. Ik ging staan overwegen of ik het kaartenrek uit de kooi ging trekken. Het was nogal groot en dus nogal onhandig om de rest van de vakantie achter ons aan te slepen. Ik kon in ieder geval één iemand noemen die dit een bijzonder onzalig idee zou vinden. Nonetheless het ding was zo leuk dat ik besloot dat maar voor lief te nemen. Ik ging dus op zoek naar de man die ik nodig had, althans dat was het plan, maar toen stond ie al achter me. Met een doosje van hout in zijn handen. Met glazen dingetjes erin. 'These are penny licks,' he said. 'You can have them (and now bugger off (he didn't say that of course, but I bet that was what he was thinking)).' 

Dat was me toch lief van die man. Ik vergat (tot mijn spijt later) subiet het kaartenrek. Want wat zijn penny licks? Nou dat zijn glazen ijshoorntjes uit de Victoriaanse tijd. Toen ze nog geen eetbare hoorntjes hadden. Ze zijn niet allemaal meer heel, maar hee hoe zat dat nog eens met een gegeven paard.... En het kratje waar ik ze in kreeg is ook nog eens heel leuk. Dus. Alleen jammer van dat kaartenrek. Kan er niets aan doen. Het blijft knagen. Ook al omdat ik vorig jaar die ladder niet heb meegenomen. Knaagt ook nog. 

Iemant wil ook flaneren met een schaapje

Kijk nou toch! Wat een dotje he?! Vandaag gescoord op een toevallige rommelmarkt. Dat is een markt waarvan je niet wist dat ie er was en waar je dan toch terecht komt. En dat zijn vaak hele goede.
En vandaag heeft een hele lieve meneer me op die toevallige rommelmarkt gematst met deze prachtige dame. Ik vind haar helemaal geweldig! Ze is een ietsiepietsie gehavend, maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben tenslotte nu al niet meer helemaal gaaf en zij is stukken ouder dan ik ben. Haar geboortedatum ligt namelijk ergens tussen 28 augustus 1945 en 28 april 1952. En die van mij beslist niet.

Ze schijnt nog te werken ook, als je haar mechanisme aanzwengelt. Gaat ze zwieren. En het schaapje zwiert achter haar aan. Schattig he?! Zwieren met een schaapje in je ene hand en een parasolletje in je andere. Hoe leuk zou dat zijn?
Blijkbaar deden ze dat ooit in Japan. Want daar komt ze vandaan. Bezet Japan om precies te zijn. Dat de wereld dat maar even weet. Alhoewel, ze ziet er niet zo Japans uit. Misschien was dat destijds het Westerse wereldbeeld van Japan? Zoiets als Nederlanders lopen op klompen en alle westerlingen flaneren met schapen. Ach, waarom ook niet. Zou het straatbeeld een stuk opfleuren, al die parasolletjes. En al dat gemekker is ook best grappig. Ik stem vóór.

En dat brengt me op het volgende verzoek. Zou er alsjeblieft iemand willen opstaan en een apparaat willen ontwikkelen waarmee je kun projecteren wat een voorwerp heeft gezien? Dat lijkt mij nou zoooo gaaf. Een soort van reversed beamen. Misschien heb ik dit u al eens laten weten, dan is dit de tweede keer. Geeft gelijk aan hoe graag ik dit zou willen. Zien wie haar gemaakt heeft, wie er met haar gespeeld heeft en hoe ze in Nederland terecht is gekomen. Om te beginnen is beeld alleen genoeg, geluid mag later wel. Geeft u mij een seintje als u dit voor elkaar heeft? Mijn dank is groot.

Iemant wil graag goed handig zijn

De losse onderdelen

Er is eigenlijk altijd maar één reden wanneer ik mijn blog verwaarloos. Ik ben te saai, te volwassen en te druk met dingen die zogenaamd Belangrijk zijn. Er komen gewoon geen zinnen en onderwerpen uit me die de moeite van het lezen waard zijn. Niet dat dat nu wel zo is, maar

Inspiration exists, but it has to find you working

Pablo Picasso

Dus mocht u dit een stom logje vinden, u weet nu wie daar schuldig aan is. En over die boeg heb ik er nog wel eentje, of twee eigenlijk. 

Whatever you are, be a good one

Abraham Lincoln

Moet je het natuurlijk wel in de goede volgorde doen, anders ben je goed in iets waar je helemaal niet op uit was. Kan ook leuk zijn. Maar kan ook niet. Of het moet je gewoon helemaal niets uit maken. Ga dan gewoon lekker door.

I always wanted to be somebody

But now I realize I should have been more specific

Lily Tomlin

Ik geloof dat ik goed ben in iets wat best prima is, maar ik zou ook graag beter zijn in wat anders. To be more specific: ik zou wel heel handig willen zijn met gereedschap en materiaal. Want weet je, ideeën zat. Maar de uitvoering ervan vereist altijd kennis van constructies, verbindingen, hout, metaal, schroeven, machines enzovoort. O ja, en meestal ook kracht. Daar gaat het ook mis. Ik ben best handig, maar door gebrek aan kracht eindigt een schroevendraaier te vaak ergens waar het bloed oplevert. Nu dit weekend is gebleken dat ik een waarschijnlijk talent heb voor lassen, leek er licht te gaan gloren. Maar ja, dat wat je moet lassen verschijnt niet vanzelf in de juiste maat en vorm voor je neus. En aangezien een schroevendraaier al een probleem kan zijn ... laat ik een slijptol helemaal maar links liggen. Of rechts. Maakt niet uit. Ik blijf er vanaf. 

And now for something completely relevant: iemand een idee hoe ik dit met elkaar verbindt (stevig en wel)?

Als u zich hier nou even over buigt, dan ga ik ondertussen wat schilderen en plakken. Dat lukt namelijk wel. Geheel zelfstandig. Met kwasten heb ik eigenlijk nooit een probleem, hoef me zelfs niet om te kleden als ik de muur wit. En nee, - ik zie uw ogen al glinsteren -u hoeft nu niet uw verfproject aan te bieden. Ik heb hier nog genoeg projectjes. 

Het resultaat in theorie

Btw, ik beschik over geen enkel ruimtelijk inzicht. Als ik wist hoe het omgekeerde van ruimtelijk inzicht genoemd wordt dan schreef ik dat hier (onruimtelijk uitzicht?), want dat is wat ik heb. Misschien handig voor u om te weten, mocht u mij willen voorzien van een advies. Wat ik zeer op prijs stel. Bij voorbaat dank.