Iemant wandelt met ezels

 Als ik me niet vergis is dit Dieske, met daarachter Pebbles.

Pebbles loopt hier met J. en daarvoor loopt Raffles met W. 

Gisteren gewandeld. Met Pebbles en Raffles, twee ezels van de ezelsociëteit in Zeist. En met nog een hele groep. Maar de dames Pebbles en Raffles waren onder onze zorg geplaatst. En daarmee waren we een beetje meer van hen dan van de anderen. Pebbles loopt graag achteraan en dan het liefst met Raffles voor zich. Dat combineerde dus helemaal goed, achteraan is inderdaad het fijnste plekje bij een wandeling. De ezelwandeling is een hele leuke ervaring en voor de sociëteit een manier om weer wat inkomsten te genereren. Dus wil je iemand nog eens een origineel verjaarscadeau geven, een afdelingsuitje organiseren, een familiewandeling organiseren of heb je helemaal geen reden nodig, geef je dan op voor deze hele, hele leuke ervaring. De wandeling is niet geschikt voor (de meeste) kinderen of mensen slecht ter been, want de wandeling duurt twee uur en voert over ongelijke bosgrond. Een toelichting op die kinderen is misschien op z'n plaats. Kinderen rennen en kinderen schreeuwen, hun aandacht verslapt, ze worden moe, ze hebben tere teentjes, staan niet stevig op hun beentjes, zijn niet beducht op naderende ezelgebitten en hebben tegenwoordig tot slot vaak ouders die geen grenzen aangeven. Vandaar dat ik (ik ja en niet de sociëteit) alle ouders die nu denken dat dit een leuk alternatief is voor de dierentuin (of een kinderfeestje godbetert) vraag hier goed bij stil te staan. Als u denkt dat alle hierboven genoemde punten op uw kind niet van toepassing zijn, check dat dan even bij iemand anders (iemand die eerlijk durft te zijn). Als uw mening wordt gedeeld, en heus ik geloof echt wel dat zulke kinderen bestaan, dan kunt u overwegen een ezel te vragen of jullie mee mogen lopen.

Iemant probeert zichzelf niet zo serieus te nemen

Ik geniet ervan als mensen zichzelf niet zo serieus nemen. Neem nou deze twee heren. Ik zal er geen kerstbal om breien, maar ik heb toch even van ze genoten. Heerlijk toch? De humor is vaak ver genoeg te zoeken en als je het dan niet bij een ander vindt, dan zoek je het toch bij jezelf? Maar, let's be honest, zo makkelijk is dat niet. (Ik gooi er af en toe wat Engelse termen tussendoor, dat verhoogt mijn hitkans op Google bijvoorbeeld en dus ook mijn kans om dit jaar over de 2000 pageviews te gaan. Ik weet het, ze kunnen het waarschijnlijk niet lezen dan, maar dat weet ik dan niet he. Ik kan dan nog net doen alsof.)
Voor je het weet neem je jezelf weer heel Serieus. En zijn er zo weer wat dagen om, waarna je denkt 'goh, dat was wel weer Serieus hoor, tijd voor iets belachelijks'. En dan mis je op dat moment net die stroke of genius om jezelf even flink uit te lachen. En als je dan niet om jezelf kunt lachen, dan lach je toch om een ander? Ik weet niet waar dit logje zich heen beweegt, het is in ieder geval niet de richting op die ik in gedachten had. Het plan was namelijk om u te vertellen dat ik mijn eigen grapjes soms zo grappig vind, dat ik, voor ik de kans heb om ze te vertellen, al zoveel lol heb (een soort van Marc-Marie Huijbregts trekje), en daarmee de verwachtingen bij de ander zo hoog leg, dat het van de weeromstuit iets wordt als 'huhu, je had er bij moeten zijn'. Gevolgd door een meewarige blik.

Iemant had kortsluiting

Als iemand me op mijn mobiele telefoon belt, dan klinkt Mr. Bean die me met steeds meer urgentie in zijn stem vraagt om op te nemen. Belt er iemand op de huistelefoon dan klinkt er 'tring, tring'. Let op het toch duidelijke  verschil ...
Nou zat ik laatst op de bank wat fotootjes te kijken op mijn telefoon die ik met deze geweldige app had gemaakt. Er klonk 'tring, tring'. Mr. Bean was nergens te bekennen. En zie daar de kortsluiting. Ik had geen flauw idee hoe ik mijn telefoon moest opnemen. Normaal gesproken als je een app 'tring, tring' open hebt en de telefoon gaat, komt er een groen knopje 'tring, tring' in beeld waarmee je kunt opnemen. 'Tring, tring', maar dat knopje kwam niet in beeld. 'Tring, tring', hoe neem je dan op? Ik staarde in opperste verbazing naar 'tring, tring' mijn telefoon. 'Neem je nou nog op?', hoor ik naast me. Ja, dat was 'tring, tring' wel het plan. Maar de Grote Vraag was: hoe? Dus mijn duidelijke antwoord 'tring, tring' was: 'ik weet niet hoe!'. De reactie daarop was een hoofd met een groot vraagteken erboven naast me en het droge commentaar: 'het is de vaste telefoon die gaat hoor, verder alles goed?'
Een duidelijk geval van kortsluiting. En wees eerlijk, heeft u daar nooit last van? Ik ken in ieder geval nog iemand anders dan mezelf met kortsluiting. Die maar niet begreep waarom het geluid harder en zachter ging toen ze een andere zender opzocht. Ik bedoel maar.

Iemant nomineert en heeft een vraag aan E.

Vandaag heeft de puzzel van het Kerstmenu een vervolg gekregen. Op de nominatie staan nu: kijk maar even op de foto. [Met hartelijke dank aan AH.] Deze gerechten moeten tussen nu en Kerst dus nog eerst de kooktest ondergaan: smaakt het? Of beter gezegd, lukt het ons om ze smakelijk te maken? Om onszelf niet te veel stress te bezorgen moet u zich bij de kooktest niet voorstellen dat we het hele menu ineens testen. Nee, dat gaat stuk voor stuk (misschien en dan echt misschien, twee tegelijk). Nou komt HH komend weekend, die gaat daarmee vanzelf mee in het testpanel voor de linker bovenhoek. En E. heeft heel onverstandig aangegeven graag te komen testen. Heeft E. nog een voorkeur?

Iemant zit met een Dilemma

Het is u bekend, ik was in een blogdrama gezakt. Weet u niet waar ik het over heb? Dan bent u

A: nieuw hier
B: niet zo'n trouwe lezer
of
C: uw geheugen is niet al te best, zeg maar slecht

[Slechts één antwoord is het juiste. Klik als u wilt weten waar het over gaat, maar zonder deze kennis is dit verhaaltje ook te volgen.]

Goed, het blogdrama. Daar probeer ik nu uit op te krabbelen en ik moet zeggen dat ik vooralsnog best tevreden ben. Ik hoop u ook. Maar dan nu het Dilemma. Rechts op mijn blog, onder het kopje 'De anderen' staat een lijstje met links naar blogs van mensen die ik ken en van mensen die ik niet ken. De mensen die ik ken zijn leuke mensen, dat kan ik u verzekeren. De mensen die ik niet ken zijn vast ook leuk, maar ik steek mijn hand er toch niet voor in het vuur. Nu hebben de mensen die ik ken ook een lijstje op hun blog met links naar andere blogs van mensen die zij dan weer kennen en niet kennen. Ik sta of stond daar tussen. Tot zover de inleiding. Want hier begint het Dilemma. Hoe interpreteer je het als je eerst wel op het lijstje van een ander stond en nu niet meer? Doe je wat, ga je vragen stellen of zo? Schrijf je er een blogje over? Of doe je niets en hoop je gewoon dat je je plekje op een fijne dag weer terugkrijgt? Ik vind hem moeilijk hoor.