Iemant waagt zich aan Krav Maga

U moet even weten, om de waarde van mijn inspanning goed te kunnen duiden, dat ik zo stijf ben als een wortel en de conditie heb van een mopshond met overgewicht. En dat is geen recente ontwikkeling. Dit hoort al enige tijd bij mij. Hardlopen en aerobics zijn de twee halfslachtige pogingen die ik in de afgelopen 15 jaar heb ondernomen om mezelf wat sportiever te maken. En dat dan ook nog in de eerste helft van die 15 jaar. En o ja, vorig jaar heb ik nog een sportgame voor de Kinect voor mijn verjaardag gekregen. De hoes ziet er heel leuk uit.
Tot zover de context.
Want donderdagavond was het moment daar. Na iets van 5 of 6 afzeggingen van verschillende kanten had ik gisteren mijn proefles Krav Maga. Een verdedigingskunst die zijn oorsprong heeft in Israël. Valt het u op? Een kunst he. Dat komt dan weer dichter bij me in de buurt.
Hoe ik op dit onzalige idee kwam zal ik u vertellen. Een aantal weken geleden, ik meen het was september, startte een nieuwe serie van Expeditie Robinson. Sipke deed mee. Niet lang trouwens, want hij viel niet goed in de groep waardoor hij eruit werd gestemd en toen viel ie ook nog eens van een trap waardoor hij zijn enkel brak. Maar deze informatie is allemaal niet relevant. Sipke werd, net als alle andere kandidaten, aan de kijkers voorgesteld middels een filmpje over zijn dagelijks leven en zijn verwachtingen van de komende expeditie. Dat hij zijn enkel zou breken was niet iets wat hij verwacht had, tenminste het werd in het filmpje niet genoemd. In het filmpje zagen we een fanatieke Sipke die zijn handen ferm tegen een stootkussen sloeg, ondertussen gestoord door een andere fanatiekeling die de taak had hem van het stootkussen vandaan te houden. Hij moest slaan aan de ene kant en wegduwen aan de andere kant. Het zag er allemaal indrukwekkend uit. En vriend R. trok de conclusie dat dit hem echt een activiteit voor mij leek. En ik trok de conclusie dat hij daar best eens gelijk in kon hebben en liet het daarbij.

Tot een aantal weken later. Ik raakte in gesprek met collega S. Ze vertelde me over haar sportieve activiteiten. En om daar wat aan te relateren vertelde ik over de sportieve activiteiten van Sipke (ik kon immers niet uit eigen ervaring vertellen en dan moet je improviseren). Maar .... geluk of ongeluk (dat laat ik u over een aantal weken weten) wist S. te vertellen dat Sipke aan Krav Maga deed. Een heel gesprek ontspon zich. En in mijn hoofd ontstond het idee om ook aan Krav Maga te gaan doen. Ik nam nog wat tijd om aan dat idee te wennen en zocht uit of dat dan ook in mijn woonplaats kon. HelaasGelukkig bleek dat zo te zijn. Een afspraak voor een proefles was gemakkelijk gemaakt en daarna gemakkelijk nog een aantal keren verzet dus. In de tussentijd kwam collega S. wekelijks haar nieuwe blessure tonen, die opliepen van een blauwe plek naar mank lopen tot een bijna gescheurde lever of zo. Ik raakte ietwat ontmoedigd.
Maar donderdag ontkwam ik er niet langer aan. En ... het was leuk. De halve les heb ik zwaar hijgend, zwarte vlekken ziende en wat draaierig toegekeken. Maar dat kwam omdat ik veel te fanatiek mee had gedaan aan de zware, zeer zware warming up natuurlijk. Maar waar en wanneer ik kon heb ik mezelf verdedigd, door van me af te trappen, naar kelen te grijpen, fictieve kaakstoten uit te delen en dit alles ook weer af te weren. De ronde met kruis slagen heb ik overgeslagen, gezien het feit dat ik de enige was zonder toque.
En nu heb ik spierpijn.

Iemant staat op Nul

Gemiddeld komen 14 procent van de dagelijkse pageviews vóór 10:22.
Op grond van de pageviews van 0 vandaag en tot nu toe zal uw site vermoedelijk vandaag 0 pageviews bedragen (+/- 0).


Dit was de harde waarheid die me zojuist tegemoet 'schitterde' op mijn scherm. En gisteren was de stand ook al 0. 0! Als u denkt dat er toch een bezoeker was omdat de statistieken 1 aangeven op de datum van gisteren, dan kan ik u zeggen dat die zielige 1! door mezelf is veroorzaakt door mijn blog vanaf mijn telefoon te bezoeken. Maar als u mijn blog helemaal niet leest, dan kan ik u zelfs dat niet zeggen. Zo sneu.
Desondanks zet ik door. Ik moet en zal over die 2000 pageviews gaan bij het einde van dit jaar. 

[Dat is mijn korte termijn doel he. De lange is dat ik een grote kleine schare trouwe lezers om mij heen heb verzameld wiens dag ik zo af en toe een stukje fijner maak door een schaterglimlach te ontlokken] 

Dus de sporadische lezer praat ik een zodanig schuldgevoel aan dat hij of zij zich verplicht voelt om zich in ieder geval tot het einde van dit jaar een aantal keer door de statistieken te laten noteren. Dat kan al zonder de stukjes überhaupt te hoeven lezen. Maar dat raad ik u niet aan natuurlijk. Want zodra mijn korte termijn doel is behaald, kom ik achter u aan voor mijn uiteindelijke doel. En dat kan goedschiks of kwaadschiks. Mocht ik uw schuldgevoel nog niet voldoende aangewakkerd hebben, dan wil ik u bij deze hartelijk bedanken voor het overweldigende aantal reacties met goede recepten voor mijn bakdingetjes. *Het wordt al grimmiger.*

Iemant bakt er niet veel van, maar het kan wel

Sommige van die logjes leiden echt een eigen leven. Je start met een verhaal voor ogen en als je klaar bent, blijkt het ergens anders over te zijn gegaan. Zo ook mijn vorige logje over de IK En Anderen-winkel. Ik had mijn begane fout helemaal niet met u willen delen, maar dat ging geheel vanzelf. Zoals Elise zei zat het me blijkbaar nog steeds dwars en daarmee schrijf ik de spontane bekentenis maar toe aan een of ander verwerkingsproces.
Wat ik wel had willen delen, maar wat dus niet vanzelf ging, ga ik nu proberen. De start van het vorige verhaal ging nog goed. Dat kan ik hier wel weer kopiëren. Dan bedoel ik dat stuk dat er dingen aan je blijven kleven die je helemaal niet ging kopen.

[Even tussendoor: op de achtergrond luister ik op dit moment naar haar. Een aanrader wat mij betreft.]

Allora, enkele weken geleden liep ik daar dus. En de bakdingetjes op de foto bleven aan me kleven (wees gerust, ik heb ze afgerekend). Ze riepen acute beelden bij me op: blokhut, sneeuw, haardvuur, elanden met damp uit hun neus langzaam voorbij kuierend langs de met ijsbloemen bedekte ramen, aga-cooker, kerstversieringen waar je ook maar kijkt, spelletjes, leuke mensen om de keukentafel met mokken warme chocolademelk waarop marshmellows dobberen, drogend wasgoed aan een lijntje (ja, dat was een beetje een vreemde, ik geef het toe), tevreden slapende hondjes in rieten mandjes met kerstdekentjes en tot slot een perfect bijpassend keukenschort. Die laatste was niet zo raar, die hing er namelijk naast. Die bleef dus ook kleven (en is inderdaad ook afgerekend).

[het duimpje op de foto is geen stuiptrekking, maar een serieuze poging om aan te geven dat dit een leuk schort is]

De beelden werden vergezeld van geuren: appeltaart, kaneel, dennen, stoofpotjes en poep. Die laatste bracht me zonder pardon terug in de werkelijkheid en ik verdacht direct het vierjarige moederzoekende peutertje naast me van de oorzaak daarvan. Afijn, het totale plaatje (zonder wasgoed en poep) was de oorzaak van de aankoop. En nu zit ik dus met 440 (!!) bakdingetjes (sorry, ik weet niet hoe ze heten, anders dan Snödriva, maar dat zegt me niet zo veel) en met geen enkel idee wat ik ermee ga doen. Dus als u nog een tip hebt? Weet wel even dat ik niet van muffins houd. Maar voor de rest houd ik me aanbevolen hoor.

Iemant en de IK En Anderen-winkel

Ik denk dat velen met mij delen dat je bewuste winkel vaker verlaat met dingen die je niet nodig hebt, dan wel. Er blijkt altijd wel iets te blijven kleven aan je winkelwagen waar je niet op uit was. Wat dan bij de kassa pas goed tot je doordringt en waarna je gelaten afrekent. Je kunt er ook niets aan doen. 

Tenminste, zo vergaat het mij meestal. Meestal ja. Soms reken ik niet eens af. Is gebleken.
Met het risico op een celstraf, biecht ik hierbij mijn eerste en enige misdaad op. Misschien heb ik het geluk dat de daad verjaard is (hoe lang is daarvoor nodig? Drie jaar of zo genoeg?), of dat er naast mijn bekentenis geen enkel ander bewijs is. Op een getuige na. Hmmm, dit ziet er niet zo best uit.
Allora, terug naar de aard van de overtreding. U kent natuurlijk die Grote, Gele tassen die u mag lenen voor de duur dat u zich in de winkel bevindt. U mag uw aankopen daarin vervoeren vanaf het moment dat u ervoor valt, tot het moment dat u bij de kassa afrekent. Of totdat u bij de auto aanbelandt. In mijn geval dus. En voor alle duidelijkheid: zonder af te rekenen. Hoe dat zo kwam? Ik had die dag geen tas bij me. In de winkel aangekomen pakte ik dus een Grote Gele tas en deed daarin een setje glazen. Die glazen waren de bijzonder goede reden voor een bezoek aan de winkel. De tas deed ik over mijn schouder en we (R. was ook mee) liepen nog wat de winkel door. Een aantal keren schoot door mijn hoofd dat ik niet moest vergeten om af te rekenen. Dat de druk op mijn schouder niet door mijn normale tas kwam, maar door de gele IK En Anderen-tas met een inhoud die nog niet van mij was. Inmiddels had R. een kar geregeld. Hij heeft er namelijk ook last van dat er allerlei dingen aan hem blijven kleven die hij niet nodig heeft, maar wel moet afrekenen. En dat hebben we gedaan, afrekenen. De dingen die in de kar lagen. Toen we bij de kassa kwamen. Dat was net voor het moment dat ik met een Grote Gele tas om de schouder, inclusief inhoud zo de deur uit wandelde. Om bij de auto te concluderen dat ik een misdaad had begaan. Eentje van maar liefst 1,80 en de waarde van een Grote Gele tas. Die blijkbaar nog niet Groot en Geel genoeg is voor de persoon bij de IK En Anderen-winkel die de taak heeft om bewuste en onbewuste winkeldieven te betrappen. Het is zijn schuld.
En ik had ook nog eens niets aan de tas. Iedereen weet immers dat het in bezit hebben van een Grote Gele tas, buiten de IK En Anderen-winkel, geen zuivere koffie is. Ze zouden me allemaal raar aangekeken hebben. 

Iemant heeft last van putjes

Nee, we hebben het hier niet over cellulitis. Daar zou ik ook een logje over kunnen vullen, maar daar heb ik geen zin in. We hebben het hier over putjes in de weg. En dan niet in de zin van knullige kuiltjes, maar gewoon zoals het is. Putjes dus. In de weg. Naast dat ze in de weg zitten, zitten ze dus ook in de weg. Herhaaldelijk. Bijna elke ochtend. Wat is er aan de hand? Zo'n twee jaar lang inmiddels rijd ik 's ochtends in het buitengebied over een lange rechte weg. Een stuk van een kilometer zo ongeveer. In dit buitengebied is het 's ochtends niet heel druk, verkeerstechnisch gezien. Er rijdt zo af en toe eens een fietser, er loopt eens een wandelaar (soms met en soms zonder hond) en zo af en toe heb je ook een tegenligger in de vorm van een auto. So far so good.
In die weg zitten aan de rechterkant (dat is mijn kant als ik naar mijn werk ga) drie putjes. Drie maar. Die putjes zijn niet zo fijn om doorheen te rijden. En daartoe zou ook geen noodzaak zijn. Je kunt er met gemak omheen. Ruimte genoeg. Tenzij ..... je een tegenligger tegenkomt in de vorm van een auto. Ruimte weg. En dan moet je dus door het putje. Nu presteer ik het om van de twaalf keer in de week dat het van toepassing kan zijn, (vier werkdagen, alleen op de heenweg, drie potentiële putjes om doorheen te moeten per ritje, maakt een potentie van twaalf) er minstens tien te gebruiken. Om door het putje te gaan dus. Hoe kan het in vredesnaam dat die sporadische tegenligger er altijd rijdt als ik niet door het putje wil, maar er omheen? Vóór het putje? Niemand te zien! Ná het putje? Niemand te zien! Ter hoogte van het putje? Bij mij altijd wel iemand! Nou ja, zo'n twee keer  niet dan.