Iemant verbaast zich wel en niet

Mede ingegeven door het feit dat ik een Malle Sien in ontwikkeling ben en het feit dat als dat niet zo was geweest ik wellicht ook een verdomd goede makelaar zou zijn geweest of interior designer, heb ik me zojuist weer gestort in een geliefde bezigheid: huizensites doorspitten. Of ik nu wel of niet op zoek ben naar een nieuw huis, dit doe ik met enige regelmaat. Zo blijf je op de hoogte. Daarom weet ik nu dat er veel te koop staande huizen ook leegstaande huizen zijn. Bewoners zijn al naar elders vertrokken, het huis zielloos achterlatend. Soms al jaren wachtend op betere tijden. Zonder huizensites te bezoeken weten we allemaal dat het niet zo makkelijk is om je huis nu te verkopen. De mensen die het bord in hun tuin al in 2009 zetten en hun handtekening in 2012 nog steeds niet, weten waar ik het over heb. En wat ik dan dus niet zo goed begrijp en waarover ik me dus verbaas is de kwaliteit van best veel foto's. Seriously, waar Slaat Deze Foto Op? Zelfs als per ongeluk afgedrukte foto slaat ie nergens op. En je dan afvragen waarom er geen kijkers komen. We hebben het hier niet over mensen die gedacht hebben 'ik doe dit zelf wel even'. Nee hoor. Ze hebben een heuse makelaar in de arm genomen he. Het is schandalig.

En dan zitten er ook nog van die makelaar types tussen die denken de ze met een foto van een roos de boel wel opkrikken. En dat zou kunnen. Dat was een mogelijkheid geweest. Als door de overige foto's niet overduidelijk blijkt dat we het hier hebben over een smakeloos (ongeacht smaak) en zwaar verwaarloosd geheel. Waar zelfs een hele rozentuin met regenboog geen kleur aan kan geven.

En tja, wat moet je hier nou over zeggen? Een wonder? Want eerlijk, hoe krijg je het voor elkaar om de pot zo stralend wit te hebben en op de foto te zetten, terwijl op de bril een tierig welend oerwoud aan schimmels hoogtij viert. En als deze foto nou een uitzondering vormde op de andere zeer smaakvolle en uitnodigende ruimtes van dit pand, dan zou je je schouders wellicht ophalen en bellen voor een bezichtiging. Maar nee, het hele beeld kan niet anders dan de indruk geven dat je een voormalige hoerenkast op je scherm ziet. Een lege hoerenkast, die al drie jaar te koop staat. Hoe zou dat nou komen?

Nee, dan bezichtig je liever dit huis. Ook geen gangbaar plaatje waarmee mensen hun huizen te koop zetten. Maar je krijgt wel informatie. Deze mensen hebben bijvoorbeeld honden. Da's voor mij een pre. Dat betekent hopelijk dat buren gewend zijn aan honden en geen stekelhaar krijgen op het moment dat wij het pand zouden betrekken met onze twee vaste viervoeters en tijdelijke bezoekers voor de fotostudio. Verder is het de moeite waard om verdacht te zijn op sporen van rook, want het zou kunnen dat er een pakje sigaretten op tafel ligt. Maar een ding puzzelt me. Die mevrouw, past ze hier nou wel of niet? Lamp en vrouw matchen niet. Laptop en vrouw eigenlijk ook niet, maar blijkbaar toch. Woont ze hier of heeft ze de makelaar alleen maar binnengelaten? Het geheel ziet er wel huiselijk uit. Zal ik een afspraak maken?

Iemant heeft een diepe wens: Malle Sien worden

Eigenlijk weet ik het ergens diep van binnen al heel lang. Het zat er al in toen ik nog piepklein was. Vier of zo. Toen al kon ik geen container of grof vuil voorbij zonder even te controleren of er nog iets van mijn gading bij was. Ik was een Malle Pietje in wording, maar ergens is het mis gegaan. Ik denk bij de schooldecaan. Die heeft dit nooit als optie meegegeven, er was namelijk geen opleiding voor. En met mijn hersens werd ik toch geacht een Opleiding te doen. Of misschien ging het wel mis bij mijn ouders die mijn talent niet herkenden en dus ook niet stimuleerden. Of bij mezelf omdat ik wel een complimentje kreeg na een goede rekensom of foutloze voorleestekst, maar niet na het opdiepen van een prima herbruikbaar afgedankt voorwerp of briljant stukje geschiedenis in welke vorm dan ook. Al kan ik me er iets bij voorstellen dat wat in de ogen van een vierjarige prima herbruikbaar of briljant is, discutabel kan zijn. Maar iedereen moet leren he. Ik was pas vier godbetert, hoe hoog leg je die lat?!
Afijn, bloed kruipt waar het niet gaan kan en de Malle Pietje in mij eist zijn aandeel. 'Silenzio intelletto! Silenzio finanza!', dondert Pietje in mijn binnenste. En omdat dat het enige woordje over de grens is dat Pietje spreekt moppert hij iets minder theatraal, zelfs een beetje zielig, verder in het Nederlands, 'wanneer ben ik nu eens aan de beurt?'.  En ik hoor Pietje wel. Ik snap Pietje wel. Maar ondanks mijn hersens, lijk ik niet in staat werkelijk naar hem te luisteren. Of althans.
Malle Pietjes business is inkoop, (eventuele) bewerking en verkoop. Het inkoop stuk heb ik aardig onder de knie. Hiermee heb ik Pietje dan ook jarenlang zoet kunnen houden. En de kringloop in de ware zin des woords ondersteund.
De (eventuele) bewerking heb ik tot op zekere hoogte onder de knie. Ik mis nog wat materiaal- en gereedschapskennis en wat belangrijke randvoorwaarden als tijd en ruimte. Die laatste twee vormen op dit moment het grootste obstakel. Want Pietje is niet meer tevreden met wat is te vatten onder snuisterijen, hij breidt zijn arsenaal uit tot krukjes, stoelen (dat is vandaag gebeurd), bootschroeven (ook vandaag gebeurd) en zoals u kunt weten tot trektautomaten (dat is tot nu toe de ergste). De druk op ruimte neemt zo in rap tempo toe. Rapper dan verstandig is. Mede omdat Iemants Ka echt niet geschikt is voor dit soort ontwikkelingen. De randvoorwaardelijke bestelauto tekent zich dus ook af.
Maar weet u. Dan zijn we er nog niet. Dan komt het laatste deel wat Malle Pietje maakt wat ie is: de verkoop. Laatst vroeg iemand mij of ik niet zo langzamerhand uit mijn huis puilde. Optimistisch gaf ik aan dat dat best meeviel aangezien er ook een en ander het huis weer verlaat. Maar dat was toen Pietje nog niet donderde. En tevreden was met het handzamere spul. En dat doet ie nu wel en is ie nu niet meer. Probleem duidelijk lijkt me. Er staat me nu wat te doen dus. Ruimte regelen. Ruimte in tijd, om materiaal op te slaan, om materiaal te bewerken en om te verkopen. En ruimte om ratio en financiën te doen shutuppen. Zodat ik eindelijk kan worden wat altijd al de bedoeling was: Malle Sien.

P.s.: De stoel zit nog in de auto en staat dus niet op de foto. Ik moet even moed verzamelen om hem er weer uit te wurmen. Die doos Transparency Film zijn dus sheets. Die ik een tijd terug nodig had en niet kon vinden. Voor allerlei projectjes, die ik nu vergeten ben. Maar... dat komt wel weer terug in het geheugen en dan heb ik ze maar op de plank liggen, he.

Iemant past ervoor om naakt in een krantenbericht te verschijnen

Ik weet niet of het iets over mij zegt, of dat het u ook opgevallen is. De laatste tijd verschijnen er nogal wat nieuwsberichtjes over naakte mensen. Naakte mensen die foute dingen doen. Van een beetje fout, tot zelfs niet meer fout, maar misdadig te noemen. Naakt en fout horen blijkbaar ook bij elkaar. Nou doe ik wel eens wat fout, ik doe echter zelden foute dingen. Misschien wel nooit, als ik er zo over nadenk. En misdadig ..., nou dat woord dat is op mij echt niet van toepassing. Sommige dingen zeg je niet van jezelf, maar dit durf ik toch wel ronduit te bekennen. Misschien zijn de omstandigheden er gewoonweg nog niet naar geweest, maar waarschijnlijker is dat deze omschrijving gewoon niet op mij van toepassing is. Laten we het hopen.
Naakt ben ik natuurlijk ook met enige regelmaat. U kunt zelf wel invullen waarom. Maar bij voorkeur ben ik naakt op de momenten die daarbij horen. En dus niet op straat, op mijn werk, in de winkel en op al die andere plekken die voorkomen in dromen waarin je rijkelijk laat constateert dat je geen kleding aan hebt, terwijl dat toch echt wel zo was toen je van huis ging. Overigens, ik droom vrij vaak dat ik op zoek ben naar een toilet. Ik moet dan hele grote gangen door of hallen, vaak hotels of scholen, en dan is er nergens een toilet te vinden wat niet midden in die zaal staat, wel deuren heeft, schoon is of niet gelijktijdig gedeeld hoeft te worden met drie anderen. Ik weet niet wat die droom betekent, dus misschien doe ik hier per ongeluk wel weer een onthulling.
Afijn, terug naar naakt. Ik ben geen shopaholic, modemeisje of stylegoeroe, desondanks stel ik het op prijs er een beetje leuk uit te zien. Niet te tuttig, niet te doorsnee, niet te oud, niet te jong, niet te trendy of te oubollig. En niet te duur. Ik vind de prijzen van veel kleding echt belachelijk.Van de zotte gewoon. Dus ik houd ook nog eens van een uitverkoopje. Dit jaar heb ik een probleem omdat ik vorig jaar mijn kast flink heb opgeruimd bij de seizoenswisseling. Deel naar de kledingcontainer, deel de kliko in. Het was echt nodig.
Zo ook met de schoenen. Mijn fijne gympjes waren op. En om te voorkomen dat ik allerlei excuses ging bedenken waarom ze 'toch nog wel konden' en het risico op een armoedig imago heb ik ze in de kliko gemikt. Nu heb ik spijt. Want ik kan geen geschikte andere vinden. Ik wil hoge gympjes, geen lage. Dat wil ik mijn hele leven al. En mijn hele leven heb ik ze gewoon in de zomer kunnen kopen. Dit jaar kijken schoenverkopers me en masse meewarig aan na mijn vraag waarom er alleen maar lage gympen zijn en of er nog hoge verwacht worden. Een enkeling kijkt zelfs wantrouwend, alsof Ralph Inbar elk moment binnen kan komen lopen. En dat is gewoon onmogelijk. Ze krijgen er nog net uitgeperst 'nee mevrouw (mevrouw!!), het wordt Zóoomerrrr', waarna ze zich snuivend omdraaien.
Nu kan ik het oplossen door All Stars te kopen, maar dat wil ik niet. Mevrouwen lopen niet op All Stars.
Maar gympen zijn niet mijn grootste probleem. Ik ben namelijk bang dat ik dit jaar niet zo heel goed match met de nu geldende mode. Niets kan mijn goedkeuring wegdragen. Het is te tuttig, te doorsnee, maakt te oud, is voor jonge meiden met strakke lijven, veel te trendy (valt teveel op tussen de rest van mijn garderobe) of geschikt voor iemand met geen smaak. Of te duur dus naar mijn smaak, veeeeeheeeel te duur. Laten we hopen dat mijn kop gewoon even niet staat naar kleding kopen en dat het zich oplost. Laten we dat hopen. Want om als naakte en dus ook misdadige mevrouw in een krantenbericht te verschijnen vind ik niet zo'n aantrekkelijk vooruitzicht.

P.s.:  En wat heeft de foto met het berichtje te maken? Helemaal niets. Als ik wel een foto had die met dit berichtje te maken had, dan was dat bedenkelijk geweest.
Ik ben aan het bakken voor J. en D. die bijna jarig zijn ... hieperdepiephoera. Taart 1 staat af te koelen op de achtergrond, taart twee zit in de oven en taart 3 ligt nog in afgewogen onderdelen op het aanrecht.

Iemant heeft een nieuw projectje

Het ding waarop iemants oog viel, waardoor vriend R. met de handige auto waar veel in kan moest komen omdat de auto van iemant zo onhandig is dat er niets in kan.

Vrijdag was er een rommelmarkt. In een dorp verderop. Heel gezellig, buiten in allemaal kleine straatjes. En daar stond mijn nieuwe projectje. Althans, dat dacht iemant. Het heeft echter toch wat meer voeten in aarde, dus net als de letterkast draait het toch meer uit op een Project. Echter en afijn, het zal me ***** wezen. Ik vermaak me prima. Wel dankzij de zon waardoor ik mijn project buiten kan uitvoeren. Anders had ik een probleem gehad en had ik moeten wachten op zon. O, u weet nog niet wat het is. Nou, een oude trekautomaat. Het ding geeft een sterke associatie met kroketten, getuige de vele reacties om me heen, maar ik geloof niet dat die er ooit in hebben gezeten. Er is geen spoor van een (eventueel inmiddels verwijderd) verwarmingselement en dat lijkt me toch wel een onderdeel van een kroket-uit-de-muur-trekkast. Wat je er dan wel uit kon trekken? Ik weet het niet. Het ding zegt 'inworp 2 kwartjes'. Dus ga maar na. Wat kostte vroeger 2 kwartjes en trok je uit de muur? Weet u het? Ik niet. Maakt me ook niet uit. Ik heb namelijk geen twee kwartjes. Die bestaan niet meer. En al had ik ze wel, dan had ik ze niet nodig, want het kwartjesbinnenwerk is er niet meer.
De kast heeft aan de voorkant twee slotjes. Die vormden uitdaging 1. Het ene slotje was al uitgeboord door de verkoper. In het andere slotje zat de helft van een sleutel, de andere helft vonden we later terug op de vloer van zijn auto. Waarom we die nog zijn gaan zoeken? Ik weet het niet.
De achterkant van de kast zat vast met twee boutjes waarvan de moertjes natuurlijk aan de binnenzijde van de kast zaten. Waar je bij kon als je de voorkant van de kast open maakte. Zie daar, uitdaging 2. Geheel tegen de regels van de volgorde in, zijn we met uitdaging 2 begonnen. Die boutjes hebben we eraf geflexd. Uitdaging 2 was een stukje cake. Achterkant open, via achterkant bij slotje, slotje eruit getikt, afgebroken sleuteltje eruit getikt, slotje laten vallen, palletjes eruit, iemant palletjes zoeken, iemant 1 palletje niet vinden, twee nieuwe slotjes gekocht.

Iemant zoekt palletje

Uitdaging 1 was beslist geen stuk cake, maar wel onder controle gebracht. De volgende uitdaging was de twee nieuwe slotjes erin. Wonder boven wonder dekten ze het oorspronkelijke gat zonder probleem af. Alleen het hendeltje...... afijn, uitdaging 3 kwam uiteindelijk ook onder controle. Uitdaging 4 was een nieuwe stekker (voor de gezellig tl-verlichting in het ding). Daar draai ik mijn hand niet voor om, dus is eigenlijk niet als uitdaging aan te merken. Een deel van het binnenwerk eruit schroeven was wel even spannend. Wat zag ik over het hoofd en wat niet? Wat zou ineen storten en nooit meer vast te maken zijn, tenzij je een Chinees bent. Het bleek niets, dus ook geen uitdaging. Toen heb ik voorzichtig alle ruitjes uit de deurtjes verwijderd. Ik kan er drie laten vervangen, maar die waren al kapot, dus dat lag niet aan mijn actie.
Daarna ging ik poetsen. Op zich geen feestje en al helemaal niet als je een ijzeren flens onder je duimnagel perst met hoge snelheid en bloed tot gevolg. Maar ik bespaar u verdere details.

De laatste, maar niet de minste uitdaging is het open krijgen van de klepjes zonder al te veel geweld. Het mechanisme van het mechanisme heb ik nog niet geheel tussen mijn oren en in mijn verstand weten te brengen. Dus hier is met name sprake van een Uitdaging. Die ik echter vol vertrouwen tegemoet zie en waarvan ik nu al weet dat ik hem eronder krijg. Dat is wel fijn he?!

'Wat gaat u erin doen,' vroeg de verkoper? (Uhm, weet ik veel. Geen idee. Tja, er moet wel wat in natuurlijk.) Behulpzaam deed hij enkele suggesties. 'U kunt uw brillenverzameling erin bewaren?' (Uhm, tja. Wellicht is dat iets wat elke Nederlander hoort te hebben, maar ik heb die niet.) 'Uw schelpenverzameling?' (Huh?!) 'Uw post?' (Uhm, tja. Misschien.) 'Kruidenpotjes?' (Begint in de buurt te komen.) 'Uw horloges?' (Uhm, tja. Die draag ik niet en daarom heb ik ze ook niet.)
Laat ie dat nou geweten lijken te hebben, want na het tackelen van uitdaging 2 bleken er in de kast nog drie goudenkleurige horloges te liggen. Waaronder een rolex met diamantjes. Wat een mazzel heb ik he?!

De vondst der vondsten

Iemant is vastbesloten de cirkel te doorbreken

Source: farmhousetable.wordpress.com via Hester on Pinterest

Van tijd tot tijd zitten we hier thuis in een soort van vicieuze eetcirkel. En ik lees op Wikipedia dat het bijzonder moeilijk, zo niet onmogelijk is om een vicieuze cirkel te doorbreken mocht je er eenmaal in terecht zijn gekomen. Lekker zwartgallig wel, zeg. Is dat nu het beste nieuws dat je iemant kunt geven in de desbetreffende situatie? Net zoiets als, mocht u op enig moment in uw leven in de ongelukkige omstandigheid komen niet te weten wat u wilt worden als u later groot bent, dan is de kans zeer klein zo niet nihil dat u daar ooit nog wel achter komt. Of ... mochten er ooit paardenbloemen in uw zorgvuldig onderhouden gazon verschijnen dan is het bijzonder moeilijk, zo niet onmogelijk om die uit te roeien zonder uw gazon om te spittten. Dit geldt tevens voor molshopen. 

Waar is het uitzicht mensen? Waar is de hoop? De uitdrukking 'against all odds' is niet zomaar ontstaan hoor. 

Maar ... wat te doen om deze specifieke cirkel te doorbreken? Want dat dat niet mogelijk is, dat Weiger ik te geloven. Ik denk dat we maar een regel in gaan stellen. De regel van drie. Dat wil zeggen dat van de zeven dagen dat er bedacht moet worden wat er op het menu staat er drie dagen een nieuw recept gemaakt moet worden. En........ ha vicieus mijn neus .... dat recept mag pas na drie weken weer op het menu.

Of ... zou de regel van twee niet beter zijn? Drie is best veel. Nee. Nee. Niet! Drie! Te beginnen vanavond. Wrrgg, stress. Wat dan? Wat dan? Help! Misschien moeten we maar uit eten?

P.s.: Kent u een hond die dit kunstje kan? Meld hem of haar dan aan via  Herodogsphotography.com voor een gratis fotoshoot. Moet het wel echt zijn he, geen photoshop kunstje. Deden ze in 1954 toen deze hond op de foto werd gezet ook niet.