Gelukkig heeft iemant de ansichtkaarten nog

Niet ver voor de vakantie zag ik dit leuke idee en ik sloeg het idee op in mijn hoofd. Dat was een goede zet, is gebleken. Ik heb het idee gebruikt om de vakantie vast te leggen. Elke dag een verse ansichtkaart met daarop de (on)wetenswaardigheden van die dag. Om later nog eens terug te lezen. Als je alles bijna vergeten bent. Om vragen te beantwoorden als 'waar waren we twee weken geleden?', als je zo'n dag of vijf weer thuis bent. Of 'weet jij nog waar we geslapen hebben, nadat we uit Redding weggereden zijn?' Of, vijf jaar na dato, 'in welk jaar waren we nou in Californië?' Van dat soort  Belangrijke Vragen.
Wilt u dit idee ook gebruiken? Neem dan een schaartje, een pen en wat tape mee op vakantie. Stop het schaartje niet in uw handbagage, want dan kunt u het beter gelijk naar de beveiliging op Schiphol opsturen. Bespaart u weer een gênant moment en wat gedoe. De ansichtkaarten koopt u ter plaatse, beschrijft u d.m.v. gebruik van de pen en plakt u met het tape aan elkaar (daar komt het schaartje in beeld). En zo groeit uw postcard geheugen elke dag gestaag tot een precious keepsake. Nice, not?!

Iemant maakt het zelf

Even een tussendoor logje. Een kleintje. Ik kwam dit tegen en ik vond ze leuk. Maar wel prijzig. En eigenlijk stelt het niets voor. Dus zou het belachelijk zijn om overstag te gaan en ze te kopen. En ik maak me niet graag belachelijk. Dus dat heb ik niet gedaan. In plaats daarvan heb ik zelf malletjes gemaakt. Een paar voorbeeld envelopjes opgesnord en losgeweekt, overgetrokken op karton, voorzien van een schoon stukje papier en voila, klaar zijn mijn malletjes. Ze zijn wat anders, ik weet het. Ik heb het ook gezien, u bent de enige niet. Maar ze doen hun werk vast net zo goed. En nu maar envelopjes vouwen.
En om dit logje dan nog enigszins lezenswaardig te maken, laat ik u ook nog even weten dat ik vannacht om half een naar bed ben gegaan (en dat is uitzonderlijk laat voor mij) en het nog vrolijk half 4 heb horen slaan (we wonen in de buurt van een kerk). Ik zou de jetlag de schuld kunnen geven, ware het niet dat ik de nacht ervoor prima heb geslapen. Dus ik denk eerder dat ik de oorzaak moet zoeken in de gigantische hoos aan creatieve ideeën die zich vannacht bleven aandienen met tientallen tegelijk. Het waren er zo veel dat ik ze nu al niet meer allemaal kan reproduceren. Maar goed, ze zitten er wel ergens. Ik haal ze wel weer op als de time comes, desnoods vanuit mijn grote teen. Heb ik er trouwens twee van. Da's wel een voordeel van ideeën, ze zijn makkelijker op te bergen dan uitgevoerde ideeën. Mmmm.
Edit: en zie hier resultaat 1, wat een snoooooetje! En neemt ook zo lekker weinig ruimte in.

Iemant deelt wat vakantiegedachten

Ik denk zo af en toe nog wel eens wat. Ook op vakantie. Deze vakantie dacht ik dat die Amerikanen toch wel rare lui zijn. Eigenlijk denk ik dat altijd als we daar zijn. Maar het is steeds om een andere reden. Als je dit logje niet kan volgen, dan komt dat omdat ik een jetlag heb. Daar word je niet helderder van. Blijkt. Afijn. Deze keer dacht ik 'wat zijn die Amerikanen toch een raar volkje' toen ik zag dat ze op dit moment wel heel erg aan de weg timmeren om hun geldbeleid te hervormen. Waar ze eerst niet konden stoppen met uitgeven, zelfs geld wat er niet was, proberen ze nu om de bevolking aan het sparen te krijgen. Niets schuwen ze. Ze volgen zelfs de weg via het geloof. Overal was te lezen 'Jesus saves'. Maar bij welke bank en welke rente hij krijgt, werd nergens vermeld. Dat dan weer niet.
Verder helpt een bezoekje aan Vegas ook niet om een objectief beeld over Amerikanen te krijgen, zeker niet als je zo subjectief als de pest bent over Vegas. Wat een stad. En wat ik dan denk he. Wat ik dan denk is 'hoeveel kippen verstouwt deze stad, dit land, op een laten we zeggen gemiddelde dag?' Ik zou die stapel wel eens willen zien. Op elke menukaart staan minstens tien gerechten waar kip in zit, bijna elke sandwich is belegd met kip. Volgens mij heb ik alleen nog nergens chickenpizza gezien. Wat op zich dan wel weer vreemd is. En er lopen echt duizenden mensen in die stad, de hotels hebben honderden en honderden kamers en het draait allemaal. Wat een water moet daar verbruikt worden. Wat een geld moet daar van hand tot hand gaan. En dat is dan ook weer zo'n vakantiegedachte van mij. 'Hoe vaak is dit briefje van 20 of van 1 van hand gewisseld?', ik zou er wel een tellertje op willen zien. En dan als subkeuze moet je kunnen opvragen hoeveel nationaliteiten hebben dit briefje van 20 of van 1 in handen gehad. En ergens zou ik wel willen zien of het ooit crimineel geld is geweest of niet. Maar misschien is het ook maar goed dat dat niet kan. Het zou mijn wereldbeeld vast niet ten goede komen.
En dan zo'n andere gedachte als we door Amerika reizen. Het land is zo groot en sommige gebieden zijn zo desolaat, ruig en ontoegankelijk, dat ik me dan altijd weer afvraag 'waar zou hier nog nooit een voetstap gezet zijn in de hele geschiedenis van dit stuk aarde?' Ik zou dan graag een soort kleurenlaag over mijn beeld heen willen leggen waarop ik dat dan kan zien. Niet om een speciale reden, gewoon uit nieuwsgierigheid. Dat ben ik zo af en toe. Nieuwsgierig. Op zoek naar informatie die er niet is. Zoeken is leuk. Vinden nog leuker. Zo is het reizen door de nationale parken met wildlife ook leuk. 'Zie ik daar een beer?' 'Wat doen we als we een cougar tegenkomen?' (Het boekje zegt schreeuwen en stenen gooien, maar niet tegen zijn hoofd. Natuurlijk gaat dat dan fout en gooi ik de enige keer in mijn leven raak, op z'n hoofd. Dus durf ik dat wel?) Je bent continu aan het zoeken. De meeste meters leggen we af in de auto, anders schiet het niet op. Dus heel veel risico loop ik niet. Maar het is toch spannend. En dan komt de gedachte op 'hoeveel beesten zijn we zojuist gepasseerd, die er wel stonden, die ons zagen, maar die wij niet hebben gezien?' Zijn dat er veel of zijn dat er niet veel? Dit jaar in ieder geval geen beer gezien. Wel elk en deer, maar geen beer.
En dan krijg ik een lumineus idee. Veel wildlife, en dan bedoel ik de degenen waar je bang voor moet zijn, waar je ontzag voor moet hebben, zijn bekend bij de rangers en dragen een trackingdevice. Hoe geweldig zou het zijn als je een app had die aangeeft waar op die bergwand in de verte (dat is dan te hopen) die en die beer of cougar loopt. Je scant met je telefoon het landschap af en hier en daar popt er wat op, locatie en wat achtergrondinformatie over het beest zelf.
Zou echt iets zijn voor die Amerikanen: Buy the Wildapp. It makes viewing wildlife a whole new experience! Take it to another level and enjoy nature in a way you never imagined possible. Zoiets. En dan voegen we er ook nog een veiligheidsaspect aan toe. Zijn ze dol op. Make sure natures miracles never become a hazard. Buy the Wildapp and enjoy wildlife in the safest way possible.
Maar goed, dit hebben ze nog niet bedacht. Zo raar zijn ze nog niet. Ik heb dit bedacht. Dus blijkbaar ben ik raarder dan zij zijn. Mmmm. Maar.... wedje maken dat dit er komt?

Iemant praat een tijdje Engels

Zo mensen. Nacht 1. Na een reis van zo'n dikke 25 uur of zo was ik ontzettend dankbaar om in een hotelbed mijn hoofd neer te mogen leggen. Je eigen bed slaapt natuurlijk lekkerder, maar dat is zo vervelend reizen en gedoe. Dus een hotelbed is dan een prima alternatief. Voordat ik in dat hotelbed lag echter, had ik een aantal beproevingen doorstaan. Een daarvan was op het laatste deel van de reis (6 uur vliegen na al 8 uur en 2 vertraging) een moeder die met drie kinderen op reis was en een vertraging van een dag had opgelopen. Waar ik toch eerst vond dat ze een medaille verdiende vanwege de manier waarop ze de drie kinderen onder de duim had. Bleek later dat ze die medaille waarschijnlijk al lang eens uitgereikt had gekregen voor wat anders, hard praten, hysterisch lachen, best ADHD-mom ever. Probeer dan maar eens even te slapen. Niet. Zeker niet als al die medaillewaardige eigenschappen aangemoedigd worden door een Tukker-moeder. Die op enig moment tegen haar (opvallend stille) tienerzoon zegt 'ja hoor, ik praat net zo makkelijk in Nederlands als in Engels, als ik maar kan praten' als hij haar subtiel een hint geeft dat iedereen om ze heen probeert te slapen en haar Engels best goed is.
Afijn, we zijn er doorheen gekomen. Uiteindelijk landt zo'n vliegtuig vanzelf, dan zet je het op een lopen richting bagageband om maar zo snel mogelijk weg te komen van die mensen die je inmiddels mateloos irriteren (terecht of niet) omdat je zoooo moe bent. En dan kom je bij de bagageband en dan stel je jezelf die vraag die je je altijd stelt 'Hoe kan het dat al die bagage samen op een kar wordt gelegd, er dan meerdere van die karretjes achter een leuk autootje worden gehangen om het in de gedrochten van het vliegveld op een band te leggen, er een pauze van werkelijk minuten tussen elke koffer of tas moet zitten?' Wat doe je dan als bagagemeneer of -vrouw? Staat er iets over in de CAO of zo? Dat ze zich vooral niet vertillen: na elke koffer, rek u uit naar boven, bol uw rug en rol uw lichaam af naar de grond, herhaal drie keer, draai dan uw nek links en rechts en als u denkt dat u het aankunt leg de volgende koffer op de band. Herhaal dit totdat het karretje leeg is. Zoiets?
Afijn, ook hier kwam een eind aan. Er volgde alleen nog een dame die nogal paniekerig boos was vanwege een olielampje bij de balie van de autoverhuur. Die deerde me niet meer. Ik was murw.
Zoals gezegd, het hotelbed was heel heel welkom. Een plank met een lakentje was nog goed geweest. 
Dronken van slaap, een tekort aan eten, maar te moe en te misselijk om wat te eten zak ik weg in een diepe slaap. Geen idee voor hoe lang en toen reed er een vrachtwagen langs, wat het gebouw deed golven als een huisje van karton waar de wind op stond. 'Nou ja zeg,' dacht ik nog. 'Wat is dat hier, gaan we dat bij elke vrachtwagen hebben? De boel is toch niet van karton?' Nee, dat was de boel natuurlijk niet. Dat was gewoon van beton of wat er voor door moet gaan. Waarschijnlijk heb ik een aardbevinkje gevoeld, maar was ik te ver heen om het als zodanig te herkennen. Het is of dat, of ik heb onbewust zo stil gestaan bij het feit dat ik naar er-zou-hier-zo-maar-eens-een-aardbeving-kunnen-komen-hier-zo-boven-op-die-platen gebied ging dat ik het gehallucineerd heb. Maar dat lijkt me niet. Ik ben niet zo'n hallucinistisch type.

Iemant steekt een sigaartje op

Zo pfff, de afgelopen dagen ben ik in de weer geweest om K. naar een verzorgingsflat te verhuizen. Je wil niet weten wat dat allemaal kan betekenen, zeker als het ongepland is en vlak voor je vakantie, maar ik doe hier een klein stukje uit de doeken. Ik sla een paar stappen over en begin bij het ophalen van de sleutels door mij. Hier kan ik kort over zijn, er waren geen sleutels. Even leek het er ook op dat de flat helemaal niet voor K. was, maar dat werd snel rechtgezet. 'Ik kon de flat wel even gaan bekijken, als ik dat wilde?', aldus de aardige mevrouw bij de receptie. 'Ze doen de deur wel even voor je open.' 'Flat 407 is het.' Ik naar boven, naar flat 407. Waarvan de deur openstond, maar die ingericht en bewoond bleek. Navraag leverde het antwoord op 'ik loop even met u mee.' Alsof er iets aan me mankeert. Maar door schade en schande wijs geworden antwoordde ik met 'heel fijn, dank u.' Dus getweeën togen we naar 407. Die nog steeds ingericht en bewoond bleek. 'Mmmmm,' hoor ik twijfelend naast me 'ze is wel oud...' Uh? Tja. Ik kon het niet ontkennen.
Afijn, flat 407 bleek 402 te moeten zijn. Die was inderdaad leeg en onbewoond. Waarna we de twee weekeindedagen die volgden ons toelegden op het weer ingericht en bewoond krijgen van de flat.

Gelukkig beschikt het huis over handige verhuiskarretjes. Ettelijke keren zijn we kilometers gang over gelopen, liften in en uit gegaan. En dat gaat allemaal prima, dat zou allemaal prima gaan, mits er geen rollatorverkeer van dezelfde route gebruik zou maken. Vooral die rollatorvrouwtjes, pas daar maar voor op. Stelt u zich voor, een gangetje met trappenhuis en lift. Wij staan voor de lift met twee karren netjes achter elkaar (anders gaat ook niet) te wachten, de lift komt, de lift gaat open en dan breekt de hel los. Drie rollatorvrouwtjes die om het snelst uit de lift willen en de gang willen verlaten waar wij opgesteld staan. En waar, voor alle duidelijkheid, dus geen ruimte is. De andere kant van de gang is vrij. Geen enkel probleem. Maar rollatorvrouwtjes blijken niet voor rede vatbaar. Ze blijken niet eens aanspreekbaar. Ze denderen de lift uit, al rollend en stotend onder luid gekakel en geroep 'u staat wel in de weg'. Vervolgens raken ze verstrikt met wieltjes en stuurtjes en begint het getrek en geduw. Ondertussen vertrekt de lift weer, kun je opnieuw op het knopje duwen en met angst en beven afwachten wat de volgende lading met zich meebrengt. Dat blijkt mee te vallen. De lift is leeg. Zucht van opluchting en wij erin. Helaas, voor de deur zich kan sluiten komen er twee rollatorvrouwtjes die naar boven willen en van mening zijn dat dat best past. Althans, eentje. De ander wilde liever wachten op de volgende lift, maar ze kreeg de keus niet. Ze werd er gewoon in geduwd en met wat gehannes ging de deur inderdaad nog dicht ook en vertrokken we. Om een verdieping hoger te stoppen, waarna er eentje uit moest, maar de ander nog niet. Wat wederom een logistieke uitdaging bleek.
Doe dit hele verhaal maal 50 of zo en u snapt dat ik er zo murw van ben dat ik niet meer weet welke dag het nu is en wat ik tussen het weekend en nu heb gedaan. Ik weet alleen dat ik continu bezig ben geweest. En dat sinds gistermiddag 402 weer bewoond is. Dat duurde ongeveer 30 minuten, toen leek er een ontruiming te moeten gaan plaatsvinden. We waren net weer op weg naar de oude aanleunwoning toen het alarm afging. 402! 'Tsjee, nu al?', liet ik me ontvallen. Oorzaak bleek een sigaartje te zijn, waar K. even welverdiend van dacht te gaan genieten. Recht onder de rookmelder.