Iemant heeft niet altijd geluk

Dit had het zo ongeveer kunnen zijn.

Op vrijdag ben ik vrij en mijn eerste gang is naar de kringloop. Ik ben er dus wekelijks. Het is mijn ontspan moment van de week. In alle rust neuzen tussen troep. Ik kom er echt terug van in mijn lijf. Na vier dagen volop in mijn hoofd te hebben gezeten. Het is de ultieme scheiding tussen werkweek en privétijd, waarin geen ruimte is voor werk. Wel voor allerlei soorten troep. Van het soort dat je hebben wilt (ik dan dus, een ander blijkbaar niet anders was het natuurlijk nooit in de kringloop belandt) en van het soort dat je niet hebben wilt (stof en vuil). Ook die laatste is helaas een wekelijks verhaal. Of eigenlijk dagelijks. Zucht.

Nu zou u het beeld kunnen hebben dat mijn huis volgestouwd is met allerlei meuk. En dat klopt, maar op de een of andere manier springt dat niet zo in het oog. En bovendien gaat er ook wel eens iets de route van huis naar kringloop hoor. Het is geen eenrichtingsverkeer. Als ik er weer op uitgekeken ben. Of wanneer ik iets gekregen heb wat zo totaal niet bij mij past. Dan verblijft het enige tijd in mijn huis, net zo lang als passend lijkt om de gever niet voor het hoofd te stoten. En dan, zodra ik vind dat het met goed fatsoen de deur uit kan, gaat het naar de kringloop. Dat is het personeel daar ook opgevallen. 'Is goed zo hoor (toen ik een keer geld tekort kwam), je komt hier tenslotte ook zo vaak iets brengen.' (De voorgaande zin staat er alleen maar zodat u het waarheidsgehalte kan duiden.)

En daarnaast is het ook nog eens zo, dat ik niet altijd geluk heb en een of andere schat vind die mee naar huis móet. Soms is er gewoonweg niets van mijn gading bij. Dat kan hoor. Niet vaak, maar het komt voor. 

En heel soms blijkt het thuis niet te zijn wat het had kunnen zijn. Het is te groot, te klein, kapot of incompleet. Tja, dat is het risico. Beter kijken. En dan volgt het dilemma, gaat het terug of de vuilnisbak in? Ik houd gewoonweg niet van weggooien en misschien is het voor een ander helemaal niet erg dat het kapot is of dat er wat mist. Kan toch? 

Kijk, gisteren kwam ik een aantal losse zaken tegen in een behoorlijk morsige plastic broodzak. Ik dacht een kerstdecoratie te herkennen uit mijn jeugd. Zo'n draaimolentje met engeltjes die tegen belletjes aan tikken door de kaarsjes die je eronder staan. U kent het vast wel. Zo niet, kijk dan nog even bovenaan dit logje.
Hij was niet geprijsd, maar voor 50 cent mocht ik hem meenemen. En dat heb ik dus gedaan. 'Hopelijk is ie compleet,' dacht ik nog. Nou, dat is ie dus niet kan ik u vertellen. Kijk maar.

Dit is het werkelijk.

Ik mis een bel, een engeltje en diverse lange dingen om hem op te bouwen. Lekker dan. Zeg nou niet, dat zie je toch zo?! Hij zat in een morsige plastic broodzak he! Uit het jaar 1970 of zo! Of in ieder geval de guldentijd. Daar kun je niet meer goed doorheen kijken hoor. 

En nu? Gaat het boeltje terug? Kan ik er nog wat mee? Of gaat het de vuilnisbak in? Mocht u mij willen adviseren, u heeft tot vrijdag.

Iemant weet heel goed hoe Kerst zou moeten zijn

Dit boompje heb ik van mijn zus gekregen. Mijn zus kent mij goed.

Onlangs deed ik een training. Onderdeel daarvan was de zou-moeten-zijn-oefening. Er werd een onderwerp geroepen en in tweetallen moest je om de beurt alle zou-moeten-zijns noemen die voor jou bij dat onderwerp horen. Een voorbeeld: huwelijk. Voor mij moet een huwelijk tussen twee mensen zijn. En liefdevol. En toen was ik ongeveer wel klaar. Nog een voorbeeld: school. Ik kwam geloof ik niet verder dan dat ik wel vond dat een school in een gebouw moest zijn. En leuk. En toen was ik zo ongeveer wel weer klaar. Je wisselde steeds van tweetal en elke gesprekspartner bleek veel beter te kunnen associëren dan ik.
Ik vond de oefening dus niet makkelijk. Blijkbaar ben ik fantasielozer dan ik dacht. Of heb ik gewoon niet zo heel veel op met hoe-dingen-zouden-moeten-zijn. Want als het het ene is, dan is het het andere niet. En je weet dan nooit wat je mist. Ik ben frequent gebruiker van de uitspraak dat er meerdere wegen naar Rome leiden. En dan vraag ik me gelijk af hoe het op een andere weg zou zijn.
Ik ben dus nogal veranderlijk.
Gelukkig kon ik de oefening nog enigszins met een goed gevoel afsluiten. Het laatste onderwerp was namelijk Kerst. En tja, over Kerst kan ik best het een en ander zeggen. Daar heb ik echt geen aansporing voor nodig. Ik weet best hoe Kerst zou-moeten-zijn. Zo was ook in het vorige logje al te lezen bij nutteloos feitje 5. Ik was dus klaar om los te gaan. Mijn gesprekspartner mocht echter beginnen. En die zei dat Kerst wit moet zijn. Ik was het hartgrondig met hem eens. En toen mocht ik. En ik zei dat Kerst ook best in pyjama zou moeten kunnen zijn. En toen was mijn gesprekspartner zo in verwarring, dat ie de resterende tijd van de oefening zichzelf opnieuw in elkaar aan het zetten was en er in mijn hoofd een lange file van Kerst-zou-moeten-zijns ontstond.

En dan nu mijn recente kerstaankopen.

Isn't she lovely?

Een oud kerstmannetje

Lourdes souvenir. Niet zo zeer Kerst, Maar stond op de kerstafdeling, dus telt.

Voor het betere kerstgevoel.

Iemant nomineert Saar en Marie

Heel leuk en bijzonder vond ik het. Om genomineerd te worden voor de 'Very inspiring Blogger Award' door Paula van de Gebaksjuwelier. De award is een virtuele prijs die rondzwerft in de bloggerswereld. Bloggers nomineren elkaar voor deze prijs en die geven de prijs vervolgens weer door. Geen idee waarom, maar tevens moeten daarbij 7 nutteloze feiten over jezelf gemeld worden. Nou, u verheugt zich kan ik me voorstellen.

Dankbaar als ik ben, doe ik er vervolgens gruwelijk lang over om de award door te geven. Het is niet fraai. Maar vorige week deed zich een prachtige kans voor, omdat zich een inspirerend blog aandiende. Zomaar. Op mijn soort van deurmat. Hoe inspirerend voor mij persoonlijk is nog wel even de vraag, maar het heeft me in ieder geval weer aan het schrijven gekregen. Niet dat dat het doel van die blog is. Nee, Saar en Marie beklimmen de hoge berg naar een gezonder, sportiever en bewuster leven. En nemen iedereen op hun weg mee die maar mee wil. Ook degenen die een frisse tegenzin ervaren (structureel of tijdelijk). Daar doen ze volgens mij helemaal niet moeilijk over. Al is het een stuk leuker als je een vrolijk gemoed hebt. Alles is trouwens een stuk leuker met een vrolijk gemoed. 

Overigens, met betrekking tot sportiviteit is bij mij die tegenzin ongeveer wel structureel te noemen. Gezonder dat lukt nog wel, bewuster ook (alles relatief he), maar sportiever heb ik geen boodschap aan. Mijn hele leven hoor ik van een bepaald hormoon dat vrij komt bij fysieke inspanning. Marie heeft het er hier ook over. Nou echt niet hoor. Echt niet. Nooit, maar dan ook nooit is dat hormoon vrij gekomen. En ik heb er inspanning genoeg voor geleverd hoor. In het verleden. Zoveel dat ik het wetenschappelijk bewezen acht dat dit hormoon een vrij specifieke voorkeur heeft. Voor andere mensen. Niet voor mij. Ik beweeg me gewoon zo actief mogelijk bij het uitvoeren van mijn dagelijkse werkzaamheden (u zou mij op dit moment dit logje eens moeten zien schrijven, best een uitdaging tijdens een radslag) en verder banjer ik drie keer per week door het bos. Tot zover. 
Op dat hormoontje na, tref ik echter een heleboel herkenbaarheid aan bij Saar en Marie. Dat maakt deze blog leuk om te volgen en er wat van op te steken. Nu nog vanaf de bank, maar wie weet ....... ze pakken het goed aan. Dus, Saar en Marie, bij deze heel veel succes gewenst en dank voor alle inspiratie!
Enne, neem jullie tijd hoor. Om de award door te geven. Het is misschien niet heel netjes om lang te wachten naar degene toe die je genomineerd heeft, maar other than that draait de wereld en het internet gewoon door.

Pffff, en dan nu waar u natuurlijk ontzettend naar uitgekeken heeft, de 7 (!) nutteloze feiten:

1. Ik moet niezen van advocaat. 
2. Ik val alleen in slaap op mijn rechter zijde. Tenzij ik heel moe ben, dan is het om het even. Mocht u mij in die staat (heel moe) tegenkomen, dan is het verstandig ruim baan te maken en mij zonder obstakels mijn bed in te laten rollen. Dat geldt ook voor mijn hondje C. Wij begrijpen elkaar bijzonder goed op dat punt.
3. Mijn Wordfeud skill rating is op dit moment 1562. En ja, dat speel ik nog steeds elke dag.
4. Ik kijk graag series op Netflix (iets wat Saar en Marie ook niet vreemd blijkt).
5. Vanaf ongeveer september ben ik bezig met kerst, waarna de kerstdagen zelf (hoewel leuk) altijd net iets anders uit de verf komen dan ik voor mijn geestesoog zag in de aanloop er naartoe. De cottage ontbreekt bijvoorbeeld, bijna altijd de sneeuw ook, evenals de kalkoen op een buitensporig aangeklede tafel in een rondom versierd huis en ook de roedel honden bij het haardvuur behorende bij de grote familie van minstens drie generaties zijn in geen velden of wegen te bekennen. Ik weet dat ik niet de enige ben hierin. Zij heeft er ook last van. Al kan het geestesoog misschien verschillen vertonen.
6. Een nieuw boek dat door mij gelezen is, kan zo weer terug in het schap. Je ziet er echt niets van.
7. Ik heb een bloedhekel aan pretparken, funfactories, partyboerderijen en dat soort aangelegenheden. Ik word er subiet obstinaat van. Hetzelfde effect heeft een fiets overigens op me. Als ik er op moet zitten dan en geacht wordt mezelf erop te verplaatsen. Nee wacht, dat is nog een graadje erger blijkt. 

Iemant voorspelt een vlooienmarkt

En zo gingen we zondag op weg. Van het ietwat morsige hotelletje in België naar de Eurotunnel. We reden door de velden. Bochtje links, bochtje rechts. Heuveltje op. Heuveltje af. In de aanloop naar wat ik denk dat het derde heuveltje was, deed ik een voorspelling. 'Na dit heuveltje, een bochtje naar links en dan is me daar toch een grote vlooienmarkt!' En laat ik nou toch gelijk hebben. We waren het heuveltje net over en er staan auto's links en rechts geparkeerd. Allemaal volk op de voet en in dezelfde richting. Nou, dan weet je genoeg. Meer zeg ik niet. O jawel, toch. Er was me dus een grote vlooienmarkt! Door de straten van een klein dorpje. Zwierend. Heerlijk. Beter kun je het haast niet hebben. Iets meer tijd was handig geweest. Vanuit mijn optiek dan. R. was blij dat we ergens op tijd moesten zijn.

 [....een kleine onderbreking...moest even een foto maken van R. met een heli boven zijn hoofd...staan namelijk ergens in Engeland in het veld...waar ze laag vliegen met heli's...en landen voor je neus....en...heel spannend allemaal...helaas moeten we nergens op tijd zijn....]

Afijn, ik was dus blij. Daar ergens in België. En heb zulke afgrijselijke kitschdingen gescoord, dat ik er bijna geen foto van durf te plaatsen, maar ik doe het toch. Die papegaaien waren eigenlijk nog erger. Die zaten op een ernstig verkleurd romantisch, op karton geplakt, tafereeltje van een herdertje gespijkerd. In een goudkleurige krullijst van een of ander plastic. De lijst heb ik nog, het tafereel niet meer.

[...een kleine onderbreking...kwam een border collie aangerend uit het veld....rechtstreeks mijn armen in....hekel aan heli's blijkt....ik kan hem begrijpen...we hebben gezellig saampjes op zijn baasje gewacht]

Afijn, de Lourdes souvenirs krijgen t.z.t. ook een andere bestemming. De lijstjes en het bolle glas zijn echt ge-wel-dig! Niet?!!
Eens of niet, ik ga me nu even concentreren op het voorspellen van een mega carbootsale. En lots of time .....I'll keep you posted.

Iemant got some penny licks!

En toen waren we in Lynmouth, een klein kustplaatsje aan de rand van Exmoor National Park. Een werkelijk allerschattigst plaatsje. We waren er vroeg. Dus het was nog aan het ontwaken. Winkeliers openden hun deuren en stalden hun waar buiten uit. Iemand ging op weg voor zijn krantje, een oude heer zat met een kop koffie en een slaperig hoofd zijn zonden te overdenken aan de rand van de haven. Ik zat ook aan de rand van die haven. Maar had geen zonden te overdenken, dus keek wat om me heen. En kreeg uitzicht op een autootje met een laadbak. Bovenop de laadbak zat een soort kooi. Op de zijkant van de auto stond c.r.a.p.p. En in de auto, in die kooi verdween met een grote zwaai een bijzonder leuk laatje. En nog een. En een plank. En er liepen allemaal mannetjes af en aan met spullen. Om het in die kooi te mikken. Daar ging dus iets niet goed leek het mij. Reden waarom ik maar eens van dichterbij een kijkje ging nemen. En wat ik zag ontstemde mij een ietwat. Ik zag namelijk leuke winkelmandjes, een leuk kastje, een ouderwets kaartenrek allemaal aangezien worden voor rotzooi. Een grove vergissing dus. De eerste meneer in het vizier moest het ontgelden. 'Why are you throwing these things out? There perfectly fine?' 'Oh no you're mistaking, this is all rubbish. Just some stuff from an old shop. But if you see anything you like, you can have it.' 'I'am afraid there's too much to like and I can't take it with me. And it hurts my heart seeing these things been thrown away like this'. Hij schurkte zijn schouders en ging weer naar binnen, een nieuwe lading halen. Ik ging staan overwegen of ik het kaartenrek uit de kooi ging trekken. Het was nogal groot en dus nogal onhandig om de rest van de vakantie achter ons aan te slepen. Ik kon in ieder geval één iemand noemen die dit een bijzonder onzalig idee zou vinden. Nonetheless het ding was zo leuk dat ik besloot dat maar voor lief te nemen. Ik ging dus op zoek naar de man die ik nodig had, althans dat was het plan, maar toen stond ie al achter me. Met een doosje van hout in zijn handen. Met glazen dingetjes erin. 'These are penny licks,' he said. 'You can have them (and now bugger off (he didn't say that of course, but I bet that was what he was thinking)).' 

Dat was me toch lief van die man. Ik vergat (tot mijn spijt later) subiet het kaartenrek. Want wat zijn penny licks? Nou dat zijn glazen ijshoorntjes uit de Victoriaanse tijd. Toen ze nog geen eetbare hoorntjes hadden. Ze zijn niet allemaal meer heel, maar hee hoe zat dat nog eens met een gegeven paard.... En het kratje waar ik ze in kreeg is ook nog eens heel leuk. Dus. Alleen jammer van dat kaartenrek. Kan er niets aan doen. Het blijft knagen. Ook al omdat ik vorig jaar die ladder niet heb meegenomen. Knaagt ook nog.