Iemant loopt met een grote boog om haar focuslijstje heen

Vintage teacup with awesome print.

Look at that sparkle!

Mijn focuslijstje is een week of drie oud. Op dat lijstje staan de dingen die ik graag voor mekaar wil krijgen. Naast mijn focus lijstje heb ik een to do lijstje. Daar staan de dingen op die ik beloof te doen of gewoon moet doen. Mijn to do lijstje is ook zo'n week of drie oud.
De kunst is om mijn to do lijstje zo klein mogelijk te houden en dat wat er op staat zo snel mogelijk af te handelen. Zodat ik toe kom aan mijn focuslijstje. Maar het werkt niet. Ik kom nooit toe aan mijn focuslijstje, want mijn to do lijstje (volgt u het nog?) jonkt aan als een stel konijnen in de pubertijd. Dus nu overweeg ik om de dingen van het ene lijstje op het andere lijstje te zetten en vice versa (nu bent u zeker wel afgehaakt?). Maar ik heb een flauw vermoeden dat dat geen zier uit gaat maken. En dus geef ik me gewonnen en loop met een grote boog om mijn focuslijstje heen terwijl ik u het volgende voorstel doe waarmee ik mijn to do lijstje dan weer aan kan vullen:

''De eerste drie personen die op dit bericht reageren (niet met een like, maar met een berichtje, ofwel op FB ofwel onderaan dit bericht) krijgen ergens dit jaar een verrassing van mij. Het kan van alles zijn: een boek, een kaart, iets wat ik zelf in elkaar heb geflanst, iets van de kringloop, gebakken koekjes (fat chance) of een andere (grappige) verrassing....
Je zult je presentje toegestuurd of overhandigd krijgen op een moment dat ik iets tegen kom dat ik bij jou vind passen en je blij zal maken. Of wanneer ik er toevallig aan denk en er ook tijd voor heb."

Dit idee is origineel niet van mij, maar zwerft al langer rond op internet. En is van oorsprong een tikkie anders. Maar dat ben ik ook, dus vandaar de vrije interpretatie.
Waarom in hemelsnaam begin ik hier aan? Omdat. Whatever. Who cares?

Btw, de foto's hebben niets van doen met de tekst. Was de vondst van vandaag. U dacht zeker dat ik genezen was van het rommelvirus. Nou nee hoor. Again, fat chance. 
Dit boekje lag er ook. Met geweldig plaatjes!

Dat worden weer leuke vlaggetjes!

Iemant had (bijna) even Kerst op het landgoed

Finally, 6 december. De kerstboom kan erin. En dus togen we gisteren richting landgoed Maarsbergen. Nooit eerder geweest. Ik rijd er elke dag zo ongeveer langs en wist niet wat voor een prachtige panden er achter de bomen staan. Helemaal de juiste setting voor het kerstfeest. En voor het 'oogsten' van een kerstboom. Prachtexemplaren hadden ze, sommigen zelfs met dennenappeltjes erin. Maar helaas waren die bomen te hoog en te breed voor de woonkamer van mijn jaren 50 woning. Kijk, dat soort dingen weet ik. Ik heb misschien geen ruimtelijk inzicht, maar heb wel een bijzonder goed ontwikkeld gevoel voor maatgeving.

Afijn, de sfeer was helemaal juist, er waren vuurkorven en de grond van de stal was bedekt met dennentakjes waardoor het heerlijk geurde. Helemaal doordat de vlagen van glühwein en warme chocolademelk zich ermee vermengden. Het was fris lekker weer. Het zonnetje scheen. Er waren geitjes, schaapjes, een ezeltje, een pony, twee hondjes en een ongelooflijk irritante vrouw die eigenmondig de hele kerstsfeer aan flarden toeterde. Ongelooflijk hoe sommige mensen aan 20m2 ruimte om zich heen nog niet genoeg hebben. VIND JE DEZE MOOI?, aldus de vrouw tegen haar kind. NEE? O? WAAROM NIET? HIJ IS WAT GROOT HE?!! NOU, WAT IS IE GROOT. VEEL TE GROOT VOOR BIJ ONS. OOOOOHHHHH. DEZE IS MOOI, DEZE HEEFT EEN HELEBOEL DENNENAPPELS. VIND JE DEZE MOOI? O. EN DEZE DAN? EN DEZE? EN DEZE? Ondertussen kon ik mezelf niet horen denken en al helemaal niet horen wat R. graag aan me wilde vertellen. IK VIND DEZE MOOI! JIJ? JIJ OOK? PAST DIE NIET BIJ ONS IN HUIS? TUURLIJK WEL! HOE HOOG IS EEN PLAFOND, WEET IEMAND HOE HOOG EEN PLAFOND IS? WAT ZEGT U? O DAN PAST IE NIET. NOU WAT VIND JE DAN VAN DEZE? Overduidelijk was haar kind het ook zat dus die gaf als antwoord 'nee mam, deze vind ik niet mooi. Deze is te groen'. HAHA TE GROEN. MALLERD ZE ZIJN TOCH ALLEMAAL GROEN. Ja mevrouw, ze zijn allemaal groen. Uw kind heeft u net in de zeik gezet. Maar waarschijnlijk is dat volledig aan u voorbij gegaan. Zoals veel waarschijnlijk aan u voorbij gaat. In uw te luide eigen wereldje. Waar het te luid is om te horen wat anderen vinden, denken of willen. Ik wens u een gehorig kerstfeest toe.

Iemant houdt niet van kerstballen!

prettie-sweet.tumblr

Kerstballen. Ik heb er niets mee. Eerder wat tegen. Geen idee waarom. Echt niet. Wat kun je nou eigenlijk tegen hebben op iets ronds met een mooi kleurtje? Wat misschien ook nog een beetje glimt of glinstert. Toch helemaal niets mis mee? Maar feit is, dat ik er geen een in huis heb. Wel nog wat van die eikeltjes en zo'n kerstmannetje. Maar van die ronde ballen? Geen een! En ik geloof heus dat ik nu niet lieg. Ik ga niet zo ver dat ik het boeltje nu al van zolder haal om het te controleren. Maar afgaand op mijn geheugen zeg ik 0. Ik heb er 0.

De kringloop niet. Die heeft er zat. Ook nog na Kerst schat ik zo in. Afgelopen keer heb ik nog lopen struinen in de bakken die werkelijk vol liggen met alle kleuren, vormen en maten die je maar kunt verzinnen. En voor maar 20 cent per stuk. En dus heb ik er een aantal in mijn mandje geladen. En iemand anders er een aantal in haar mandje helpen lopen laden. Dat is het grappige van de kringloop. Je komt er best vaak gelijkgestemden tegen. Regelmatig heb ik de leukste gesprekken met mensen die ik net een minuut ken (hmpf, misschien is dat ook wel de reden dat de gesprekken leuk zijn).
Afijn, we bleken beiden dezelfde ballen leuk te vinden, maar zij vond ze leuker dan ik. Dus we besloten ter plekke hoe haar boom eruit ging zien dit jaar en we gingen de juiste ballen uit het overweldigende aanbod pikken. En passant kwam ik er ook nog een paar tegen in een donkere koperkleur en die gingen mijn mandje in. Mijn boom gaat namelijk in koperkleur gehuld worden dit jaar. Dat wordt trouwens nog een uitdaging heb ik gezien. Het koperaanbod is bedroevend minimaal. Dus het wordt op zijn minst een boom met koperaccenten. Maar daar gaat het nu niet om. Terug naar de kringloop. We waren op enig moment klaar met de ballen. Haar boom zat vol en mijn weerstand tegen die dingen was gestaag groeiende. We groetten elkander vriendelijk en gingen ieder ons weegs. Nog een of twee rondjes door de kringloop. En ondertussen zwol de weerstand voor die ballen in mijn mandje toch aan! Niet normaal. En omdat ik het niet normaal vond, besloot ik het te negeren. Maar dat lukte niet. Helemaal niet. Van geen kanten. Het werd zo erg dat ik in volle vaart richting de bakken ging en ze met zorg, doch vastbesloten weer uit mijn mandje wipte. Brrrr. Rotdingen.
Raar toch?

Iemant heeft niet altijd geluk

Dit had het zo ongeveer kunnen zijn.

Op vrijdag ben ik vrij en mijn eerste gang is naar de kringloop. Ik ben er dus wekelijks. Het is mijn ontspan moment van de week. In alle rust neuzen tussen troep. Ik kom er echt terug van in mijn lijf. Na vier dagen volop in mijn hoofd te hebben gezeten. Het is de ultieme scheiding tussen werkweek en privétijd, waarin geen ruimte is voor werk. Wel voor allerlei soorten troep. Van het soort dat je hebben wilt (ik dan dus, een ander blijkbaar niet anders was het natuurlijk nooit in de kringloop belandt) en van het soort dat je niet hebben wilt (stof en vuil). Ook die laatste is helaas een wekelijks verhaal. Of eigenlijk dagelijks. Zucht.

Nu zou u het beeld kunnen hebben dat mijn huis volgestouwd is met allerlei meuk. En dat klopt, maar op de een of andere manier springt dat niet zo in het oog. En bovendien gaat er ook wel eens iets de route van huis naar kringloop hoor. Het is geen eenrichtingsverkeer. Als ik er weer op uitgekeken ben. Of wanneer ik iets gekregen heb wat zo totaal niet bij mij past. Dan verblijft het enige tijd in mijn huis, net zo lang als passend lijkt om de gever niet voor het hoofd te stoten. En dan, zodra ik vind dat het met goed fatsoen de deur uit kan, gaat het naar de kringloop. Dat is het personeel daar ook opgevallen. 'Is goed zo hoor (toen ik een keer geld tekort kwam), je komt hier tenslotte ook zo vaak iets brengen.' (De voorgaande zin staat er alleen maar zodat u het waarheidsgehalte kan duiden.)

En daarnaast is het ook nog eens zo, dat ik niet altijd geluk heb en een of andere schat vind die mee naar huis móet. Soms is er gewoonweg niets van mijn gading bij. Dat kan hoor. Niet vaak, maar het komt voor. 

En heel soms blijkt het thuis niet te zijn wat het had kunnen zijn. Het is te groot, te klein, kapot of incompleet. Tja, dat is het risico. Beter kijken. En dan volgt het dilemma, gaat het terug of de vuilnisbak in? Ik houd gewoonweg niet van weggooien en misschien is het voor een ander helemaal niet erg dat het kapot is of dat er wat mist. Kan toch? 

Kijk, gisteren kwam ik een aantal losse zaken tegen in een behoorlijk morsige plastic broodzak. Ik dacht een kerstdecoratie te herkennen uit mijn jeugd. Zo'n draaimolentje met engeltjes die tegen belletjes aan tikken door de kaarsjes die je eronder staan. U kent het vast wel. Zo niet, kijk dan nog even bovenaan dit logje.
Hij was niet geprijsd, maar voor 50 cent mocht ik hem meenemen. En dat heb ik dus gedaan. 'Hopelijk is ie compleet,' dacht ik nog. Nou, dat is ie dus niet kan ik u vertellen. Kijk maar.

Dit is het werkelijk.

Ik mis een bel, een engeltje en diverse lange dingen om hem op te bouwen. Lekker dan. Zeg nou niet, dat zie je toch zo?! Hij zat in een morsige plastic broodzak he! Uit het jaar 1970 of zo! Of in ieder geval de guldentijd. Daar kun je niet meer goed doorheen kijken hoor. 

En nu? Gaat het boeltje terug? Kan ik er nog wat mee? Of gaat het de vuilnisbak in? Mocht u mij willen adviseren, u heeft tot vrijdag.

Iemant weet heel goed hoe Kerst zou moeten zijn

Dit boompje heb ik van mijn zus gekregen. Mijn zus kent mij goed.

Onlangs deed ik een training. Onderdeel daarvan was de zou-moeten-zijn-oefening. Er werd een onderwerp geroepen en in tweetallen moest je om de beurt alle zou-moeten-zijns noemen die voor jou bij dat onderwerp horen. Een voorbeeld: huwelijk. Voor mij moet een huwelijk tussen twee mensen zijn. En liefdevol. En toen was ik ongeveer wel klaar. Nog een voorbeeld: school. Ik kwam geloof ik niet verder dan dat ik wel vond dat een school in een gebouw moest zijn. En leuk. En toen was ik zo ongeveer wel weer klaar. Je wisselde steeds van tweetal en elke gesprekspartner bleek veel beter te kunnen associëren dan ik.
Ik vond de oefening dus niet makkelijk. Blijkbaar ben ik fantasielozer dan ik dacht. Of heb ik gewoon niet zo heel veel op met hoe-dingen-zouden-moeten-zijn. Want als het het ene is, dan is het het andere niet. En je weet dan nooit wat je mist. Ik ben frequent gebruiker van de uitspraak dat er meerdere wegen naar Rome leiden. En dan vraag ik me gelijk af hoe het op een andere weg zou zijn.
Ik ben dus nogal veranderlijk.
Gelukkig kon ik de oefening nog enigszins met een goed gevoel afsluiten. Het laatste onderwerp was namelijk Kerst. En tja, over Kerst kan ik best het een en ander zeggen. Daar heb ik echt geen aansporing voor nodig. Ik weet best hoe Kerst zou-moeten-zijn. Zo was ook in het vorige logje al te lezen bij nutteloos feitje 5. Ik was dus klaar om los te gaan. Mijn gesprekspartner mocht echter beginnen. En die zei dat Kerst wit moet zijn. Ik was het hartgrondig met hem eens. En toen mocht ik. En ik zei dat Kerst ook best in pyjama zou moeten kunnen zijn. En toen was mijn gesprekspartner zo in verwarring, dat ie de resterende tijd van de oefening zichzelf opnieuw in elkaar aan het zetten was en er in mijn hoofd een lange file van Kerst-zou-moeten-zijns ontstond.

En dan nu mijn recente kerstaankopen.

Isn't she lovely?

Een oud kerstmannetje

Lourdes souvenir. Niet zo zeer Kerst, Maar stond op de kerstafdeling, dus telt.

Voor het betere kerstgevoel.