Een ranzig vraagstukje

Ik geef u vooraf maar de keus: nu alvast afhaken of straks pas. Het wordt namelijk niet heel fraai. Het kan heus erger, maar het is toch een vreemde vraag die ik hier ga opwerpen. Het is dat ik

1. die vraag al af en aan sinds jaren heb;
2. ik hoop dat u hem herkent;
3. en u mij dan mogelijk van een antwoord kan voorzien,

dat ik hem nu dus maar op uw scherm zet. Komt ie.

De lengte van mijn nagels is vrij stabiel. Ik zorg dat ze niet te lang worden, want dat is niet handig in mijn geval. Ik knip ze dus tijdig af. Ze zijn echter ook niet extreem kort, ik ben bijvoorbeeld geen nagelbijter. Dit was de inleiding en nou komt ie. Waarom zijn er periodes dat ik allerlei vuil dat ik binnen het bereik van mijn handen tegen kan komen onder mijn nagels verzamel? Eerlijk. Het is smerig. Er zijn dagen bij dat ik meerdere keren rouwrandjes ontdek, die ik dan heimelijk met spoed verwijder. Om ze na eventjes weer te ontdekken. Bij dezelfde nagel of ernaast, maakt niet uit. Waarom is dat? Terwijl ik het grootste deel van het jaar hier absoluut geen last van heb? Gelukkig.
Rouwrandjes zijn ranzig. Ze doen vermoeden dat je te weinig onder de douche staat of zo. Tenminste als je op kantoor werkt. Ben je tuinman, automonteur of loodgieter, dan hoort het erbij. Ik wil niemand beledigen natuurlijk.
Maar ik werk op kantoor. Wat voor vuil zit er onder mijn nagels? Het is in ieder geval  geen tuingrond, olie of gootsteenprut. Wat is het dan wel en waarom moet het zo onverklaarbaar bepaalde periodes onder mijn nagels blijven hangen? Het is smerig. Had ik dat al gezegd? Ranzig. Rouwranzig. Bah.
Ik geef u ook geen foto.

Hi, Ania uit Polen

Hi Ania,

I hope you received my postcard. If you read this, you did and you found your way to my blog. You ask postcrossers to write in their native language, so I did. From here I will also continue in Dutch. Je kunt de tekst knippen en plakken in de vertaalmachine van Google. Of met een woordenboek aan de gang. Ben eigenlijk wel benieuwd of je inderdaad alle kaarten die je in een andere taal ontvangt, probeert te ontcijferen.

[Ik leg ondertussen even aan andere lezers uit wat er hier aan de gang is: ik sta aan het begin van een postcrossing carrière. Op www.postcrossing.com kun je de details lezen. In het kort komt het hier op neer: ik ontvang een willekeurig adres en stuur daar een kaart naartoe. De ontvanger registreert de ontvangen kaart en vervolgens krijg ik een kaart van een willekeurige postcrosser terug. Da's wel duidelijk he? Terug naar Ania.]

In je profiel lees ik dat je de film Amélie leuk vindt. Ik ook, maar dan voornamelijk vanwege de kleur. Ik houd van films met mooie kleuren. Schrijven vind ik ook leuk, net als allerlei creatief gedoe waar papier, lijm, naald, draad, klei, verf, kralen, enzovoort, enzovoort bij komt kijken. Je kunt me ook wakker maken voor een bezoekje aan de kringloop of een vlooien- of rommelmarkt. Dat durf ik veilig te zeggen, want daarvoor hoef ik over het algemeen niet zo vroeg mijn bed voor uit want 's nachts is er geen kringloop die open is en draait er in ons land geen vlooienmarkt overuren. Voor dat laatste moet je in België zijn, een buurland. Ga jij ook graag naar rommelmarkten?
Ik laat je even snel zien wat ik vandaag heb gevonden in de Snuffelhal een paar dorpen verderop.

Een Delfts Blauw tegeltje. Ik ga er een magneetvel achter plakken en dan is het vanaf dan een 'koelkast'magneet. Zal erg leuk staan op mijn witte ijzeren medicijnkastje. 

Nog eentje. Dit is 'Meisje met de parel', een schilderij van Johannes Vermeer. Er is ook een film  'Girl with a Pearl Earring'. Geen Franse film, maar misschien toch ook leuk om eens te zien. De kleuren vind ik ook in deze film erg mooi.

Een blikje met oude kartonnetjes garen. Die gebruikte men vroeger om gaten te stoppen in sokken en wollen truien (Maaswol en Scheepjeswol). Daar zijn we nu te lui voor of zo. We doen het in ieder geval niet meer.

Deze vorkjes werden gebruikt voor kleine hapjes bij een feestje (althans, dat denk ik). Ik ben van plan ze in gebruik te nemen, ook al hebben we daar tegenwoordig cocktailprikkers voor die je na gebruik weggooit en ik haast nooit een feestje vier omdat ik daar een hekel aan heb. 

Een folklore speldenkussentje.

Je ziet het, ik ben niet zo stijlvast en vind van alles en nog wat leuk. Oubollig (ben benieuwd of je hier een vertaling van krijgt) of niet. Het maakt me niet uit. Als ik er wat in zie, dan zit er wat in denk ik maar. Zo vind ik het badpak van de middelste dame op de kaart die ik je heb gestuurd helemaal het einde. De dames zelf lijken me trouwens ook erg leuk om een middag lol mee te hebben.

Eens kijken, waar wilde je nog meer wat over horen? Het een en ander over wat mij bezig houdt in het dagelijks leven hebben we wel een beetje gehad zo lijkt me. Een favoriete quote.....hmmmm....kom er zo niet op. Kan nog wel een taalkundige afwijking met je delen: als ik iemand hoor zeggen 'Eén ding weet ik zeker', dan denk ik daar altijd, maar dan ook altijd 'knikkeren doe je met een kneker' achteraan. In onze vriendenkring heel normaal overigens, maar daarbuiten vrij verwarrend en daarom zeg ik het ook maar zelden hardop. Verder is mijn favoriete krachtterm 'mozeskriebel' voor die momenten dat ergernis weliswaar geuit moet worden, maar echte kracht niet nodig is. Als dat wel nodig is, dan bezig ik andere taal die ik maar niet met je deel. Je zou een heel verkeerd beeld van me krijgen. Nou Ania, ik hoop dat je je kaartje met bijlage leuk vond en wie weet tot een volgende crossing.

Groet!
Hester

Na kerst is alles anders ...

Wat zwaar op de hand he?! Tja. Het zij zo.

Zo. De kerstversiering zitten weer in de doos. Althans, voor zover ik nu weet. Waarschijnlijk zit ik straks op de bank en spot ik nog een vergeten engel, kerstman, kerstbal, kerstboom, rode bes, of whatever. Die loopt dan kans tot volgend jaar zijn of haar plekje te behouden en dus gescheiden te blijven van de rest van de eindejaarsversiering. Vraag maar aan de slungelige stoffen kerstman die tot ver in 2012 aan de kastdeur heeft gehangen. Heel gezellig. Hij is overigens dit jaar zijn touwtje kwijtgeraakt waar hij aan hing en heeft de kerst dus liggend doorgebracht. Niet getreurd, hij lijkt er niet slechter op geworden. Wat me eraan doet denken..... en ja inderdaad er hangt nog een kersthartje aan genoemde kastdeur. Laat maar hangen, we krijgen Valentijnsdag nog.
Afijn, genoeg over kerst.

Het positieve aan het opruimen van de versieringen is dat je je huis weer van nieuwe kijkhoekjes kunt voorzien. Alles wat zo medio december in een verhuisdoos is verdwenen om ruimte te maken voor dennenappels en consorten, hoeft er in principe niet weer stante pede uit natuurlijk. Dat kan nooit wel eens weer. En zo komt het dat mijn kringloopvondst van begin december zojuist uit de achterbak van mijn auto is gevist, is schoongemaakt en een plekje heeft gekregen. Waarmee mijn eerste nieuwe, en zowel praktische als poëtische, kijkhoekje van dit jaar zojuist een feit is geworden. Kijk maar even mee.

Het geheel heeft nog een hyacint nodig. Vindt u ook niet?

De kringloopvondst is het witte medicijnkastje. Nu heel praktisch ons kruidenkastje geworden. En heel poëtisch eveneens ons dichtkastje (wees gerust het kan ook open). Een hele tijd terug heb ik namelijk allerlei woorden met een labelprinter geprint, die geplakt op magneetblaadjes en vervolgens per woord weer uitgeknipt. Het wordt verkocht onder de naam koelkastpoëzie. Je maakt het zelf onder de naam monnikenwerk. Mocht je nog wat te doen zoeken in 2013.

P.s.: Er is nog wat veranderd: mijn "titelstramien" bestaat vanaf nu niet meer. Lang leve de vrijheid.

Iemant neemt zich wel vaker eens wat voor

Zo op de laatste dag van dit jaar - terwijl ik zit af te tellen tot de verschrikkelijke regenstormen ieder vuurwerk afstekend individu een reden geven om subiet en voor eeuwig een droog heenkomen te zoeken, vooral mijn werkelijk irritante buurjochies - schrijf ik nog maar eens even het een en ander. Mocht u het nog niet begrepen hebben, dit is mijn minst favoriete dag van elk jaar, op de voet gevolgd door mijn verjaardag. Nu heb ik die ook net achter de rug, dus als het 11 januari is geweest heb ik voorlopig alleen maar weer favoriete of neutrale dagen in het vooruitzicht. Waarom 11 januari? Dan hebben we de verplichting van de beste wensen en gelukkig nieuwjaar ook weer gehad. Wat een schijnheilig gedoe vind ik dat toch. U vindt me wat chagrijnig? Uhm. Ja, dat kan ja. Da's niet gek he?! Op je minst favoriete dag van het jaar. Dan krijg je dat. Moet u niet bij mij zijn hoor. Ga ergens anders maar verhaal halen.

Over verhalen gesproken ... Van vrienden kreeg ik voor mijn verjaardag het boek 'Hondsdagen - Berichten van Bedlam Boerderij' van de schrijver John Katz. Ik ben er net in begonnen met lezen. Voorin zit een bladzijde met enkel de tekst: Professor Chernowitz en andere lezers: In dit boek gaat geen hond dood.
En dat vind ik nou heel attent van de schrijver. Er is namelijk niets zó verdrietig en dan weet ik tenminste dat ik me veilig in dit boek kan storten. Ik zit dus opgekruld onder een dekentje met hondjes en een kop thee in de buurt met mijn neus in de letters. In een poging me af te sluiten van de buitenwereld.
Helaas ... op pagina 39 gaat er een ezel dood. Ik overweeg nu dus om de schrijver er even fijntjes op te wijzen dat de verwachtingen die hij wekt voor het verhaal begint wel erg snel de grond in worden geboord en dat dat voor een fijngevoelig mens als ik een heuse domper is. Ezel of hond, veel verschil is er niet. In mijn ogen. Ik sla nu dus maar een paar bladzijden over, doe net of het niet zo is en geniet van de rest van het boek. Als ik het uit heb, besluit ik definitief of de schrijver een soort van terechtwijzend kattebelletje gaat ontvangen of niet. Ik vermoed nu al van niet. Ik neem me namelijk wel vaker eens wat voor. Wat ik dan vervolgens niet doe. Omdat ik het vergeten ben. Of omdat de ooit aanwezige drijfveer is verdwenen als sneeuw voor de zon. Of als vuurwerk door de regen. Wat u wilt. Ik wil het laatste. Zeg ik u nog maar even. Voor alle zekerheid.

Iemant voorziet haar bos van voeten en sneeuw

Ik weet eigenlijk niet meer of ik het gemeld heb, maar een tijdje terug heb ik via MP een bos gekocht. Welgeteld 148 bomen en boompjes. In augustus was dat. De meneer die het bos verkocht vroeg wat ik ermee ging doen. 'Dat weet ik hoop ik tegen de tijd dat het Kerst is,' was mijn antwoord. En inderdaad dat klopte.
Zoals u kunt zien was er maar één boompje dat op zichzelf kon staan. De rest was voetloos. Dus het eerste wat me te doen stond, maar wat ik heb uitgesteld tot vorige week, was mijn boompjes van voeten te voorzien. En dat heb ik gedaan. Ze hebben nu prachtige kleivoetjes, waardoor ze mooi rechtop kunnen staan. Helemaal zonder hulp. De klei was echter rood en dat was niet mooi, dus alle voetjes zijn ook nog eens geschilderd. Grijs. Valt minder op. Wit had ook gekund, maar daar heb ik niet voor gekozen. En toen had ik een heleboel boompjes, parmantig rechtop staand. All dressed up but no place to go. Daar moest verandering in komen. Dus stopte ik er een paar ik een rode kom met kerstsneeuw en een bambiachtige. Hmm, iets klopte niet. Dus bond ik er eentje op een ambulance. Waarna ik het geheel in een jampotje duwde met natuurlijk ook weer wat kunsstneeuw. Het stond allemaal prachtig en leuk, maar iets klopte er niet. En toen werd het buiten koud en viel er sneeuw en pas daarna viel het kwartje. De boompjes konden helemaal niet in de sneeuw staan en dan toch groen zijn. Dat is niet juist. Er zat dus niets anders op. Ze moesten stuk voor stuk voorzien worden van sneeuw.

Dit is de foto nadat de boompjes voorzien waren van sneeuw, die van daarvoor was zo'n aanfluiting, die ga ik hier echt niet plaatsen.

Kijk, hier klopt het weer wel. Je kunt best met een kerstboom door de sneeuw rijden zonder dat de kerstboom zelf ook besneeuwd is. Bijvoorbeeld omdat je hem ergens heb gekocht waar nog geen sneeuw was gevallen. Of omdat ie binnen stond. Of onder een afdakje.

Afijn, enkele uren later was mijn bos omgetoverd in een besneeuwd bos.En kon ik verder met mijn decoraties.

Stilleven in een oude glazen snoeppot.

Een zelfgemaakte snowglobe.

Geintje. Boompje in een zoutvaatje.

Dit is het wachtstation voor bomen die nog een bestemming moeten krijgen.
Of ik herschik ze even zodat het wat bossiger lijkt. Kan natuurlijk ook. Blijven ze daar lekker staan.

Kijk. Hier zijn ze nog sneeuwloos. Ik heb deze maar zo gelaten.  Doen we net of de dooi al heeft ingezet op sommige plaatsen. Is voor de soldaatjes ook fijner. 

Ik weet niet of het u is opgevallen, maar ik ben niet bepaald stijlvast met Kerst. Misschien niet alleen niet met Kerst, maar daarvan weet ik het zeker. Van die traditioneel versierde Kersthuizen, met kransen en guirlandes van vers groen, veel rood, kerstsokken enzovoort enzovoort. Ik moet de kwijl uit mijn mondhoeken vegen. Geweldig vind ik het.
Daarentegen een kitsch witte kunstkerstboom met ballen in vrolijke kleuren en gekleurde lampjes kan ik ook bijzonder waarderen. Terwijl het eigenlijk niet kan. Dat is tenslotte geen Kerst.
En dan hebben we ook nog de sobere variant, bijna boers te noemen. Ik kan niet zo goed uitleggen wat ik bedoel dus kijk hier maar even of hier. Steeds opnieuw, elk jaar weer kan ik geen keuze maken. Dus doe ik dat ook maar niet en zet ik neer wat ik leuk vind. Of het nou bij elkaar past of niet. Het is tenslotte Kerst en dan gaat het juist om de gedachte.

Have a very merry Christmas!