Iemant over (het voorkomen van) spijt

Gisteren waren we in Eindhoven. Bij De Slegte. Waar een boekje lag dat ik niet gekocht heb, waar ik nu spijt van heb. Want dat boekje heb ik nodig vanwege een ideetje. Een ideetje dat opgekomen is nadat ik weer thuis was en niet op het moment dat ik het boekje in mijn hand had en dus nog kon besluiten het boekje te kopen. Slechte timing dus. Van dat ideetje. Heb ik wel vaker.
Maar..... die lieve De Slegte, of beter ene Ilse van De Slegte wil het boekje wel naar mij opsturen. Lief he?! Zooo jammer dat die winkel er niet meer is in Amersfoort.
Om de tijd te doden tussen het ontvangen van mijn boekje en het kunnen uitvoeren van mijn ideetje ben ik maar weer even gaan kringlopen. In Leersum bij de snuffelhal, waar ik een heuse mevrouw in klederdracht naar buiten zag lopen. Ik riep bijna 'he, uw winkelinventaris gaat er vandoor'. Gelukkig bedacht ik op tijd dat dat respectloos was en vast niet grappig als je mijn humor niet hebt.
Ik had geen geluk daar in Leersum. Er zat niets van mijn gading bij. Heb ik wel vaker last van de laatste weken. Dan vraag ik me altijd af of het aan mij ligt. Ik denk van wel. Ik denk dat ik dan in de verkeerde stand sta en de mogelijkheden niet zie. Gewoon niet zie. Maar ze zijn er wel. Jawel. Dus vanuit Leersum nog maar even naar de kringloop in Wombarg. En voor ik naar binnen ging mezelf even gepeptalkd. Kan niet zeggen dat het helemaal niet gewerkt heeft, ik heb tenslotte daadwerkelijk iets afgerekend. Maar als je dan ziet wat, dan kun je daar toch weer vraagtekens bij zetten. Ik weet werkelijk niet wat er met me aan de hand is. Nou ben ik weer gevallen voor een hummelkaarsje. Van alles waar mijn oog op had kunnen vallen, valt ie daarop. Ik heb het nog geprobeerd te negeren, maar een stemmetje in mijn hoofd riep 'Staat leuk bij de vaas. Staat leuk bij de vaas. Staaahaaat leeueeuuk bij de vaahaaaaas!' 'En hij is oud hoor, echt oud, zeker zo oud als de vaas.' Nou vooruit dan maar, als het iemant zoveel kan schelen.
En stel je voor, twee dagen achter elkaar spijt oplopen, dat kan ik niet aan. Zeker niet voor 0,50 cent.

Iemant gaat nog even door over gangvazen

Dat recente logje he, over die vazen? Nou, daar ga ik nog even op door. Want kijk eens. In nummer 2 van de Flow staat een artikel over Elisandra. Elisandra is illustratrice en heeft voor Flow de decemberzegels van 2011 ontworpen. Hierboven zie je een foto gemaakt in het huis van Elisandra. En lieve hemel, wat een ugly vazen bij elkaar zeg. Fat lava-vazen van West Germany. En ze staan niet in de gang, dat is duidelijk. Ze staan zelfs door het hele huis, als ik de schrijver van het artikel moet geloven. En dat doe ik mensen, dat doe ik. Want hij is mij niet he. Als dat zo was, dan zou je zo af en toe nog aan het waarheidsgehalte van het geschrevene kunnen twijfelen. Hoeft niet, maar zou kunnen.
Fat lava behoeft enige toelichting. Althans dat deed het voor mij. Dus na enig zoekwerk kwam ik het volgende tegen: de term heeft zijn oorsprong in de dikke lava-achtige structuur die sommige vazen door het gebruikte glazuur gekregen hebben. Duitse aanbieders van deze vazen hebben de vertaling van de dikke laag lava-achtige glazuur vertaald naar fat lava. Waarmee nu verwezen wordt naar een type vaas ongeacht of de desbetreffende glazuur is opgebracht of niet. Mijn vaas is dus ook een fat lava vaas simpelweg omdat ie behoort tot de groep vazen uit een de periode 1950-1980 uit West Germany. Lekker vaag dus.
Net zo vaag als dat ik inmiddels begrijp dat W. Germany niet een fabriek is die zich genoemd heeft naar zijn locatie, maar dat ook dat staat voor dezelfde groep vazen afkomstig uit verschillende fabrieken van de hand van verschillende ontwerpers. Bent u al afgehaakt?
Ik nog niet, ik nog niet. Ik zie steeds meer gangvazen voorbij komen die best in mijn huis mogen staan. Die helemaal niet meer zo lelijk zijn als ik ze vroeger vond. En ik ben de enige niet mensen, ik ben de enige niet. Dit is booming. Er worden boeken over geschreven, wereldwijde tentoonstelling over gehouden er zijn allemaal interessante mensen die interessante lezingen houden. Ik moet aan de slag, aanhaken op de golf van deze hype. Voordat ie voorbij is. Ik moet een opslagruimte zien te vinden, een webshop maken, reclame maken, klanten werven en o ja, vazen vinden. Gelukkig komt het seizoen van de rommelmarkten er weer aan. Man, ik krijg het druk.

Iemant nog nieuwsgierig?

Kwam ik gisteren toch iemand tegen bij wie de gedachte op was gekomen dat mijn vorige logje ingegeven was door iets wat negen maanden nodig heeft om te groeien. Ik heb hem gelijk uit de droom geholpen. En mocht u die gedachte ook afgewogen hebben ... dan help ik u nu ook gelijk uit die droom. Het leegruimen van mijn atelier (een blokhut in de tuin, waar je dat iets wat negen maanden nodig heeft om te groeien natuurlijk nooit onderdak zou geven, dat weet ik zelfs nog) heeft een aanleiding die er langer over heeft gedaan dan negen maanden. Misschien wel zo lang als twee hele levens tot nu toe. Het is de optelsom van fotograferen sinds je vroege tienerjaren en leven met honden vanaf je kleuterjaren. Het is nu natuurlijk niet moeilijk meer te raden dat het atelier een fotostudio geworden is. En onze honden tegenwoordig moeten werken voor hun brokjes. De eerste signalen van een eis tot loonsverhoging tekenen zich al af. Maar wat ze zich niet realiseren, is dat modellen op rantsoen staan.
Afijn, het boeltje is in opbouw. De website (naam onthul ik nog niet) is in aanbouw, net als blog en facebookpagina. Zodra ze fertig zijn, laat ik u weten waar u ze kunt vinden en kunt u klanten voor ons gaan werven. Ik weet u staat te popelen.
En dit alles brengt ons nu ook nog bij een herinnering aan een droom van jaren geleden. In die droom was ik net bevallen van een tweeling. Dat was een vrij feitelijke gebeurtenis. Ik draaide er mijn hand niet voor om en werd niet warm of koud bij de aanblik van de twee toch onmiskenbaar babyachtige figuurtjes. Ik hoef u niet te zeggen dat dat vreemd was. Ik moet u wel zeggen dat ik dan doel op het feit dat ik er nogal koel onder bleef. Want ik verzeker u dat in het echte leven bovenstaande scene met groeiende paniek zou zijn vergezeld. En dan gelegen in het feit dat ik vanaf dat moment de verantwoordelijkheid zou dragen voor twee wezentjes die ik niet begrijp. Want het gedeelte van de droom waarin ik niet smelt bij de aanblik van baby's is eigenlijk doodnormaal. Ik mis dat gen. Baby's worden pas leuk vanaf een jaar of 5 schat ik in en dan weer tot een jaar of 13. En dan ook nog alleen als ze op bezoek zijn. En zo zit het concept baby niet in elkaar.
Afijn, terug naar de droom. Toen iemand de tweeling wegdroeg om te wassen en te kleden leek me dat een prima idee. Ik riep er nog iets achteraan van 'als u ze wilt houden, dan mag dat hoor'.  Maar dat hielp niet. Want even later kwam de tweeling terug. In een mandje met een wit schapendekje en een rode strik. 'Kijk', zei de zuster, 'hier zijn Jack en Amy.' En wat zie ik tot mijn grote vreugde, twee perfecte Jack Russel pupjes. Met alles erop en eraan. Mijn geluk kon niet op.

Iemant pakt haar atelier in

Schrik niet. Het is tijdelijk. Het atelier gaat verhuizen naar zolder, maar dat kan nog niet. De zolder is namelijk nog niet geïsoleerd, er ligt nog een slagveld van spullen uit de categorie ik-heb-het-niet-meer-nodig-maar-het-mag-nog-niet-weg-want-wie-weet-ga-ik-het-ooit-nog-wel-nodig-hebben-of-ga-ik-het-missen-als-het-weg-is-en-dan-is-het-te-te-laat-en-krijg-ik-heel-erg-spijt. En de zo gewenste dakkapel staat nog in een fabriek.
Mijn spullen gaan dus in dozen. Wat een plezier zal ik hebben als ik die weer uit ga pakken. Daar houd ik me maar aan vast. Want een beetje verdrietig was het wel dat inpakken. Ik weet immers niet precies hoe lang het gaat duren, dat weer uitpakken. En er kwamen nogal wat spullen langs uit diverse ik-wil-dit-graag-proberen-want-dit-is-precies-wat-ik-altijd-al-heb-willen-doen fases. Die dus geëindigd zijn in de fase ik-heb-het-gedaan-en-vond-het-leuk-doe-het-nu-niet-meer-maar-ga-het-misschien-nog-eens-doen. Van die spullen die dan dus op een zolder belanden. En dat zou prima zijn als ze niet zo groot waren. Bijvoorbeeld van het soort klosje garen. Maar we hebben het hier onder andere over een draaischijf, drie ovens, twee kisten glazuur en nog wat randverschijnselen die je verzamelt als je ooit hebt gepottenbakt. Spullen die er niet beter op worden als je ze niet gebruikt. Het besluit is dus gevallen. Het boeltje wordt verkocht.
Maakt u zich geen zorgen. Er blijft nog over: diverse schildersdoeken, stapels verf, papier, leer, hout, kleine onderdelen, grotere kleine onderdelen, kralen, kettingen, een kolomboor, een scanner, twee boekenpersen, camera's, enzovoort, enzovoort. En als ik niet uitkijk komt daar binnenkort materiaal en gereedschap voor vilten bij. Maar ik kijk wel uit en trap er niet in. Het leven is keuzes maken en daar hoort de keuze 'niet' ook bij. Voor zolang het me aanstaat.

Maar waarom dan? Waarom dan? Vraagt u zich af. Omdat.............binnenkort meer daarover.

Iemant voert opdracht 2 uit

Ja ja, inderdaad tussen opdracht 1 en 2 zit een gat. Van een maand. Logistieke problemen hebben dat gat veroorzaakt. Zo heeft het blauwe mannetje nog steeds een dvd niet bezorgd die ik nu al twee maanden terug besteld heb en heb ik het verkeerde boekje gekocht van een koninklijke mannetje. Er ging dus van alles mis en toen was de maand om. Zomaar. Gelukkig werd het gauw 8 maart. Want op 8 maart ging ik mee met B. Een soort van ontvoerd naar een singer-songwriter optreden. Ik wist de locatie en verder niets. Het bleek een concert van Johan Borger (eerste uur) en Matthew de Zoete (tweede uur). Ik heb geen verstand van muziek. Ik ga dan ook geen reactie geven dieper dan het niveau 'leuk' en 'klinkt lekker'. Matthew staat op spotify, luister zelf maar en oordeel. Van de muziek van Johan ging een ontspannen werking uit. Tenminste...B. vond het nogal deprimerend en vroeg zich af wat de jongen al had meegemaakt in zijn leven. Maar ik kon er wel op wegdromen en soezend een dagdutje doen. Beetje hetzelfde effect als de zon op me heeft.
Dat heb ik B. maar niet gezegd. B. en ik waren namelijk ooit collega's en in die hoedanigheid heeft ze ooit eens de conclusie getrokken dat ik 'gewoon raar' ben. Ik beschouw dat als een groot compliment en dat moet je koesteren en niet opnieuw uitlokken.
Matthew nam ons mee in het ontstaan van zijn liedjes. Wat uiteindelijk een beetje een onthutsend beeld van zijn huwelijk opleverde en hopelijk ook een vertekend beeld. Het werd wel versterkt door de wetenschap dat hij met zekere regelmaat maandenlang toert in binnen- (dat is voor hem Canada) en buitenland, terwijl zijn vrouw haar (let op niet hun) boerderij runt van iets van 300 acres, waarvan 40 acres bos waar soms de huntersmoon schijnt. Dat is voor insiders, dat laatste. Het heeft zijn weerslag op zijn huwelijk, zoveel is duidelijk geworden. En ook op andere zaken, maar dat wordt me te intiem en frankly a bit too much detail. Matthew sprak een leuk mengelmoesje van Engels en Nederlands. Want al zijn opa's en oma's en zijn vader en moeder zijn gewoon van hier.
Afijn, al met al vond ik het een zeer geslaagde opdracht. Het was superleuk om B. weer te zien, want B. is stiekem namelijk zelf ook een beetje raar. Altijd fijn om een soortgenoot in de ogen te kijken.

p.s.: ik heb gisteren vergeten een foto te maken, dus vandaar maar eentje van de kringloopvondst van vandaag. En nog wat ... B. had gisteren ook een zakje kurken voor me! Maar alle kurken zijn nog welkom.